Ο Cyneburg Von Egberhtson, ένας ιδιόρρυθμος ξεναγός με παλιά νοοτροπία, αγοράζει έναν μεσαιωνικό οίκο στην κορυφή ενός λόφου στο Μαϊρχόφεν της Αυστρίας. Αν και τον ελκύει η τεχνοτροπία του κτίσματος και η γεωγραφική του θέση, τον προβληματίζει το θολό παρελθόν της οικογένειας που το κατοικούσε για πολλές γενιές, καθώς και κάποιες περίεργες φήμες στα γύρω χωριά για την κατάρα που βαραίνει τον οίκο των Βίριχ...
Μία γοτθική νουβέλα με σύγχρονη ματιά και συνεχείς ανατροπές, όπου ο συγγραφέας συνδυάζει τη μαγεία και τη φαντασία, με τον τρόμο και τη βόρεια μυθολογία.
Ο Σύνεμπουργκ Φον Έγκμπερτσον αποφασίζει να αγοράσει ένα μεσαιωνικό σπίτι που βρίσκεται απομονωμένο σε ένα χωριό της Αυστρίας. Αυτό που δε γνωρίζει όμως είναι το παρελθόν του οίκου και η ιστορία της οικογένειας που ζούσε κάποτε σε αυτό όπως και τις φήμες που υπάρχουν στο χωριό για το σπίτι σήμερα.
Δυστυχώς δε με κέρδισε. Μοιάζει με ένα κείμενο γραμμένο πολύ βιαστικά και περισσότερο σαν μια ιστορία που θα έλεγε κάποιος προφορικά παρά με λογοτεχνικό βιβλίο. Πολλές φορές καθώς διάβαζα, ειδικά στην αρχή, με έκανε να νιώθω ότι μάλλον κάτι είχα χάσει και πήγαινα πίσω για να ξαναδιαβάσω, αλλά τελικά απλά δεν υπήρχε κάτι. Πολλά πράγματα είναι σα να εννοούνται ενώ δεν έχουν ειπωθεί ποτέ.
Δε μας δίνεται χρόνος να γνωρίσουμε τον Σύνεμπουργκ πριν ξεκινήσει η περιπέτειά του κι έτσι δε μου δημιουργήθηκε κανένα συναίσθημα καθώς διάβαζα. Οι αντιδράσεις των χαρακτήρων σε πολλά σημεία δεν είναι ρεαλιστικές και αρκετές από τις πράξεις τους δεν είναι δικαιολογημένες.
Καταλαβαίνω για παράδειγμα ότι οι κάτοικοι ενός μικρού απομονωμένου χωριού μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα φιλικοί με κάποιον ξένο, αλλά από αυτό μέχρι το να τον κυνηγήσουν και να τον χτυπήσουν μέχρι αναισθησίας χωρίς να τους δώσει την παραμικρή αφορμή απλά δεν είναι ρεαλιστικό.
Επίσης δεν δημιουργείται ατμόσφαιρα στο βιβλίο. Θα περίμενε κανείς ότι όντας σε ένα μεσαιωνικό σπίτι σε ένα απομονωμένο χωριό της Αυστρίας θα υπήρχε και το ανάλογο ασφυκτικό σκοτεινό κλίμα. Παρ' όλα αυτά ο συγγραφέας αποτυγχάνει να καταφέρει έστω αυτό.
Αν θέλετε να περάσετε ένα απόγευμα διαβάζοντας κάτι σύντομο και στοιχειωμένο, τούτο δω το βιβλίο είναι για σας! Μπορεί να είναι μικρό σε έκταση (60 σελίδες) αλλά είναι γρήγορο σε πλοκή, δεν αναλώνεται σε ιδιαίτερες περιγραφές (οκ, θα ήθελα κάτι παραπάνω, αλλά δεν με χάλασε κιόλας) και μένει πιστό στο αυστηρό storytelling, χωρίς να επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ιστορία που διηγείται κάποιος στην παρέα του μπροστά στο τζάκι. Επίσης, η ίδια ιστορία θα μπορούσε να γραφτεί άνετα σε 300 σελίδες. Η πλοκή και η γραφή είναι απλή, αλλά δομημένη έτσι ώστε να δημιουργεί ένταση και να δίνει τα στοιχεία στον αναγνώστη σιγά-σιγά. Και έτσι καταφέρνει να σε κρατήσει σε αγωνία και να το διαβάσεις μεμιάς, αφού το πιάσεις στα χέρια σου. Και κάτι ακόμη που το βάζω στα συν, είναι ότι δεν έχει σχέση με βρικόλακες, όπως αρχικά είχα υποθέσει. Στοιχειωματα, νεκρομαντείες, μυστήριο και ένας πρωταγωνιστής που προσπαθεί να ξεδιαλύνει την ομίχλη!
Not the best, not the worst; a story with a twist. I would like to see the reasons behind certain behaviours and why things happened, in a nutshell - the plot to be analysed. The atmosphere to be built and not to rush into the climax. Also, a bit more realistic behaviours with a reason to them would be a way to make us, the readers to sympathise with the protagonist. Also, getting to know the protagonist a bit more would help to make a mental image of his state. Things happen a bit too fast, better to have a few moments well depicted. It felt a bit too rushed. Overall, the descriptions were well and for a first try it is okay.
Γραφή Από ότι θυμάμαι είχε ένα ιδιαίτερο στυλ γραφής. Είχα την αίσθηση ότι ο συγγραφέας είναι ένας απλός άνθρωπος που αναλύει τα πράγματα τριγύρω του. Δε με ξετρέλανε, αλλά ήταν ωραία για εμένα
Έκταση Το βιβλίο είναι κάπου στις 60 σελίδες. Είναι μικρό γενικά, αλλά έχει πολλά να πει. Για αυτό αν το πάρετε καλό είναι να δώσετε προσοχή όταν το διαβάζεται. Θα το προτιμούσα μεγαλύτερο, αλλά για την έκταση που είναι, μπορώ να πω ότι διηγήθηκε πολλά πράγματα χωρίς να το βαρεθώ ή να χαθώ κάπου, οπότε δε θα το κατηγόρησω για την έκταση του, αφού μου φαίνεται σωστά διαχειρισμένη.
Ιστορία Για εμένα το πιο δυνατό κομμάτι αυτού του βιβλίου. Πραγματικά είναι αρκετά περίεργη. Σου έρχονται πράγματα που δεν τα περιμένεις, και εκεί που νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα δεν ξέρεις τίποτα. Εμένα μου αρέσει αρκετά που από ένα σημείο και μετά, αφού δηλαδή πρώτα γνωρίσουμε τον πρωταγωνιστή, η ιστορία απλά δε σταματάει να αναπτύσσεται μέχρι την τελευταία σελίδα.