Stel, je bent begin twintig, staat midden in het leven, bent een zondagskind en dan krijg je op een dag de diagnose longkanker. Het overkwam Floor van Liemt. In Witte raaf beschrijft ze hoe ze omgaat met haar ziekte, en ze schrijft over haar gedachten, jeugd, toekomst, hoop en verwachtingen. Witte raaf is het poëtische verslag van een levenslustige en buitengewoon dappere schrijfster.
Mooie overgang van gezond, onbezonnen en jong leven naar zorgen en breekbaarheid over gezond, onbezonnen en jong leven. Een oprecht boek vol liefde, respect en verdriet.
Het boek is te vergelijken met ‘Sophia’ van Sophia Van Sorgen. Alleen vond ik Sofia vlotter en toegankelijker geschreven dan ‘witte raaf’ en merk ik bij dit boek dat de schrijfster uit een milieu komt waarin ik mij niet kan verplaatsen. Bij ‘Sofia’ vond ik dit minder naar de voorgrond komen, terwijl Floor in de witte raaf dit wel doet, uiteraard is dit niet erg, zij weet niet beter dan dat het normaal is om zo te kunnen leven. Ik kan mij voorstellen dat wanneer iemand uit een minder rijk milieu hetzelfde overkomt zich in veel opzichten niet kan identificeren met Floor.
Enerzijds een ontzettend indrukwekkend verhaal, en heel goed geschreven. Maar ook wel een verhaal van heel veel privileges, zo maar even naar de Antillen, en naar Cuba kunnen gaan. Al die meditatie en yoga klassen. Het is wel een hele aparte wereld....
Ontzettend mooi boek. Niet het boek dat ik verwachte te lezen. Ik vond het zo mooi dat voornamelijk het dagdagelijkse zo mooi omschreven werd. Niet zozeer het medische.
“Als je af en toe omvalt mag je heus blijven liggen. Tegen de tijd dat je weer rechtop staat is er niets wezenlijk veranderd.”
Ramptoeristen natuurlijk een boek lezen over en van iemand die overleden is.. Maar het review geldt het boek, niet wat je de auteur zou wensen. Het boek was fragmentarisch en had weinig diepgang, leuk als dagboek voor iemand maar niet voor mij als lezer, veel reizen alsof alles kon, weinig info hoe het echt ging en erg elitair.. Dit was ‘m niet.