Schimmenjagers

by Annejoke Smids, John Rabou (Illustrator)

Londen, 1847. De zestienjarige Jim is assistent van de goochelaar Wallace Blackstone. Het gaat niet zo goed met het theater waar ze werken. Als het op een noodlottige dag moet sluiten, gaan Jim en Wallace op zoek naar een nieuwe truc om het theater er weer bovenop te helpen. Ze komen op het spoor van de truc van de eeuw, maar al snel blijkt dat ze niet de enigen zijn. En alsof Jim al niet genoeg aan zijn hoofd heeft, is er nog de mysterieuze Amanda... Wat heeft zij met dit alles te maken?

302 pages, Kindle Edition

First published March 1, 2008

Reviews

[Layla · Rating 4 out of 5]

Jim is een normale puber op zoek naar een bijbaantje. Dan loopt hij langs een theater waar een lange rij staat van heel veel jongens. Deze jongens willen allemaal toneelhulp worden. Daarvoor komen ze auditie doen. Jim heeft een gemeen plan en krijgt uiteindelijk de baan. Hier begint voor Jim het verhaal pas echt.

[Carmilla McQueen · Rating 4 out of 5]

Cried at the end

[Tim · Rating 4 out of 5]

'Wat hadden ze ook weer aan?' vraagt Jim. 'Was Solly's jas nou bruin of groen?'
'Groen,' zegt Wallace.
'Bruin,' zegt Davenport.
'En die van Jackson?'
'Bruin,' zegt Wallace.
'Grijs,' zegt Davenport.
'Maar goed dat jullie zo oplettend zijn,' zegt Jim. 'Weten we tenminste waar we naar uit moeten kijken.'

Niet alles wat Annejoke Smids schrijft, is even goed, en ik ga ook niet beweren dat haar boeken van de bovenste plank zijn, maar in de late jaren 2000 was dit wel een heel verschil met wat Nederland en Vlaanderen voor de rest te bieden had. Het was toen zeker een van de uitschieters bij de jeugdboeken, en ik heb vooral altijd genoten van Bella Donna (daarvan heb ik ook een recensie geplaatst) en Schimmenjagers. De auteur kiest altijd interessante historische settings uit en originele onderwerpen. In dit boek draait alles om de goochelkunst. Het is jammer dat er nergens een tipje van de sluier opgelicht wordt over hoe al die trucs werken, maar ja, die mensen moeten ook hun brood verdienen natuurlijk. Het nadeel is alleen dat je niet weet of Smids gebruik heeft gemaakt van echt bestaande acts, of dat ze er zelf verzonnen heeft. In elk geval klinken ze wel realistisch!

Het verhaal wordt verteld in de derde persoon, tegenwoordige tijd, een combinatie die mij nooit heel erg heeft aangesproken. Dit boek is een van de weinige uitzonderingen waarin ik er tegen kan, al moet ik zeggen dat dat wel een van de redenen is waarom ik een iets lagere score geef. Ergens wringt het gewoon een beetje. En je merkt ook wel dat het boek uit 2008 is: de stijl is niet meer helemaal van deze tijd. Maar al bij al heeft het de tand des tijds wel beter doorstaan, zeker in vergelijking met andere boeken uit die periode! Voorlopig is dit voor mij een blijver, die ik zo om de paar jaar wel eens oppak.

Je wordt een paar keer erg verrast. De eerste keer is wanneer het misloopt met Fräulein Heidi, de derde keer meer op het einde met Wallace. Je denkt misschien dat dit gewoon een spannend boek is, maar er zit meer in dan dat. Er zijn momenten dat het echt serieus wordt. Ook Amanda is heel anders dan je zou denken. Doordat het verhaal vanuit Jims standpunt wordt verteld, krijg je als lezer het beeld dat hij van haar ophangt - en da's duidelijk een verfraaiing van de werkelijkheid. Wanneer Amanda uiteindelijk dan toch een belangrijke rol in het verhaal gaat spelen, word je met je neus op de feiten gedrukt.

In hoeverre het einde onvoorspelbaar is of niet, laat ik aan de lezer over. Voor mij wordt er op de laatste regels toch nog een toffe draai aan gegeven. Heel vernieuwend is het boek uiteindelijk niet, ook toen niet, denk ik, maar het is gewoon goed om een keer een namiddag in de zetel door te brengen met een boek als dit.

7,4/10

[Berber · Rating 4 out of 5]

It starts out a bit slow, but as you get through the first chapters, the story is kinda gripping :)