Rue des regrets

by David Troch

Mannelijke ik-personages bevolken de verhalenbundel 'Rue des Regrets'. Ze hebben het knap lastig met relaties. Er is de man die aan het krimpen is, al is dat niet de reden waarom hij elke dinsdag in de wachtkamer van zijn huisarts plaatsneemt. Er is de boekhouder die een fles tapijtreiniger koopt die hij helemaal niet nodig heeft. Er is de trucker die op oudejaarsavond een omweg naar huis maakt. Toch gunt de auteur ook hem niet veel bewegingsruimte. Alle negentien verhalen spelen zich op de vierkante millimeter af. Dat resulteert telkens in een indringende momentopname met een bij wijlen beangstigende herkenbaarheid.

141 pages, Kindle Edition

Published November 27, 2018

Reviews

[Cathérine · Rating 4 out of 5]

Onder de indruk van deze geweldige verhalenbundel. 19 kortverhalen met een (eenzame) man als hoofdpersoon. En ja, spijt komt altijd te laat...
Aanrader!

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Negen maanden later spreidde Veronique opnieuw haar benen, ditmaal om eruit te duwen wat ik er volgens haar had ingepropt. ‘Zeker dat ik de vader ben?’ Pas aan het eind van haar zwangerschap waagde ik het te vragen. Ze bliksemde me zowat neer. Ik verdedigde me met de verhalen die me na het witleren bankstelavontuur ter ore waren gekomen. Ze deed ze af als roddels. Toen er in de kraamkliniek een jongetje in mijn handen lag, probeerde ik gelijkenissen te vinden. Misschien had hij die spitse neus echt van mij.
Review : David Troch (1977) publiceerde een aantal titels bij uitgeverij Zuid & Noord en gedichten in Gierik/NVT, Op Ruwe Planken en Meander. Sinds eind 2010 is David Troch ambassadeur van de Poëzie van de stad Gent, een titel die hij won bij deelname aan een wedstrijd van de Gentse vzw De Ambassade. Hij is redactielid van het literaire e-zine Meander en van Gierik/NVT. Verder won hij diverse literaire prijzen in Vlaanderen en Nederland, waaronder de Jules Van Campenhoutprijs voor Poëzie in 2008. Hij debuteerde op zijn vijfentwintigste nochtans met een verhalenbundel, maar wijdde zich daarna voornamelijk aan poëzie. Hier en daar verscheen in een tijdschrift nog wel eens een kort verhaal, maar een volledige bundel bleef uit.



Rue des regrets is een verhalenbundel, met negentien korte verhalen die zich allemaal in Frankrijk afspelen ook al zijn ze Inhoudelijk gezien universeel. Mannelijke ik-personages bevolken de verhalenbundel en als mannelijke lezer heb ik me soms afgevraagd of er aan al de vertegenwoordigers van het mannelijk soort niet een steekje los zit. De auteur weet zijn hoofdpersonages als eenzame of kwetsbare mannen te schetsen, maar er is toch altijd wel een hoekje af. Soms is het slapstick, soms is het bitterzoete komedie of tragedie, maar de verhalen weten je altijd wel te raken. Er is de man die aan het krimpen is, al is dat niet de reden waarom hij elke dinsdag in de wachtkamer van zijn huisarts plaatsneemt. Er is de boekhouder, een bijzonder sterk geschets personage, die een fles tapijtreiniger koopt die hij helemaal niet nodig heeft.



In het verhaal 'Escorte' wordt een moment uit het leven van een oudere weduwnaar uitgekozen, namelijk de dag nadat zijn vrouw is overleden. Dat wil hij vieren met een escorte. Om de juiste toon te vinden om dit verhaal geloofwaardig te maken moet je als verhalenschrijver sterk in he schoenen staan en geloof me David Troch, heeft sterke schrijversvoeten die goed in zijn schoenen gepland zijn. Elk verhaal heeft zijn sfeer en de schrijver slaagt er in om zijn lezer die sfeer te laten proeven. Het verhaal van de eenzame trucker die werkt op oudejaarsnacht en in zijn truck zitten illegale asielzoekers verstopt wist me echt te ontroeren. Troch heeft een bijzondere knappe stijlo en ditem taalgebrek, waar zijn vaardigheden als dichter ook wel in doorschitteren. Zalige verhaken om te lezen en te herlezen.

[Katrien · Rating 3 out of 5]

Het ontbreekt de schrijver zeker niet aan talent, maar de onderwerpen van de verhalen - vijftigers als belichaming van een wandelende depressie en puberende veertigers met een overschot van hormonen - waren minder mijn ding.

[SylvieMarie · Rating 5 out of 5]

Het ballonnenverhaal, wat houd ik daarvan.

[Guido · Rating 1 out of 5]

Ik heb enkele verhalen gelezen. Vond ze niet echt sterk. De stijl van Troch ligt me niet en inhoudelijk spreekt hij me niet aan. Leg het boek even opzij. Later misschien tweede poging wagen.
Tweede poging. Idem dito. Nodeloze uitweidingen, schrijven om te schrijven. Soms snap ik niet waar het verhaal naar leidt.
Ben halfweg gestopt.