Een jonge vrouw die haar huwelijk zat is, pakt op een ochtend haar koffers en vertrekt met de noorderzon, haar man radeloos achterlatend. Een rijke jongen van adel verdwijnt halverwege de jaren negentig van de aardbodem. Hij laat nooit meer iets van zich horen. Is hij vermoord of heeft hij in een ander land een nieuwe identiteit aangenomen? Een peuter in een rustige Vinex-wijk komt niet thuis met het eten. De buurt is in rep en roer. Zou de nieuwe buurman iets met de verdwijning van het meisje te maken hebben?
In Vermist zijn twintig spraakmakende, ontroerende en dramatische vermissingszaken bijeengebracht. De meeste vermissingen worden helaas nooit opgehelderd, wat het voor de achterblijvers des te zwaarder maakt hun leven weer op te pakken.
Het zijn allemaal losse verhalen over vermissingen. Je hoeft niet echt in het verhaal te komen. Dat is fijn. Je zit er zo in waardoor je je goed kunt inleven in het verhaal. Sommige verhalen zijn zo ongelooflijk.
Een boek waarin twintig vermissingen worden besproken. Nou ja, besproken. De verhalen worden verteld en dit op een wat zakelijke manier. De namen in de verhalen zijn gefingeerd. Dit zal zijn redenen zeker hebben maar ergens is dit ook jammer. Ik zoek graag extra informatie op wanneer ik non-fictie lees en dat kon nu niet.
In het boek komen verschillende verhalen voor. Ik denk dat het niet (allemaal) vermissingen zijn die nu nog heel bekend zijn (veel verhalen spelen een behoorlijke tijd terug). Dit vind ik zelf niet storend want iedere vermissing is erg en in dit boek staan nog steeds hele bijzondere verhalen.
Wat ik niet had verwacht waren de verhalen van kinderen die op zoek gingen naar een ouder. Een ouder die hen te vondeling hadden gelegd of weggegeven en vervolgens door gingen met hun leven. Ik snap dat dit voor het betreffende kind een vermissing is maar deze verhalen deden wel afbreuk aan het boek voor mij. De vermissingen door een misdrijf of een zelfgekozen verdwijning spraken mij veel meer aan en heb ik wel met veel interesse gelezen.
Door dit boek krijg je de indruk dat het vrij makkelijk is om te verdwijnen. Of dit nu (nog) zo is weet ik niet. Veel verhalen spelen voor of vlak na het jaar 2000. Toen speelden mobiele telefoons en internet nog geen of een veel kleinere rol. Door het lezen van al die verhalen achter elkaar lees je ook veel wanhoop en verdriet over vermissingen. Het liefst zou je zelf meteen op pad gaan om vermiste personen op te gaan sporen. Helaas is het zo makkelijk niet maar het zou niet verkeerd zijn om af en toe eens wat beter op onze omgeving te letten. Je weet immers maar nooit wie of wat je ziet! Hoewel het politiewerk niet uitgebreid beschreven is, is het soms pijnlijk hoe sommige zaken eerder of misschien wel met een betere afloop opgelost hadden kunnen worden.
Hoewel de verhalen meestal heel neutraal geschreven zijn, zijn er soms ook suggestieve stukken. Ook wanneer de vermissing niet is opgelost wordt er soms zo over geschreven dat de antwoord in een bepaalde hoek moet liggen maar dat ze het nooit hebben kunnen bewijzen. Er wordt echter niets duidelijk gemaakt of de verdenking is ontstaan door feiten of dat dit de gedachte van Leeman zelf is. Door de wat zakelijke en neutrale manier van schrijven, wordt er ook nauwelijks uitgeweid, het is allemaal redelijk ‘to-the-point’. Dit maakt dat de verhalen wel heel vlug lezen.
Wat ik wel jammer vond is dat ik na afloop van dit boek het gevoel heb dat er niet genoeg variatie zit in de verhalen. Te veel verhalen waarbij een ouder wordt gezocht die afstand deed of moest doen van een kind en in veel zaken zijn er vragen die blijven hangen omdat lang niet alles duidelijk wordt. Toch vond ik het een heel interessant boek om te lezen en heb ik het in een ruk uitgelezen.
Erg makkelijk boek om weg te lezen, maar had er een beetje een haat-liefde relatie mee. Er worden nepnamen gebruikt en aangezien het boek uit 2019 komt en er ook onopgeloste zaken tussen zitten kan ik niet opzoeken of de zaken inmiddels wel opgelost zijn :( wel heftige verhalen met veel spanning maar het is erg kort en bondig en straight to the point geschreven. Bijvoorbeeld het einde van één verhaal was iets in de richting van “zijn ouders hopen dat hun vragen rond de vermissing beantwoord worden. En dat blijkt omdat hun zoon als God in Frankrijk leeft.” Dan denk ik echt hallo ik wil meer informatie?! Verder zaten er ook hele heftige zaken tussen die eindigen in ontroerende herenigingen waar ik wel van genoot om te lezen. De hoofdstukken zijn ook erg kort, maar het is wel een mooi kijkje in hoe vermissingen worden ervaren vanuit de politie en achterblijvers. Het leest wel heel snel weg dus is verder een prima boek om tussendoor te lezen, maar heel veel diepgang zit er niet in. Vandaar de drie sterren!
In Vermist van Loes Leeman worden twintig vermissingszaken besproken. Deze lopen uiteen van zaken die gaan over mensen die vrijwillig de koffers hebben gepakt, tot zaken waarbij sprake is van een misdrijf. Een aantal zaken worden opgelost, met goed of slecht einde, en sommige zaken blijven helaas voor altijd onopgelost. Tot verdriet van de nabestaanden.
Als kind keek ik altijd mee met mijn moeder naar 'Vermist' op tv. Ik was geïnteresseerd door het mysterieuze aspect, maar het maakte me toch ook wel een beetje bang, al die vermiste mensen. Vooral de anonieme gesprekken, waarbij de stemmen verdraaid waren en de personen slechts als silhouet te zien waren, zijn me bijgebleven ...
Dit boek was eigenlijk precies hetzelfde als het kijken naar het programma op tv. Allerlei verschillende zaken komen aan bod, van het zoeken naar biologische ouders, tot gekidnapte kinderen. Zelf ben ik meer geïnteresseerd in het laatste en niet zozeer in het eerste. Het doet toch meer met je omdat dat iets is wat iedereen zou kunnen overkomen. Een zaak heeft me echt diep geraakt. Het behandelt een vermissingszaak wat een kind betreft, met een slechte afloop. Het vond plaats in Zwolle, waar ik nu zelf woon en wat het ontzettend dichtbij laat voelen. Dit verhaal zette me aan het denken over privacywetten (sommige mensen hebben hun recht op privacy simpelweg verspild, naar mijn mening) en toen ik het uit had gelezen, moest ik het boek even wegleggen om het allemaal te laten bezinken. De tranen stonden me in de ogen, zo heftig was het.
Gelukkig waren niet alle zaken zo heftig en vele hadden toch ook goede aflopen, wat het allemaal een beetje in balans bracht.
Als je geïnteresseerd bent in True Crime, graag non-fictie leest en een keertje over Nederlandse zaken wil lezen in plaats van alleen maar Amerikaanse, dan is dit boek perfect.