Hindi ako nagtatrabaho sa BPO, at wala ring balak (gaya ng laging sinasabi), pero may dalang bigat ang aklat na ito.
Para kang dumaan sa isang shift nang hindi mo namamalayan—gising sa dis-oras, nilalamon ng pagod, pero kailangang humarap, kailangang magsalita, kahit sa likod ng linya, kahit sa pagitan ng sipi at sagot, kahit wala kang boses sa tunay na buhay.
Madalas tayong maglakad sa mga kalyeng puno ng ilaw pero hindi natin napapansin ang mga aninong dumadaan. Iyan ang ginagawa ng QUEUE: 100 Dagling BPO—hinihila tayo papasok sa isang mundong madalas lang nating marinig, pero hindi natin lubos na nauunawaan.
Hindi lang ito tungkol sa mga call center agent; tungkol ito sa bawat manggagawang nabubuhay sa pagitan ng deadline at obligasyon. May mga linya sa aklat na tumatatak, at may mga linyang tumatagos—hindi dahil maganda silang basahin, kundi dahil totoo sila.
At sa dulo, hindi mo maiiwasang magtanong: Sa industriyang itinayo sa boses ng tao, sino ba talaga ang pinakikinggan?
(thank you sa prof namin sa Creative Writing for sharing this for our readings!)