What do you think?
Rate this book
Κανακύ
Την άνοιξη του 1988, σε μια σπηλιά του νησιού της Ουβεά, στη Νέα Καληδονία, μια υπόθεση αρπαγής ομήρων από ομάδα αυτοχθόνων αυτονομιστών καταλήγει σε επέμβαση του στρατού, με απολογισμό είκοσι έναν νεκρούς, εκ των οποίων οι δεκαεννιά αυτόχθονες, Κανάκ. Ανάμεσα στα θύματα, ο Αλφόνς Ντιανού, είκοσι οκτώ χρονών, μουσικός, πρώην ιεροσπουδαστής που σχεδίαζε να γίνει παπάς, θαυμαστής του Γκάντι και χαρισματικό στέλεχος του Κανάκ και Σοσιαλιστικού Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης.
Τρομοκράτης ή μάρτυρας; Γάλλος ή «βάρβαρος» Κανάκ; Ειρηνιστής ή δολοφόνος; Χριστιανός ή κομμουνιστής; Η προσωπικότητά του -με τους αντιφατικούς και παράδοξους θρύλους που την περιβάλλουν- γοήτευε για καιρό τον Ζοζέφ Αντράς, που ταξίδεψε στην Κανακύ, αναζητώντας τα ίχνη αυτής της μορφής των αντιαποικιοκρατικών αγώνων του 20ού αιώνα.
Πορτρέτο ενός περίπλοκου και παθιασμένου ανθρώπου, το βιβλίο είναι επίσης ταξιδιωτικό ημερολόγιο σ' ένα παραγνωρισμένο κι εγκαταλειμμένο αρχιπέλαγος, αφήγηση συναντήσεων και συνομιλιών, τεκμηριωμένη αναπαράσταση ενός αιματηρού επεισοδίου της πρόσφατης ιστορίας, στοχασμός για τα τελευταία κατάλοιπα της γαλλικής αυτοκρατορίας. Και όλα αυτά σε ύφος οξύ και λυρικό, με τη θέρμη της στράτευσης και την υπομονετική και λεπτολόγο περιέργεια που έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν των γραπτών του Ζοζέφ Αντράς.
«Και τα πιο τολμηρά επίθετα δεν θα έφταναν για να αποδώσουν ό,τι σε αυτό το κείμενο μας ζαλίζει, μας καθηλώνει, μας σταυρώνει με την έρευνά του για «την» αλήθεια. Ένα βιβλίο εκθαμβωτικό.»
(Jean-Emmanuel Ducoin, "L'Humanite")
«Περισσότερο από φόρος τιμής σε μια πολιτισμική ταυτότητα, το Κανακύ διηγείται «μέσ' από τη διαδρομή ενός ατόμου μια συλλογική πάλη με παμπάλαιες ρίζες», θέλοντας να ενώσει, με τα λόγια του συγγραφέα, «έστω και μ' ένα νήμα, τις μνήμες των δύο χωρών μας, της πληγωμένης Κανακύ τους και της ξεχασιάρας Γαλλίας μου.»
(Baptiste Liger, "Lire")
Τρομοκράτης ή μάρτυρας; Γάλλος ή «βάρβαρος» Κανάκ; Ειρηνιστής ή δολοφόνος; Χριστιανός ή κομμουνιστής; Η προσωπικότητά του -με τους αντιφατικούς και παράδοξους θρύλους που την περιβάλλουν- γοήτευε για καιρό τον Ζοζέφ Αντράς, που ταξίδεψε στην Κανακύ, αναζητώντας τα ίχνη αυτής της μορφής των αντιαποικιοκρατικών αγώνων του 20ού αιώνα.
Πορτρέτο ενός περίπλοκου και παθιασμένου ανθρώπου, το βιβλίο είναι επίσης ταξιδιωτικό ημερολόγιο σ' ένα παραγνωρισμένο κι εγκαταλειμμένο αρχιπέλαγος, αφήγηση συναντήσεων και συνομιλιών, τεκμηριωμένη αναπαράσταση ενός αιματηρού επεισοδίου της πρόσφατης ιστορίας, στοχασμός για τα τελευταία κατάλοιπα της γαλλικής αυτοκρατορίας. Και όλα αυτά σε ύφος οξύ και λυρικό, με τη θέρμη της στράτευσης και την υπομονετική και λεπτολόγο περιέργεια που έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν των γραπτών του Ζοζέφ Αντράς.
«Και τα πιο τολμηρά επίθετα δεν θα έφταναν για να αποδώσουν ό,τι σε αυτό το κείμενο μας ζαλίζει, μας καθηλώνει, μας σταυρώνει με την έρευνά του για «την» αλήθεια. Ένα βιβλίο εκθαμβωτικό.»
(Jean-Emmanuel Ducoin, "L'Humanite")
«Περισσότερο από φόρος τιμής σε μια πολιτισμική ταυτότητα, το Κανακύ διηγείται «μέσ' από τη διαδρομή ενός ατόμου μια συλλογική πάλη με παμπάλαιες ρίζες», θέλοντας να ενώσει, με τα λόγια του συγγραφέα, «έστω και μ' ένα νήμα, τις μνήμες των δύο χωρών μας, της πληγωμένης Κανακύ τους και της ξεχασιάρας Γαλλίας μου.»
(Baptiste Liger, "Lire")
- GenresFranceNonfiction
280 pages, Paperback
First published September 1, 2018
About the author
Joseph Andras
12 books84 followersJoseph Andras is the author of the novels De nos frères blessés and Kanaky. Awarded the Prix Goncourt for De nos frères blessés (Tomorrow They Won’t Dare to Murder Us), he refused the prize, explaining his belief that “competition and rivalry were foreign to writing and creation”.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
May 20, 2019
Το χρονικό ενός προαναγκελθεντος θανάτου. Χώρος η παραδεισένια Ν. Καληδονία.
Θύτης η τρομερά ευαίσθητη Γαλλική Δημοκρατία του Μιτεράν (με πρωθυπουργό τον Σιράκ) κ το μακρύ χέρι του κατακτητή/αποικιοκρατη
Θύμα ένας τύπος που προσπαθεί να αποφύγει την αλλοτρίωση τόσο από τη μαμά Γαλλία όσο και από αλκοόλ/ ουσίες/ μόδες / θρησκευτικές παραδοξολογίες
Θύμα η ελευθερία
Θύτης η τρομερά ευαίσθητη Γαλλική Δημοκρατία του Μιτεράν (με πρωθυπουργό τον Σιράκ) κ το μακρύ χέρι του κατακτητή/αποικιοκρατη
Θύμα ένας τύπος που προσπαθεί να αποφύγει την αλλοτρίωση τόσο από τη μαμά Γαλλία όσο και από αλκοόλ/ ουσίες/ μόδες / θρησκευτικές παραδοξολογίες
Θύμα η ελευθερία
July 1, 2021
Enigmatic French author Joseph Andras (the name is probably a pseudonym and there's only one photo of him circulating on the internet, in which he turns away from the camera) writes a récit about Alphonse Dianou, an anti-colonial resistance fighter in New Caledonia. Since 1853 until this very day, New Caledonia has been occupied by the French government, it currently is an overseas territory with the special status of collectivité sui generis. French dominance has been constantly stabilized by a settlement and immigration policy, the indigenous Kanak population is now in the minority.
In 1988, Andras' protagonist Alphonse Dianou, a young Kanak, was the leader of the Ouvéa cave hostage taking, a protest that went wrong. 28-year-old Dianou died during the incident, he was beaten to death by French policemen. 30 years later (the book was first published in 2018), this text aims to reconstruct the events: The author travelled to New Caledonia, trying to piece together what exactly happened - and as this is a récit, Andras underlines that this historical event has become a narrative within two dicourses, a colonial one and an anti-colonial one. Was Dianou a hero, a terrorist, or neither? Andras tries to hunt down the dynamics of the story, combining journalism, history, activism, and poetry. He dives into archives, talks to friends, family and average people in the street, trying to distill what this story stands for today.
That an author gives someone a voice is an overused turn of phrase, but in this case, it is true: I live minutes from the French border, and I had no idea about the current situation of the Kanak - and of course I've never heard about Dianou. This book is political, as the author clearly intends to point out the ongoing effects of colonial thinking and aims to rehabilitate Dianou, who wanted to become a priest. At the same time, the form is ambitious, and the way the text is crafted is much more engaging than in the case of the author great writer of récits, Éric Vuillard (The Order of the Day), although less mesmerizing than the work of Laurent Binet (HHhH). But Andras doesn't want to be a Binet, he keeps himself firmly in the background, trying to focus on what he perceives and how the pieces fit together. The only thing that clearly comes through is his impulse to accuse the colonizers, his fatherland.
Andras' first book, Tomorrow They Won't Dare to Murder Us about the war in Algeria, won him the Goncourt, but he declined to accept it as for him, the idea of competition doesn't go well with the idea creation - so there's no point to hope for him to be put on my prize lists. But still, he should get more attention for his ambitious work.
You can learn more about the book in our latest podcast episode.
In 1988, Andras' protagonist Alphonse Dianou, a young Kanak, was the leader of the Ouvéa cave hostage taking, a protest that went wrong. 28-year-old Dianou died during the incident, he was beaten to death by French policemen. 30 years later (the book was first published in 2018), this text aims to reconstruct the events: The author travelled to New Caledonia, trying to piece together what exactly happened - and as this is a récit, Andras underlines that this historical event has become a narrative within two dicourses, a colonial one and an anti-colonial one. Was Dianou a hero, a terrorist, or neither? Andras tries to hunt down the dynamics of the story, combining journalism, history, activism, and poetry. He dives into archives, talks to friends, family and average people in the street, trying to distill what this story stands for today.
That an author gives someone a voice is an overused turn of phrase, but in this case, it is true: I live minutes from the French border, and I had no idea about the current situation of the Kanak - and of course I've never heard about Dianou. This book is political, as the author clearly intends to point out the ongoing effects of colonial thinking and aims to rehabilitate Dianou, who wanted to become a priest. At the same time, the form is ambitious, and the way the text is crafted is much more engaging than in the case of the author great writer of récits, Éric Vuillard (The Order of the Day), although less mesmerizing than the work of Laurent Binet (HHhH). But Andras doesn't want to be a Binet, he keeps himself firmly in the background, trying to focus on what he perceives and how the pieces fit together. The only thing that clearly comes through is his impulse to accuse the colonizers, his fatherland.
Andras' first book, Tomorrow They Won't Dare to Murder Us about the war in Algeria, won him the Goncourt, but he declined to accept it as for him, the idea of competition doesn't go well with the idea creation - so there's no point to hope for him to be put on my prize lists. But still, he should get more attention for his ambitious work.
You can learn more about the book in our latest podcast episode.
April 10, 2019
Δεύτερο βιβλίο του Ζοζέφ Αντράς που διαβάζω και έχει ήδη μπει στη λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ένα ωραίο μυθιστόρημα για μια υπόθεση αρπαγής ομήρων στη Νέα Καληδονία από ομάδα αυτόχθονων αυτονομιστών το 1988 έγινε η αφορμή για να έρθω σε επαφή όχι μόνο με την Κανακύ (ακόμη μια γαλλική αποικιοκρατία), αλλά και με τον Αλφόνσο Ντιανού. Ο Ντιανού -παπάς και θαυμαστής του Γκάντι- είναι μια προσωπικότητα που γοήτευσε τον συγγραφεα (και όχι αδίκως), καθώς έχει παρουσιαστεί από ΜΜΕ και αντιπάλους με μπόλικη λάσπη ως ημίτρελος τερορίστας. Ο Αντράς αποφασίζει, λοιπόν, να ερευνήσει την περίπτωσή του σε συνάρτηση με την ομηρία και να αποτυπώσει στο χαρτί τα αποτελέσματα της έρευνάς του. Όπως, λοιπόν, στο "Για τα πληγωμένα μας αδέρφια", όπου ο συγγραφέας καταπιάνεται με την περίπτωση της Αλγερίας ως γαλλική αποικιοκρατία, έτσι και εδώ εχουμε να κάνουμε με μια αντίστοιχη περίπτωση γαλλικού επεκτατισμού και αντίστοιχα αντιαποικιοκρατικού αγώνα.
Το βιβλίο αξίζει είτε το διαβάσει κανείς ως μυθιστόρημα, είτε ως δοκίμιο. Ένα από τα καλύτερα αποσπάσματα, κατ' εμέ, είναι το κομμάτι στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου που αναφέρει ο Ζοζέφ Αντράς ότι η ουδετερότητα είναι μια μορφή δωσιλογισμού. Και αυτή η αναφορά προκύπτει ως συμπέρασμα μετά από ενδελεχή έρευνα, διάλογο με το παρελθόν, προσπάθεια για διατήρηση της ιστορικής μνήμης και όραμα για το μέλλον.
Το βιβλίο αξίζει είτε το διαβάσει κανείς ως μυθιστόρημα, είτε ως δοκίμιο. Ένα από τα καλύτερα αποσπάσματα, κατ' εμέ, είναι το κομμάτι στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου που αναφέρει ο Ζοζέφ Αντράς ότι η ουδετερότητα είναι μια μορφή δωσιλογισμού. Και αυτή η αναφορά προκύπτει ως συμπέρασμα μετά από ενδελεχή έρευνα, διάλογο με το παρελθόν, προσπάθεια για διατήρηση της ιστορικής μνήμης και όραμα για το μέλλον.
June 5, 2023
Πιο "δύσκολο" από το προηγούμενο του, Για τα πληγωμένα μας αδέρφια. Πιο πολιτικό. Πιο πολυφωνικό.
Μιλάει για την Νέα καληδονια, μια αποικία της Γαλλίας (μέχρι και σήμερα) και ένα περιστατικό που συνέβη το 1988 και κατέληξε σε σφαγή από το γαλλικό στρατό..
Πρωταγωνιστής ο Αλφόνς Ντιανού και η πολύπλευρη προσωπικότητα του. Ο συγγραφέας μέσα από συνεντεύξεις που παίρνει από ανθρώπους που πήραν μέρος στα γεγονότα και έζησαν εκείνη την εποχή, προσπαθεί να ανασυνθέσει το πορτρέτο του Ντιανού αλλά και τα γεγονότα στην Ουβέα.
Θλιβερά γεγονότα, θλιβερή η πολιτική της Γαλλίας. Θλιβερός ο κόσμος που ζούμε.
"Πολύ συχνά, όμως, η αφήγηση του δράματος είναι μία αχρειότητα: δεν αντιμετωπίζονται το ίδιο οι μεν και οι δε μπροστά στη ζωή και το θάνατο. Εδώ και 150 χρόνια, οι Κανάκ είναι με το στρατόπεδο που έχει πάντα άδικο. Άδικο επειδή είναι αυτοί που είναι. Εξ όσων γνωρίζω δεν πήγαν αυτοί να κατακτήσουν τη Γαλλία. "
" Δεξιά και αριστερά είναι κωλος και βρακί όταν πρόκειται να υποτάξουν τους αποικιοκράτουμενους."
" Την ξέρω τη σαγήνη της βίας και των " δυνατών της χρωμάτων, των τραγουδιών της και της μιμικής της" που λαναρισε ο Πολ Βαλερί, αυτή την έμμονη μελωδία που στοιχειώνει όποιον δεν μπορεί να ασπαστεί την κατεστημένη τάξη. Το αίμα σέρνει τον δύσοσμο χορό του κόσμου. Η βία, μάμη της ιστορίας κατά το ρηθέν. Η ανατροπή δεν έχει νόημα παρά μόνο αν αποσκοπεί στην ελευθέρωση, ενός ανθρώπου ή, ας πούμε, του λαού."
" Κανείς δεν είδε ποτέ πάνω απ' τον αχό : το να μην επιλέγεις είναι μια επιλογή, να μην κρίνεις μια πράξη, να μην παίρνεις θέση. Κανείς ποτέ δεν έγραψε ξερά, σαν γραφιας χωρίς συναισθήματα, απλός γραμματέας, με τα καθαρά χέρια και την ήσυχη συνείδηση του ανθρωπιστη : η ουδέτεροτητα είναι το άλλο όνομα του δώσιλογισμου."
Μιλάει για την Νέα καληδονια, μια αποικία της Γαλλίας (μέχρι και σήμερα) και ένα περιστατικό που συνέβη το 1988 και κατέληξε σε σφαγή από το γαλλικό στρατό..
Πρωταγωνιστής ο Αλφόνς Ντιανού και η πολύπλευρη προσωπικότητα του. Ο συγγραφέας μέσα από συνεντεύξεις που παίρνει από ανθρώπους που πήραν μέρος στα γεγονότα και έζησαν εκείνη την εποχή, προσπαθεί να ανασυνθέσει το πορτρέτο του Ντιανού αλλά και τα γεγονότα στην Ουβέα.
Θλιβερά γεγονότα, θλιβερή η πολιτική της Γαλλίας. Θλιβερός ο κόσμος που ζούμε.
"Πολύ συχνά, όμως, η αφήγηση του δράματος είναι μία αχρειότητα: δεν αντιμετωπίζονται το ίδιο οι μεν και οι δε μπροστά στη ζωή και το θάνατο. Εδώ και 150 χρόνια, οι Κανάκ είναι με το στρατόπεδο που έχει πάντα άδικο. Άδικο επειδή είναι αυτοί που είναι. Εξ όσων γνωρίζω δεν πήγαν αυτοί να κατακτήσουν τη Γαλλία. "
" Δεξιά και αριστερά είναι κωλος και βρακί όταν πρόκειται να υποτάξουν τους αποικιοκράτουμενους."
" Την ξέρω τη σαγήνη της βίας και των " δυνατών της χρωμάτων, των τραγουδιών της και της μιμικής της" που λαναρισε ο Πολ Βαλερί, αυτή την έμμονη μελωδία που στοιχειώνει όποιον δεν μπορεί να ασπαστεί την κατεστημένη τάξη. Το αίμα σέρνει τον δύσοσμο χορό του κόσμου. Η βία, μάμη της ιστορίας κατά το ρηθέν. Η ανατροπή δεν έχει νόημα παρά μόνο αν αποσκοπεί στην ελευθέρωση, ενός ανθρώπου ή, ας πούμε, του λαού."
" Κανείς δεν είδε ποτέ πάνω απ' τον αχό : το να μην επιλέγεις είναι μια επιλογή, να μην κρίνεις μια πράξη, να μην παίρνεις θέση. Κανείς ποτέ δεν έγραψε ξερά, σαν γραφιας χωρίς συναισθήματα, απλός γραμματέας, με τα καθαρά χέρια και την ήσυχη συνείδηση του ανθρωπιστη : η ουδέτεροτητα είναι το άλλο όνομα του δώσιλογισμου."
January 28, 2024
« La France doit accepter de laisser libres les peuples qu'elle a colonisés dans son histoire. Elle ne doit pas mettre en place des politiques qui freinent, neutralisent ou annihilent l'avènement de l'émancipation de ces peuples. Tournez la page ! Nous pourrons alors forger d'autres liens, nouveaux et peut-être plus intéressants. »
Kanaky c’est l’histoire d’un calédonien, Alphonse Dianou, d’un héros profondément engagé et animé par l’amour pour son île.
De par son attachement à la religion et au socialisme, il a essayé de lutter avec la non-violence pour préserver les traditions de son île, et de parvenir à une société idéale qui n’exclut et ne domine personne. Une société qui à l’image de celles de ses ancêtres nourrit un amour pour la nature qui lui donne vie, et un partage des ressources entre celleux qui en ont besoin.
Confronté à la violence de l’ordre colonial, il comprit que certaines revendications doivent être arrachées et non demandées au colon. Ce récit narre l’histoire de ce que l’on connaît aujourd’hui sous le nom de « prise d'otages d'Ouvéa » en mêlant diverses sources (proches de Dianou, chefs de tribu, GIGN, ministre des Outres Mers…) qui se rencontrent ou se contredisent.
On comprend alors que, pour le pouvoir politique, pour Chirac et Mitterand, candidats à la présidentielle, ces 19 vies kanakes arrachées et le bain de sang perpétré ne sont que des détails mineurs, des corps à mater pour espérer grignoter les électeurs de l’autre. Pour être celui qui a résolu le « problème calédonien », une « humiliation » de l’armée et du continuum colonial qui a trop duré.
Ce livre m’a profondément bouleversée par la puissance de ses mots, par les émotions vives et brutes que l’auteur a voulu transmettre et surtout par le parcours de celui qu’on qualifiera tour à tour de « terroriste » ou de « héros. » Parce que pour moi, il n’y a rien de plus beau que de donner sa vie et de mener un combat pour sauver son île.
Kanaky c’est l’histoire d’un calédonien, Alphonse Dianou, d’un héros profondément engagé et animé par l’amour pour son île.
De par son attachement à la religion et au socialisme, il a essayé de lutter avec la non-violence pour préserver les traditions de son île, et de parvenir à une société idéale qui n’exclut et ne domine personne. Une société qui à l’image de celles de ses ancêtres nourrit un amour pour la nature qui lui donne vie, et un partage des ressources entre celleux qui en ont besoin.
Confronté à la violence de l’ordre colonial, il comprit que certaines revendications doivent être arrachées et non demandées au colon. Ce récit narre l’histoire de ce que l’on connaît aujourd’hui sous le nom de « prise d'otages d'Ouvéa » en mêlant diverses sources (proches de Dianou, chefs de tribu, GIGN, ministre des Outres Mers…) qui se rencontrent ou se contredisent.
On comprend alors que, pour le pouvoir politique, pour Chirac et Mitterand, candidats à la présidentielle, ces 19 vies kanakes arrachées et le bain de sang perpétré ne sont que des détails mineurs, des corps à mater pour espérer grignoter les électeurs de l’autre. Pour être celui qui a résolu le « problème calédonien », une « humiliation » de l’armée et du continuum colonial qui a trop duré.
Ce livre m’a profondément bouleversée par la puissance de ses mots, par les émotions vives et brutes que l’auteur a voulu transmettre et surtout par le parcours de celui qu’on qualifiera tour à tour de « terroriste » ou de « héros. » Parce que pour moi, il n’y a rien de plus beau que de donner sa vie et de mener un combat pour sauver son île.
March 29, 2025
"Kako lahko deželi rečeš svoja, če si jo ukradel? Kako lahko imenuješ mir tisto, kar vzdržuješ z bajoneti?"
Novokaledonsko avtohtono ljudstvo Kanaki že več kot stoletje stoji pred izzivi kolonializma, izgube zemlje in ohranjanja kulture. So potomci polinezijskih in melanezijskih naseljencev, ki so prišli na Novo Kaledonijo pred več kot 3000 leti. Njihova zgodovina je zgodba o uporu, v kateri ima posebno mesto Alphonse Dianou – intelektualec, revolucionar čigar življenje opisuje francoski pisatelj Joseph Andras v knjigi Kanakija.
Francoska aneksija Nove Kaledonije (1853) je Kanake spremenila v manjvredne podložnike. Ozemlje spremenila v kazensko kolonijo, prinesla nasilje, izgubo zemlje in bolezni, ki so zdesetkale kanaksko prebivalstvo. Vse to pa je sprožilo upor in v 20. stoletju se je rodilo gibanje FLNKS (Fronta za nacionalno osvoboditev Kanakov), ki je zahtevalo neodvisnost. Dianou, študent zgodovine, se je pridružil borbi, saj je verjel, da samo na ta način lahko zaščiti kanaksko identiteto.
Aprila 1988 je umrl v enem najbolj nasilnih spopadov s francoskimi silami. Njegova smrt je razkrila brutalnost represije, a tudi vztrajnost kanakskega upora.
Joseph Andras (znan po kritiki kolonializma) v knjigi rekonstruira Dianoujevo življenje in njegove zadnje dni, ga ne romantizira, ampak ga prikazuje kot človeka, ki je moral izbrati med mirnim študijem in oboroženim odporom. Knjiga postavlja vprašanje: ali je nasilje upravičeno, ko je sistem že sam nasilen?
Danes Kanaki še vedno iščejo pot do samoodločbe, kljub zavrnitvi neodvisnosti na referendumih. Dianoujev spomin in Andrasova knjiga sta opomnik, da je njihova borba še živa – ne le za politiko, temveč za dostojanstvo.
Novokaledonsko avtohtono ljudstvo Kanaki že več kot stoletje stoji pred izzivi kolonializma, izgube zemlje in ohranjanja kulture. So potomci polinezijskih in melanezijskih naseljencev, ki so prišli na Novo Kaledonijo pred več kot 3000 leti. Njihova zgodovina je zgodba o uporu, v kateri ima posebno mesto Alphonse Dianou – intelektualec, revolucionar čigar življenje opisuje francoski pisatelj Joseph Andras v knjigi Kanakija.
Francoska aneksija Nove Kaledonije (1853) je Kanake spremenila v manjvredne podložnike. Ozemlje spremenila v kazensko kolonijo, prinesla nasilje, izgubo zemlje in bolezni, ki so zdesetkale kanaksko prebivalstvo. Vse to pa je sprožilo upor in v 20. stoletju se je rodilo gibanje FLNKS (Fronta za nacionalno osvoboditev Kanakov), ki je zahtevalo neodvisnost. Dianou, študent zgodovine, se je pridružil borbi, saj je verjel, da samo na ta način lahko zaščiti kanaksko identiteto.
Aprila 1988 je umrl v enem najbolj nasilnih spopadov s francoskimi silami. Njegova smrt je razkrila brutalnost represije, a tudi vztrajnost kanakskega upora.
Joseph Andras (znan po kritiki kolonializma) v knjigi rekonstruira Dianoujevo življenje in njegove zadnje dni, ga ne romantizira, ampak ga prikazuje kot človeka, ki je moral izbrati med mirnim študijem in oboroženim odporom. Knjiga postavlja vprašanje: ali je nasilje upravičeno, ko je sistem že sam nasilen?
Danes Kanaki še vedno iščejo pot do samoodločbe, kljub zavrnitvi neodvisnosti na referendumih. Dianoujev spomin in Andrasova knjiga sta opomnik, da je njihova borba še živa – ne le za politiko, temveč za dostojanstvo.
September 29, 2024
C’était intéressant, j’ai étrangement bien aimé même si la Nouvelle-Caledonie n’est pas mon sujet de prédilection
January 6, 2022
Ein Buch, das ich jedem in die Hand drücken würde. Ich wusste nichts von Kanaky (kolonialisiert Neukaledonien) oder dessen Geschichte. Die Kolonialisierung damals, die fehlende Emanzipation und Entmenschlichung eines unterdrückten Volkes bis heute wird durch die Widerstandsfigur Alphonse Dianous verbildlicht, der vermutlich bis zu seinem Ende Gläubiger, Aktivist und Kämpfer des Volkes blieb. Andras Bericht ist nicht unvoreingenommen. Er erzählt die Geschichte von Stimmlosen, Unterdrückten, von der Familie und den Freunden, aber dennoch mit journalistischer Genauigkeit und Authentizität.
May 30, 2026
j'ai beaucoup appris, et c'est tellement rare des livres sur la Kanaky. Par contre j'ai moins aimé que De nos frères blessés. J'ai trouvé que ça tournait un peu trop en rond, et que le style de récit d'enquête se mélangeait pas très bien avec les pages de narration sur l'action d'Alphonse Dianou et ses camarades. J'ai pas trop aimé que l'auteur intègre ses propres réflexions sur la non-violence/la Kanaky. J'ai eu du mal à terminer.
April 29, 2020
Il est peut être là le plus beau livre lu en 2018. Biographie d'un homme, enquête sur la prise d'otage d'Ouvéa et le massacre d’État qui y mit fin, élégie au peuple Kanak, réflexion sur la lèpre colonialiste...Guerrière de magnifique livre
September 20, 2024
Je découvre la très belle sensibilité et le style magnifique de Joseph Andras autant que le destin tragique d’Alphonse Dianou. Je n’ai pas de mots pour l’immense cynisme de nos dirigeants confirmé par cette enquête.
July 9, 2023
Ein sehr gut zu lesendes Buch zu einem Thema, das in Deutschland sonst so gut wie keine Aufmerksamkeit erhält.
May 24, 2024
Une sorte d'enquête sur les événements de la grotte d'Ouvéa en 1988 afin de réhabiliter Alphonse Dianou, à peine 29 ans, jeune indépendantiste qui fut tué lors de la libération des otages.
July 20, 2024
En tant que Calédonienne, j'ai découvert ce livre récemment et cela m'a bouleversé. Il est d'utilité public afin de comprendre la lutte du peuple Kanak.
December 28, 2024
la lecture de cet événement si important est hyper intéressante et agréable. Alphonse Dianou est aussi ultra inspirant
Did Not Finish
April 4, 2026Dnf at 101 pages; I’m just not vibing with it sadly
Displaying 1 - 16 of 16 reviews