Piękni dwudziestoletni

by Marek Hłasko

Marek Hłasko pozostawił po sobie nie tylko spuściznę literacką, obejmującą opowiadania i powieści, ale również barwną legendę, intrygującą zarówno starszych czytelników, jak i młodsze pokolenie, dla których polska rzeczywistość lat pięćdziesiątych, stanowiąca osnowę jego utworów, jest już tylko odległą historią. O Pięknych dwudziestoletnich , wydanych w 1966 roku nakładem Instytutu Literackiego w Paryżu, sam autor powiedział, że jest to raczej parodia niż autobiografia. Marek Hłasko opisuje w tej książce swoje życie w Polsce i na emigracji. Pojawiają się w niej nazwiska powszechnie znane i nikomu nic nie mówiące, Hłasko bowiem pisze o ludziach, których kochał, z którymi pił, i o tych , z którymi siedział w więzieniu. Lektura tej książki zmusza czytelnika do nieustannego zadawania sobie pytania, co w tym wszystkim jest prawdą, a co zmyśleniem.

Genres: Polish Literature, Fiction, Audiobook, Poland, Classics, Novels, Literature

218 pages, Paperback

First published January 1, 1966

About the author

One of the most popular Polish writers of the 20th century. Author of numerous short stories and novels. Some of his works were adapted into films. His works were ruled by the idea of an evil dominating over good, inevitable loss of ideas in clash with the reality, as well as with the masculinist point of view. He wrote about protest of a moral nature. In his works he depicted the lives of the lower classes as dominated by hopelessness and cynicism. His characters dream about changes which come out to be vain.
After initial approval of his talent, his nonconformism and critique of communism forced him to leave Poland, and he spent the rest of his life abroad (mainly in Israel, Germany and U.S.A.) He died in Wiesbaden (Germany) in 1969. The circumstances of his death remain unknown. One hypothesis is that he mixed alcohol with sedative drugs.

Reviews

[Vit Babenco]

Surrounded with the meanness and lies of socialistic state power and hypocrisy of culture a creative mind either must learn to be insincere and sanctimonious or to die as an individual and fade to gray.

Marxism doesn’t help man to become wise; Marxist dialectics doesn’t teach one to think – it teaches one the way one must think.

So unable to obey and conform Marek Hłasko has found himself abroad:

If you don’t mind in February 1958, I disembarked at Orly Airport from an airplane that had taken off in Warsaw. I had eight dollars on me. I was twentyfour years old. I was the author of a published volume of short stories and two books that had been refused publication. I was also the recipient of the Publishers’ Prize, which I’d received a few weeks before my departure from Warsaw. And one more thing: I was known as a finished man, and it was taken as a given, beyond any doubt, that I’d never write anything again.

And what ways there are for an honest man to exist in an inimical environment?
“Young man, contemplating life,
Deciding how yours should be led,
I say, don’t break your head,
Live as Comrade Dzerzhinsky did.” – Vladimir Mayakovsky

Sure, it would be best to live like Felix Dzerzhinsky. But you can only live like Dzerzhinsky on the backs of the working class, and that’s not always possible. A person understands this sad truth only after he has requested political asylum, and when his sole personal property is an oilcloth suitcase containing gifts from the American people to refugees from behind the Iron Curtain: a toothbrush, a towel, and soap.

Not every man wishes to become red-handed and cold-blooded Felix Dzerzhinsky however. And the role of turncoat and executioner isn’t for anybody.

[Tosh]

Due to my newly interest in the Polish composer/musician Krzysztof Komeda, I discovered "Beautiful Twentysomethings" by Marek Hłasko. It may be the case Hłasko killed Komeda in a drunken mishap in the woods near Los Angeles in the late 1960s. Hłasko was very guilty what happened to his friend, and eventually, within a week he died in Germany. Both were friends of Roman Polanski - who is a guy that seems to have bad luck as his permanent friend.

Hłasko is described as the James Dean of Polish literature, and that may be the case, but to me, he really reminds me of the French poet and author Blaise Cendrars. Both are guys-guy and there is a certain amount of charm that runs with Hłasko, even though it sounds like he was a nightmare of a person to actually know or be a friend of. "Beautiful Twentysomethings" is Hłasko's memoir, which sometimes reads like a rant and at times literary criticism on his fellow Polish authors and Russian literature as well. He was very fond of noir films and knows a lot about the cinema. His observations on Humprey Bogart is pretty fantastic. He would have made a great film critical writer/journalist. Alas, I don't think that happened.

This is a fascinating book on what it's like to live in Poland during the 1950s, and really living the life in the rough with no dough and a heavy drinking lifestyle. He wanders over to Israel and Paris, but he is a man who doesn't really have a home. He is at home in bars, the streets, and reading books. Handsome devil he was, he could have been a world literature figure, but nothing seem to connect for him. Oddly enough this is not a depressing read, due to his character in that he's funny. Hłasko writes and expresses serious issues, but it's in the style of the wise guy in the street, who's whispering devilish things to you that can be dangerous. A fascinating post-war figure, whose insight will be welcome by those who want to study European life during those times, but also a great introduction to a very interesting writer.

[Dawid]

super, szkoda że mnie te historie kompletnie nie interesują. to są opowiadania typu twój wujek na spotkaniu rodzinnym opowiada jak to się kiedyś żyło w tym smutnym PRLu, no przejebane wujek masz rację, mogę już iść?

[ліда лісова]

3+

тепер я знаю як читають жадана за кордоном.

вкрааай симптоматично: як марек усім навколо ставить діагноз меншовартости, при тому сам повсякчас пере- й осмислючи достоєвского.

Ми, поляки, взагалі маємо небагато шансів. Будь-яка російська книжка, хоч би й найслабша, завжди пам'ятатиме в тисячу разів більшого успіху, ніж хороша польська

більше, ніж сумно — було лише весело.
дуже мій гумор. більшість стікерів присвячено відчуттю "а-у-поляків-прям-як-у-нас-було-йой-ото-ми-схожі-йой"

[Arek]

Mam problem z tą książką. Po pierwsze: znudziła mnie niemiłosiernie i skończyłem ja tylko dlatego że była krótka. Po drugie: jest zupełnie nie tym czego się spodziewałem.
Przez okładkę, tytuł i opowiadania Hłaski oczekiwałem opowieści o młodości w latach 50.: emocji, trudów, uniesień serca, miłości. Nic takiego w niej nie ma.
Są to fikcjonalizowane wspomnienia Hłaski, zapiski ze smutnego świata, człowieka pozbawionego złudzeń i zniszczonego. Jest to w pewien sposób przewrotne: patrzysz na czarnobiałe zdjęcia i wyobrażasz sobie życie jak ze starych filmów, kiedy dla większości życie to było tragedią i upokorzeniem. Piękni dwudziestoletni którym młodość dane było przeżyć w podłych czasach. Doceniam to zestawienie. Szanuje też cięty język i otwartość Hłaski.

Niestety jestem jak ten zachodni czytelnik o którym tak często wspomina w swoich felietonowych fragmentach: nie interesuje mnie to po prostu.

Na tym właśnie polega tragedia Hłaski i jego pokolenia.

[Olga]

„Czym jest dla mnie Polska? (…) Jest to dziesięciu czy piętnastu ludzi, z którym łączyła mnie przyjaźń.”

[Czytam Sercem]

Zdarzały się rozbłyski zachwytu, jednak zdecydowanie za rzadko. Może to nie był dobry czas na tę książkę? Może to nie jest tekst dla obecnie dwudziestoletnich? Szukałam wrażliwego człowieka, znalazłam zaś przede wszystkim szubrawców i alkoholików wyskakujących z niemal każdej strony. Nawet jeśli w jakiś sposób wyznacza to rytm tamtych dni, nie jest to literatura bliska mojemu sercu. Jedna gwiazdka za sprzeciw wobec antysemityzmu. Druga to wyraz nadziei, że dam jeszcze kiedyś szansę innym książkom autora, tylko nie mam pojęcia, w które celować.

[Marcela]

Dobre to było... ALE jakbym nie siedziała w literaturze XXlecia i literaturze po 1939 ze względu na studia to nie miałabym zielonego pojęcia o czym to jest. Pojawiają się nazwiska, które każdy kiedyś gdzieś usłyszał, pojawiają się nazwiska o których teraz mówi się mniej, pojawiają się osoby całkowicie mi nieznane. Generalnie dobre, ale nie spodoba się każdemu, no ale Filip Kosior w audiobooku top...

[Agnieszka]

fenomenalne teraz tez chce być pracującym na czarno imigrantem !!!

[Oskar]

Mulle sattus näppu üks Loomingu ajakiri aastast 2021, kus rubriigis „Kirjanik loeb“ andis raamatusoovitusi Vahur Afanasjev. (Veel sama ajakirja lõpus, kuhu ta oma soovitused kirja pani, ilmus ka Afanasjevi nekroloog.) Afanasjev rääkis muu hulgas sellest Hendrik Lindepuu tõlgitud Marek Hłasko kogumikust. Ma polnud kunagi varem Hłaskost kuulnud, aga olin kuulnud jazzimees Krzysztof Komedast. Oma üllatuseks sain Afanasjevi vahendatult teada, et Komeda suri pärast seda kui Hłasko ta kogemata kõrgelt rinnatiselt alla lükkas.

Hłasko ise oligi uskumatu kuju. Mees, kes käis oma elu jooksul mööda uskumatuid põhjasid, tarvitas rohkem alkoholi kui keegi läänes ette kujutada võib, kirjutas end 50ndatel poola noore kirjanduse tippu, tehes samal ajal vaata et elu lõpuni ka konte murdvaid juhutöid, väisates vaimuhaiglaid, kembeldes saatkondadega ning püüdes kuidagi-kuidagi eksiilis Saksamaal-Prantsusmaal-Itaalias-Iisraelis-USAs ots otsaga kokku tulla. Ime, et kolmekümneviiesekski elas, kuni alkohol ja unerohud tema elu lõpetasid.

„Kaunid kahekümneaastased“ on tema memuaar, mis heidab natuke pilku sellele eksiilielu uskumatusele, rotistaatusele ja hädapärast elamisele. Hłasko ei kirjelda oma läbitut kronoloogiliselt või loogiliselt, aga siit-sealt tehtust-nähtust kumab kõik ikkagi läbi. Näiteks annab ta „noorele lugejale“ detailset nõu, kuidas puruvaese kirjanikuna Kesk-Euroopas kuidagi ellu jääda. Detailsed kirjeldused skeemidest, millega vaimuhaiglasse pöörduda või kuidas näeks välja kupeldamise tööpõld, ei ole kirjutatud otseselt esimeses isikus nagu Hłasko ise kõike seda teinud oleks. Samas, on detailid nii täpselt kirjeldatud, et paljut uskumatut ta sellest ka ise kindlasti läbi elas. Muidugi oli Hłasko ka suur omaenda eluloo fabritseerija. Porikiht, millest läbi tulla, oli siiski kahtlemata meeletu. Uskumatud ajad ja uskumatu, et inimesed nendes aegades kuidagi elama pidid.

Lindepuu koostatud-tõlgitud raamatus on peale mälestusteose veel üks novellikogu ning kaks lühiromaani. Need räägivad pigem 50ndate Poola reaalsusest. Noortest inimestest, kelle elu pole alanudki, kuid kõik on eos lootusetu. Nii mõnigi puänt lööb pahviks ning kõikevaldav pettumuste ja rusutuse hõng täidab ninasõõrmed. Soovitan :)

[Marika_reads]

współcześnie za niektóre teksty Hłasko zostałby zapewne scancelowany w social media. Na szczęście nie tworzy dzisiaj. Warto więc czytać, jego (jak sam to nazywał) prawdziwe zmyślenie przez filtr czasow, w krórych tworzył. Polecajka

[Jakub Lubawy]

Absolutnie świetna rzecz.

[Pio Naw]

Książka - legenda zasłużenie.

[Nazarii Zanoz]

Хороший гумор, чудове відчуття літератури, добре про письменника в часі і біди повоєнної Польщі. Якби ще прибрати сексизм, то взагалі було би прекрасно.

[Nati Jańczyk]

Będę biegł i będę mówił cały czas

[ola k]

mój ulubiony fragment: marek hłasko mówiący, że film „ósmy dzień tygodnia” wyszedł tak, jakby ludzie nie mieli się gdzie jebać, a to totalnie nieprawda, bo „jebać się można wszędzie”

mój drugi ulubiony fragment: stwierdzenie, że marek hłasko nie wie o czym mówi, bo przychodził na plan najebany

[Мартин Якуб]

Неймовірна книжка! Невідома мені Польща. Невідома післявоєнна Європа. Крутий стиль оповіді. Що не фраза, то цитата, яку варто записати. І дуже багато письменницьких лайфхаків, як то:
“- Спробуй виїхати з Варшави. Поїдь кудись і спробуй писати.
— Все одно ж нічого не вдасться, — сказав я.
На що Тирманд знову зі зловісною усмішкою:
— Це саме те, чого тобі бракує. Навчися працювати з думкою, що нічого й не може вдатися. Лише тоді час від часу щось вдається по-справжньому.”

Красиві двадцятилітні
Марек Гласко

[Nikola Maniaczka Książek]

Przyjemne, chociaż myślę, że nie byłabym zadowolona z lektury tej książki, gdyby nie moje ostatnie zajęcia z Literatury Współczesnej na studiach.
Jest ogrom nawiązań, rzucania nazwiskami, mniej lub bardziej znanymi.
Podobała mi się bezpośredniość Hłaski, nie owijał w bawełnę, nie przymilał się zbytnio, tylko pisał jak jest.

[Zosia Gorzkowska]

awanturnicze życie

[maiaznicz]

chb jestem za durna

[Dawid]

„Życie, które mi dano, jest opowieścią, ale jak ja je opowiem, to już jest moja sprawa” – Marek Hłasko opowiada w sposób najbardziej interesujący z możliwych. Niech dowodem na to będą trzy dni, w ciągu których pochłonąłem tę opowieść.

Istnieją pewne niewidzialne nici łączące ludzi podobnych sobie pod różnymi względami, np. usposobienia, sposobu postrzegania rzeczywistości czy doświadczania świata. Z Markiem Hłasko odkryłem nowy dla mnie rodzaj więzi. Bardzo ją cenię i cieszę się z jej odnalezienia. Do opowiadań Hłasko z pewnością szybko wrócę, choć na pewno nie tak szybko jak do długo odkładanego „Popiołu i diamentu” Andrzeja Wajdy.

[pi.kavka]

Wreszcie, nareszcie i w końcu - sięgnęłam po cokolwiek napisanego przez Hłaskę! Jak dobrze liczę, to książki tego autora goszczą na mojej liście od 10 (słownie D Z I E S I Ę C I U) lat i jakoś ciągle nam nie było do siebie po drodze. Wiecie jednakże co mówią, "nowa rok - nowa ja". Zdecydowałam się w 2018 roku chętniej i częściej sięgać po polską klasykę, która jest mi znana wręcz w minimalnym stopniu, a chyba nikt nie ma wątpliwości, ze Hłasko do owej klasyki już się zalicza.

Teraz myślę, że popełniłam mały falstart. Nie dlatego, że lektura mi się nie podobała - Boże uchowaj! Bardziej chodzi o to, że zabrałam się za nią bez znajomości prozy autora oraz bez nawet minimalnej wiedzy biograficznej na jego temat (poza tym, że zmarł nagle i w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, a za życia miał opinię raczej pijusa i obdartusa aniżeli nobliwego polskiego prozaika). Sprawiło to, że momentami gubiłam się, nie wiedziałam, co się dzieje. Na szczęście nie zepsuło mi to jakoś bardzo odbioru książki, a trochę może ją utrudniło i wydłużyło okres czytania.

Sama w sobie lektura jest naprawdę smakowita. Nie traktowałabym jej jako autobiografię autora jako samego siebie, ale jako pewną satyrę Hłaski na siebie, ale i na czasy w których przyszło mu żyć. Egzemplarz, który ja czytałam liczył sobie już dobrych trzydzieści lat i pochodził z biblioteki, a cały wypełniony był podkreśleniami rozmaitych cytatów, które dziś określilibyśmy jako "mocno w punkt" ;)

Świetna lektura, polecana przeze mnie po uprzednim zapoznaniu się choć z minimalną wiedzą na temat Hłaski - ot co!

[Przemko Godlewski]

Z niesamowitą swadą i humorem Hłasko napisał tę quasi-autobiograficzną książkę, mimo że przecież poruszał w niej tematy trudne. Bardzo mnie zaintrygowało czytanie o autentycznych postaciach ważnych (zwłaszcza w życiu autora, ale i nie tylko) w latach 50. i 60. XX wieku, które znane są mnie i dzisiaj. Fajnie też się bawiło w zgadywanie, co zdarzyło się naprawdę, a co jest, jak sam to Hłasko nazywa, "prawdziwym zmyśleniem". Nader wszystko cenię sobie tę książkę za przybliżenie realiów swoich czasów, trudnej PRL-owskiej rzeczywistości, oraz umieszczenie tejże rzeczywistosci w kontekście kultury i życia innych krajów Europy i świata: Niemiec, Francji, USA, Izraela i innych.

[Julia Pestka]

Dosyć ciężka narracja, dużo politycznych tematów, momentami bardzo zabawna, jednak brakowało mi rozwinięcia wątków zwykłego życia, przyjaźni, miłości. Zbiór przemyśleń na temat literatury i kultury, przypadków i wykroczeń kryminalnych i opisów wykonywanych prac. Brak szablonu i samokrytyka były inspirujące.

[Mela]

It was worth reading Hłasko's biography first. And it was interesting to read this collection of short stories immediately afterward.

The phrase Hłasko used, "true fictions," perfectly describes his work and should be a guiding principle for all writers.

Hłasko was both unique and one of many. It's worth knowing at least some of his work.

[4-4.5 stars]

[tuzoska]

Ogólnie super, bardzo bezpośrednia i ukazująca szarość i okrutnosc PRL, niestety nie jestem na tyle kompetentna żeby wsyztsko dobrze zrozumiec ale świetna narracja i naprawdę dobrze mi się słuchało szczególnie z Kosiorem!!!

[Jagoda]

3,5⭐️
moze jeszcze jestem za młoda na Hłasko, podobało mi się ale nie rozumiałam często wątków jeśli chodzi o kulturę/historię, strasznie dużo nazwisk i to mnie denerwowało, ale overall przekaz i całość świetna

[Jüri Kolk]

Täpse kujundi pidu

Hendrik Lindepuu on tõlkinud valiku järjekordse poola autori teostest. Hulgas on peotäis lühijutte ja novelle, kaks lühiromaani ja mälestusteraamat „Kaunid kahekümneaastased”. Mälestusteraamat pole klassikaline elulooraamat, vaid keskendub ühele teemale. Nimelt pääses Hłasko 1958. aastal Pariisi ja jäi elu lõpuni sinnapoole raudset eesriiet. Mälestusteraamatus avab ta mineku ja jäämise taustu, see on hästi teravustatud pilt ajastust.

Eesti lugejale võiks Hłasko muuhulgas huvi pakkuda – ennekõike on ta väga hea kirjanik, kelle vooruste nimekiri ei mahu lühiarvustusse ära – sõjajärgse aja kroonikuna. Ta ei keskendu tingimata otsestele kannatustele, vangistamistele ja muule taolisele, pigem elule järjekordsete repressioonide ootuses, võimaluste otsimisele, püüdele ikkagi elada, samas kui igal hetkel võid just sina osutuda valituks, langeda repressioonimasina ohvriks – see võib toimuda väga kergelt ja märkamatult. Näiteks lühiromaanis „Surnuaiad” jääb üks kõrvaltegelane hammasrataste vahele, kuna tema koer kannab kohatut nime – Samba. Mees püüab koera harjutada uue nimega, aga loom hakkab mässama. Kui teda kutsuda Sambaks, on peni käitumine ideaalne. Õige nimega ei tohi elukat nimetada ühiskonna survel, sest sama hästi oleks võinud – nii öeldakse – panna loomale nimeks Pomm. Samba on otseühendus roiskuva lääne õudusteni, kodumaa reetmiseni. Muidugi on ka hullemaid ja lihtsamaid üleminekuid: paar purjuspäi kisendatud fraasi, lähisugulase vildakas käitumine. Kõik sobib, kõik viib hukatusse. Aga vahelejääjad polegi alati peateemaks. Inimesed lähevad segi pelga hirmu ja ootuse tõttu. Et kaotada pind, ei ole vaja välist sündmust, võimude teravdatud tähelepanu just sinu vastu. Piisab survest.

Olen ise näinud ainult seitsmekümnendate lõppu, aga sain juba siis aru, et sõjale vahetult järgnenud jõledus oli teisest klassist. Ei saa mõõta, kui palju ma selle vastiku aja kohta tänu Hłaskole õppisin, kui lähedal on mu uuenenud taju ajaloolisele tõele, aga kindlasti võlgnen ma sellele raamatule tänu. Minu jaoks isiklikult muudab Hłasko loetavaks fakt, et ehkki kirjeldatav on enamasti päris jube, on see tihti ka väga naljakas. Autor ei taotle huumorit, see tuleneb kogu kiretult, vähemalt teatud mõttes kiretult, ent samas kujundirohkelt ja täpselt kokkukuhjatud absurdist. Toona nimetati seda tegelikkuseks. Oli silmapaistvalt sitt aeg.

Paljud Hłasko tekstide jätised ei ole karjuvalt pahad, neid pole kerge jäägitult hukka mõista. Muidugi, nad pole suutnud jääda inimesteks, aga mõnel puhul on nende areng häirivalt mõistetav. Peaaegu nutma hakates pihib üks äärelinna lontrus omasugustele, et temaga juhtus kunagi midagi sarnast, nagu nad ise just toime panid, ta oli kannataja rollis. Antikangelased on väikesed, hädas, banaalsed, igavad. Nende olemus ei ole glamuuriga piirnev Suur Kuri. Nad on igerikud, olude sohu vajunud närukaelad. Suur kuri küll koguneb nende väiksuse ja närususe tõttu ja abil, aga nad ei püüa seda esindada.

Üks mu sõber tuli hiljuti lagedale repliigiga: „Lindepuu? Tema tõlgib ju puhast kulda.” Nii on, ja minu hinnangul hoiab Lindepuu kenasti kurssi. Marek Hłasko on autor, keda kindlasti tasus tõlkida ja keda ma soovitan lugeda.

[Hypatia]

Hłaskę czyta się znakomicie, bardziej przypomina to zapis rozmowy przy kieliszku wódki niż typową lekturę; to raczej monolog drugiej strony, pełen barwnych anegdot i odniesień, z których wiele trzeba sprawdzać, doszukiwać. Chociaż książka została wydana po raz pierwszy w 1966 r. w Paryżu, w PRL przez ponad dwie dekady była oficjalnie niedostępna (sama czytałam pierwsze wydanie z 1988 roku).

Czytając, zastanawiałam się, co jest prawdą, a co autokreacją ("prawdziwym zmyśleniem"). Polski James Dean jawi się jako pesymista, człowiek zmęczony życiem, nie mający nadziei na lepszą przyszłość. Smutek wyziera z tego pisania, chociaż takie momentami zabawne i ujmujące...

+ lekkie pióro autora, przystępny i bezpośredni styl,
+ doskonale przedstawione lata 50., system i sposoby na jego oszukiwanie,
+ ironia i sarkazm,
+ kilka ciekawych tematów do przemyśleń (Polska jako przedmieścia Rosji w opinii Europy Zachodniej; uwielbienie dla Ameryki i wszystkiego, co amerykańskie; postrzeganie Polski Ludowej z perspektywy krajowej i emigracyjnej).

Cytaty:

„Kiedy dzisiaj spotykam ludzi pięknych, dwudziestoletnich i rozmawiam z nimi, przeraża mnie jedno: wszyscy oni wiedzą, że w Polsce jest źle, wszyscy nie mają złudzeń, że Polska jest krajem okupowanym; natomiast nikogo z nich to specjalnie nie interesuje”.

"Nie widziałem, że świat dzieli się na dwie połowy. W jednej jest nie do życia, w drugiej nie do wytrzymania".

"Do czego pan zmierza?
Nie wiem. O to właśnie chodzi, że nie wiem. Wiem tylko, że będę biegł przez całą drogę. I że będę mówił przez cały czas".

"Pogoń za szczęściem jest zazwyczaj bezcelowa, ale warto dla niej poświęcić życie".

"Naucz się pracować z myślą, że nie może się udać. Tylko wtedy udaje się coś od czasu do czasu i naprawdę" (o pisaniu).

[Skut333]

Перша моя порада не беріться за цю книжку. Не пробуйте читати про автора на вікіпедії, тим паче польськомовній. Залиште це. Ні в якому разі не читайте есею Бойченка про Гласка. Книга Гласка нічого доброго вас не навчить. Любий читачу в ній немає нічого доброго і світлого, тай книгою її назвати вкрай важко.
Так от на понад двохстах сторінках книги в перекладі того ж таки Бойченка вам розгорнеться по-перше шкіц непростого життя автора, а по-друге розгорнута панорама комуністичної Польщі. Марек поведе тебе читачу, як старого приятеля, по всіх тих стежках і притонах в які добропорядні люди не ходять. Він не криючись перед тобою буде виливати душу, буде зізнаватись, пускати хмільну сльозу, буде звісно пропонувати випити. Не соромся ж. Пий. Автор буде з тобою чесним прийми його недоліки, зрозумій його проблеми. Але окрім всього цього ваша мандрівка чи то пак розмова відбуватиметься із прекрасно замальованим тлом. Література, кіно, життя, політика – все тут, все переплетене. «Хей візьми мої черевики і дай мені померти на ліжку», «Я весь час думаю про зади», такі фрази можуть спокійно сусідити в тексті, як тонка сатира на притлумлене культурне життя може сусідити із постійним заявами штибу, «що моя творчість це всього лиш доноси». Гласку, скажи ти обманюєш? Скажи це ж все вигадка? Так? Так, підсміюючись відповість Марек, усе вигадка.
Лише на ранок в тебе все одно залишиться присмак розпитої на двох горілки і дешевих цигарок. Так, що ж усе вигадка?