محاکمه اندرسون‌ویل

by Saul Levitt, امین مدی - Amin Medi (Translator)

محاکمه‌ اندرسون‌ ویل نمایشنامه‌ دادگاهیِ نیمه‌ مستندی است درباره‌ی رخ‌دادی مهم در تاریخ ایالات متحده: محاکمه‌ نظامی هنری ویرز، فرمانده‌ زندان اندرسون‌ ویل.

در طول جنگ داخلی ایالات متحده، زندان اندرسون‌ ویل، یا کمپ سامتر، یکی از بدنام‌ترین زندان‌های ایالات مؤتلفه (ایالات جنوبیِ خواهان ادامه‌ نظام برده‌داری) بود و طی چهارده ماه پایانی جنگ، نزدیک به 13 هزار اسیر جنگی، برابر با 29 درصد از کل زندانیان، به‌خاطر نبود سرپناه، کمبود امکانات، غذا و سختیِ شرایط در آن جان خود را از دست دادند.

ویرز تنها نظامیِ جنگِ داخلی ایالات متحده بود که به‌خاطر آنچه امروز «جنایت جنگی» نامیده می‌شود محاکمه شد. بعدها پرونده‌ هنری ویرز در این دادگاه، مبنای قانونی برای برپاییِ دادگاه و محاکمه‌های نورمبرگ را فراهم آورد.

مسئله‌ اصلی در این نمایش‌نامه‌ تکان دهنده این است که چه زمانی مسئولیت فرد در قبال وجدان خویش بر هرگونه مرجع قدرت ارجحیت می‌یابد.

Genres: History, Plays, Drama, War, Theatre, Civil War

168 pages, Paperback

First published January 1, 1960

Reviews

[KamRun · Rating 2 out of 5]

باید با این تصور که فردی می‌تواند وجدان عده کثیری را تصاحب کند، به حال دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم تاسف بخوریم. زیرا در این صورت دنیایی که پیش روی ما قرار می‌گیرد، دنیای اندرسون ویل‌ها خواهد بود، دنیای زندان‌بان‌هایی که صرفا به فکر اجرای دستورات فرمانده‌هایشان هستند و وجدانشان را فراموش کرده‌اند و فقط از مرجع قدرتی وحشت دارند که روحشان را تسلیم آن کرده‌اند

اول
طی جنگ داخلی آمریکا، حدود 45 هزار اسیر جنگی اتحادیه شمالی (به رهبری لینکلن) در زندان مخوف اندرسون ویل متعلق به کنفدراسیون جنوبی در شرایط غیرقابل تصوری نگهداری می‌شدند، بطوری که حداقل یک‌سوم این افراد به دلیل کمبود امکانات بهداشتی و غذا جان باختند. پس از شکست کنفدراسیون جنوبی، ستوان هنری ویرز رئیس زندان اندرسون ویل به اتهام توطئه برای قتل‌عام سیستماتیک سربازان آمریکایی بازداشت و مورد محاکمه قرار گرفت

دوم
نمایشنامه، ماجرای دادگاه ستوان هنری ویرز را روایت می‌کند. ویرز در طول جریان محاکمه خود را بی‌گناه می‌داند، زیرا او بر این باور است که بدون خصومت شخصی، تنها از دستورات مافوق نظامی خود پیروی کرده است. در مقابل دادستان با طرح یک پرسش، "اطاعت از دستور مافوق" را به چالش می‌کشد: اگر مافوق دستور می‌داد فرزندان خود را به قتل برسانید، باز هم اطاعت می‌کردید؟
محاکمه نظامی هنری ویرز را می‌توان در نگاهی کلی‌تر، محاکمه وجدان انسانی و سلسله مراتب قدرت دانست و به تمام دوران‌ها تعمیم داد. از دادگاه نورنبرگ گرفته تا ایرانِ امروز. انسان تا چه حد در ساختار سلسله‌مراتبی قدرت مسخ می‌شود؟ چه چیز باعث می‌شود جلاد، صندلی از زیر پای بی‌گناه بکشد یا مامور سد معبر دست‌فروش را لگدکوب کند؟ یگان‌ویژه روی مردم خود اسلحه بکشد؟ آیا جمله کلیشه‌ای ماموریم و معذور توجیه‌کننده رفتار غیرانسانی با نوع بشر است؟

[Javad Azadi · Rating 3 out of 5]

یک نمایشنامه راحت و روان و نسبتا جذاب بود.

بن‌مایه نمایشنامه از یه دادگاه واقعی اقتباس شده و بر اساس محاکمه کردن فردی به نام ویرز بعد از پایان یافتن جنگ داخلی آمریکاس. به طور کلی روند دادگاه‌ها و بازی وکیل و دادستان تا حدی برای من جذابه و این اثر هم نسبتا تو این کار خوب عمل کرد. اگرچه به نظرم خیلی چیز خاصی برای ارائه نداره و صرفا برای یه خوانش روتین و فاصله گرفتن از آثار سنگین‌تر، مناسبه.

[Farnaz · Rating 3 out of 5]

پیش‌نوشت: نمایشنامه‌ی کوتاه و جالبیه و ترجمه‌ی خوب و روونی داره. حین خوندنش حس می‌کردم که وجدان انسانی به معنای عام کلمه، در حال محاکمه
بود و از این جهت خوندنش برام لذت‌بخش بود
نام مترجم در گودریدز اشتباه قید شده؛ اگر کتابداری این ریویو رو می‌بینه امیدوارم اصلاحش کنه
____________________________________________________________
ـ من باید بمیرم... بله... باید بمیرم. گناه اصلی من، بیکر- البته که تو می‌دانی چیست
ـ چیست؟
ـ این که طرف بازنده را انتخاب کردم
____________________________________________________________
در این دنیا با ناخن‌هایمان به انسانیت خویش چنگ می‌زنیم
____________________________________________________________
هیچ فردی نمی‌تواند روح فرد دیگری را تحت‌الشعاع قدرت و اختیار خویش قرار بدهد. ما انسان هستیم و روحمان به خودمان تعلقق دارد و این باعث می‌شود همه یکسان باشیم ـ ژنرال، سرباز، پروفسور و کارگر. ما همه انسان هستیم و یکسان آقا. و هر انسان زنده‌ای این را می‌داند ـ همان‌طور که شما در قلبتان می‌دانید ـ
____________________________________________________________
ما، که انسان به دنیا آمده‌ایم، نقشی خارق‌العاده در این دنیا داریم. به ما هدیه‌ای به نام منطق اعطا شده است و، از این رو، در قبال اعمالمان مسئول هستیم. انسان شاید خیلی چیزها را به مسئولان مافوقش واگذار کند، اما نه روحش را آقا ـ نه روح فناپذیرش را
____________________________________________________________
شما همه از فاتحان هستید و برای مغلوبان اخلاقیات جعل می‌کنید
____________________________________________________________
باید با این تصور که فردی می‌تواند وجدان ده‌ی کثیری را تصاحب کند، به حال دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم تاسف بخوریم. زیرا در این صورت دنیایی که پیش روی ما قرار می‌گیرد دنیای اندرسون‌ویل‌ها خواهد بود ـ دنیای زندان‌بان‌هایی که صرفا به فکر اجرای دستوران فرماندهانشان هستند. و وجدانشان را فراموش کرده‌اند ـ و فقطط از مرجع قدرتی وحشت دارند که روحشان را تسلیم آن کرده‌اند
____________________________________________________________
انسان‌ها هامان‌طور که هستند به زندگی ادامه می‌دهند، اکثرشان تحت سیطره‌ی ترس ـ و از این رو تحت سیطره‌ی قدرت‌ها و مسئولان

[Kowsar Bagheri · Rating 3 out of 5]

نمایشنامه‌‌ی مشخصاً بر مبنای یک رویداد واقعی و تاریخی نوشته شده و مرجع اصلی‌ش هم اسناد به‌جامانده از محاکمه‌ی علنی شخصی به نام هنری ویرزه که در سال ۱۸۶۵ در واشینگتن دی. سی. برگزار شده ولی در ابتدای کتاب نویسنده تأکید کرده که «محاکمه‌ی اندرسون ویل» یه نمایشنامه‌ی مستند نیست.
کل نمایشنامه در دادگاه می‌گذره. به‌لحاظ زمانی مربوط به دوران پس از جنگ داخلی ایالات‌ جنوبی و شمالی امریکا و فضای سیاسی ملتهب اون دورانه. هنری ویزر یک کهنه‌سرباز بود که پس از جراحت‌های شدید وارد‌شده بهش در جنگ به ریاست زندان اندرسون ویل انتخاب شد. فجایعی در این زندان اتفاق افتاد که منجر به نقض اساسی‌ترین حقوق زندانیان و مرگ بسیاری از اون‌ها شد.
یکی از مسائل اصلی این نمایشنامه به‌نظر من نشون‌دادن فاصله‌ی اخلاقیات از نظام‌های قضاییه. اینکه تقریباً همیشه علی‌رغم ادعای نظام‌های قضایی مختلف و وکلا و قضات، حقیقت در هاله‌ای از ابهام باقی می‌مونه و اجرای عدالت واقعی که وظیفه یا حداقل ادعای این نظام‌هاست، به وقوع نمی‌پیونده. این کتاب به‌خوبی نشون می‌ده که در دادگاه‌ها، چطور حقیقت و عدالت فدای انگیزه‌های سیاسی می‌شن.
نمایشنامه پرسشی اساسی رو مطرح می‌کنه ولی بهش پاسخ نمی‌ده که البته به‌نظر من این اصلاً پوئن منفی نیست. سؤال این‌جاست که وقتی زیر سلطه‌ هستیم -خواه زیر سلطه‌ی دولت، کارفرما، خانواده و غیره- آیا زیرپاگذاشتن اخلاقیات و ارزش‌های انسانی به‌واسطه‌ی ترسی که از حاکم داریم قابل‌توجیه‌ست یا نه؟ تعریف ما از وظیفه و وجدان و نسبت‌مون باهاشون چیه؟

[Emir Hafez · Rating 5 out of 5]

این کتاب رو توی حیاط پادگان به دست داشتم و بلند بلند می‌خوندم. انگار بخواهم اجراش کنم، اما مخاطبی نداشتم و رو به سوی خودم بودم. در دوره‌ای که بیش از هر زمان دیگه‌ای در درون سلسله مراتب فرماندهی بودم و مسئله آزادی و اراده خودم برام سوال بود خوندن «محاکمهٔ اندرسون ویل» برام آزادی بخش بود و دقیقا برای همین این‌قدر چسپید بهم.

[Ryan · Rating 5 out of 5]

A very powerful play telling the story of one of the darkest chapters during the American Civil War. The story is the account of the trial of a Confederate Officer in charge of a prisoner of war camp that was responsible for the deaths of 3,000 Union soldiers that were held there. Based on the actual court records. This play was later made into a movie and both starred the late George C. Scott.

[Sina Shahbaba · Rating 4 out of 5]

عجب نمایشنامه‌ی مستند تأثیرگذاری بود. در طول نمایشنامه خواننده را به جایی می‌برد که باید، یک قضاوت اخلاقی در کنار قضاوت حقوقی و قضاوت حقوقی‌ای که به ناحق از قضاوت اخلاقی تأثیر می‌گیرد. و این قضاوت اخلاقی اگرچه در مورد ویرز پررنگ‌تر است، اما در واقع چراغ این قضاوت را در مورد خود دادستان چیپمن هم روشن می‌کند.
ترجمه‌ی کتاب بسیار خوب انجام شده‌ است.

[Ghazal_Ra · Rating 4 out of 5]

این کتاب رو از این جهت دوست داشتم وجدان آدم رو به چالش میکشید. از مواجهه وجدان و وظیفه حرف میزد. برای من نمایشنامه ایی بسیار جذاب و روان بود خواندنش رو به کسایی که خودشون رو با وجدان میدونن پیشنهاد میکنم.

پ.ن: دومین نمایشنامه ایی بود که خوندم. حس میکنم خیییییلی بیشتر باید نمایشنامه بخونم😁

[Ali Mousighidan · Rating 4 out of 5]

"من از دستور اطاعت کردم"
آنچه در این نمایشنامه به تصویر کشیده می‌شود، «ابتذال شر» است؛ اینکه مواجهه با شر در مرتبه اول برای ما وحشتناک است ولی وقتی یک رویدادی مکررا رخ دهد، دیگر به اندازه قبل برای ما وحشتناک و شر نیست.
در نمایشنامه می‌بینیم که دکتر بیتس، پزشک زندان، می‌گوید اوایل که وارد زندان شدم، میزان مرگ و میر مرا شوکه کرد و فهمیدم باید روحم را آهنین کنم و به تدریج تحمل این شوک برایم آسان‌تر شد. ویرز هم همین بود. اگر می‌خواست به آنچه در زندان می‌گذرد فکر کند، دیوانه می‌شد. شر برای او امری روزمره و عادی شده بود. همانطور که در دادگاه هم به او گفته شد تو هر روز صبح، خیلی عادی با خانواده‌ات صبحانه می‌خوری و بعد به زندانی می‌آیی که جهنم واقعی است.
این موضوع در زندگی همه ما نمود دارد. خیلی اتفاقات، اعداد و ارقام، برای ما عادی شده‌اند و واکنشی به آن نشان نمی‌دهیم. شر، بتدریج، تبدیل به یک امر عادی می‌شود و این همان ابتذال شر است؛ وجدان ما، بی‌حس می‌شود.
در پایان نمایشنامه می‌بینیم که وکیل‌مدافع به دادستان می‌گوید در دنیای واقعی اکثر انسان‌ها تحت سیطره ترس، قدرت‌ها و مسئولان هستند. این برده‌داری را چگونه باید از بین ببریم وقتی در طبیعت انسان جای گرفته است؟ دادستان پاسخ می‌دهد: نمی‌دانم، تلاشمان را می‌کنیم.
این اشاره دارد به اینکه همه ما مانند ویرز هستیم. برای اینکه آدم بهتری باشیم، باید از محیط داده‌های اخلاقی بگیریم. کسی که اخلاقی زندگی می‌کند، هر لحظه دغدغه اخلاق دارد. ما متاسفانه به اندازه کافی از جامعه داده‌های اخلاقی دریافت نمی‌کنیم. اخلاق، یک امر فردی است.
«هانا آرنت» در مقاله‌هایی که از دادگاه آیشمن به چاپ رساند، صریحا می‌گوید که «آیشمن هیولا نبود، بلکه فردی عادی بود که تنفر عمیقی از یهودی‌ها نداشته است.» آرنت هم معتقد است هر کسی در آن موقعیت بود، همین کار را انجام می‌داد. آیشمن، صرفا در اندیشیدن ناتوان بود و هیچ‌گاه متوجه نشده مشغول چه کاری است: «مسئله آیشمن دقیقا این بود که بسیاری شبیه او بودند، و این‌ها افرادی منحرف و سادیست نبودند، بلکه به شکلی وحشتناک معمولی بودند».
حال سوال این است: آیا اخلاقیات و انسانیت ارجحیت دارند یا دستورات مافوق؟
و باز هم حوادث اخیر و اسلحه کشید بروی مردم ذهنم را لگدکوب میکند.
بخشی از کتاب:
یکبار که وایندر به آنجا آمد، گفت یانکی ها به جنوب آمده اند تا زمین ها را تسخیر کنند، و، به همین دلیل، تلاش می کند تا بهر کدام از آنها یک قطعه زمین کوچک بدهد و بعد به گورستان اشاره کرد.

[Fred D · Rating 4 out of 5]

I read this for an English class in 9th grade. Really powerful. Quite horrific, reading about what conditions were like at Andersonville. They say history is written by the victors. This play does a great job of driving home that point.

[Lauren · Rating 4 out of 5]

Excellent courtroom drama based off the post-Civil War trial about the Confederate POW camp. Although long-winded in places, I enjoyed how the traditions and structure of a courtroom were used to frame a meditation on war, morality, and the aftermath. Recommended.

[James F · Rating 4 out of 5]

The Andersonville Trial was a play presented on Broadway in 1959, although it had already been performed in a shorter version as a television play in 1957. Although not a "documentary", it was based largely on the actual transcript of the trial of the commandant of the Fort Sumpter Military Prison, better known as Andersonville, Henry Wirz, the only Confederate officer to be executed as a war criminal after the Civil War. The edition I read did not have any introduction or notes.

When I was in fifth or sixth grade, we were assigned to read a "historical novel", and (much to my teacher's horror) I read McKinley Kantor's 1955 Pulitzer Prize-winning novel Andersonville. After more than half a century I can still remember some of the horrors represented in the book. One of my great-great-grandmothers had a brother who died at Andersonville, along with some fourteen thousand other Union prisoners. Some descriptions of the play I found on the Internet said that it was "inspired" by Kantor's novel, but I don't see much connection between the two. What they didn't say, although I think it should be obvious to anyone who read the play, is that it is a comment on the Nuremberg trials which were then fairly recent (as Kantor's choice of the subject may have been influenced by the German concentration camps). The basic issue raised by the play is whether "obeying orders" is a defense, or whether there are some orders which must be disobeyed no matter what the consequences.

[Devorah · Rating 5 out of 5]

Quote I loved, pg. 70:

"[W]e who are born into the human race are elected to an extraordinary role in the scheme of things. We are endowed with reason and therefore with personal responsibility for our acts. A man may give to officials over him many things. But not what is called his soul, sir -- not his immortal soul."

[Mehran Qandi · Rating 4 out of 5]

روایتی گیرا و ترجمه‌ای عالی.
«انسان‌ها همان‌طور که هستند به زندگی ادامه می‌دهند، اکثرشان تحت سیطرهٔ ترس __ و از این رو تحتِ سیطرهٔ قدرت‌ها و مسئولان. و این برده‌داری را چگونه باید از بین ببریم وقتی که در طبیعتِ خودِ انسان جای دارد.»

[Samira Mirzaei · Rating 5 out of 5]

كتاب فوق العاده چيست؟ اين كتاب همان بود.

[Sally Atwell Williams · Rating 4 out of 5]

I haven't read a play in years, but this one I found on my bookshelves as I was purging them. I had already read the novel ANDERSONVILLE, the Confederate Prison for Union soldiers, and where 14,000 men died because of the conditions. The Andersonville Trial is about the Confederate Officer given charge to this horrific place, Henry Wirz. This is not the actual trial records, but Saul Levitt, the author had access to them, and used some of them. I would call it a documentary drama, with the author using the same names of those involved, but giving each one reactions that he thought was close to their individual feelings.
It was an interesting read, not only in the characters and script, but in the descriptions of place, people and time.

[Manuel Sanchez · Rating 3 out of 5]

I was very familiar with the story of Commandant Wirst after visiting the Andersonville Confederate prisoner of war camp site in Georgia with my family many years ago. The play is based on the transcripts of his trial. The play was very insightful and enjoyed the unique challenges and perspectives it presented. A soldier is always expected to obey orders, but what happens when those orders contradict one's personal sense of morality and ethics? This is a question that has been repeated in many other circumstances and trials like Nuremberg after World War II. "I was only following orders" is a common response to the question, but is it acceptable or sufficient?

[Chamandeep Bains]

Timeless piece. Although about the Civil War, it raises questions that arise in every war, every loyalty to kin, country etc. A verdict of a man thrown between his conscience and his allegiance...A must-read that questions our reality and challenges our perspective which is an endeavor that every book aims for, but few are successful in.

[Matt · Rating 2 out of 5]

Good if you are into jury cases. The format is somewhat like that in Twelve Angry Men, but, in my opinion, this book is quite a bit slower going.