Karlos Jaso jazz musikari iruindarra Heinsborg izeneko uharte txiki batera joan da bizitzera, Danimarkan, Maddi bere alaba jaioberriarekin. Bertakoa zen Karlosen emazte eta haurraren ama, Ejda, baina hura hil berria da eta berak bakarrik egin beharko die aurre hainbat ume txiki bat zaintzea, lana bilatzea, inguru arrotz batean nola hala egokitzea… Pertsonaien psikologian arakatzen eta egunerokotasun gazi-gozo bat kontatzen hasten zaigun istorio honek, baina, misterioaren eta hilketaren bidea hartuko du gero; erritmo izugarria, jakin-mina eta ustekabeak maisuki darabiltzan thriller-a idatzi du horrenbestez Etxeberriak, bai hizkuntzaren erabileran bai narrazioaren eraikuntzan lehendik ere ongi frogatua duen abileziarekin.
Karlos, un hombre blanco cis heterosexual: mE diScRiMinAn poR sEr dE FueRa 😭😭
Karlos también: “Moro zikin bati baino okerrago begiratzen didate” (pg 89) 🤡🤡🤡
——
Karlos es el peor personaje que he leído en mi vida. Por dios, es un victimista y un hipócrita. Cuando se entera de que su jefa y su compañera de trabajo son lesbianas y tienen una relación les pierde todo el respeto y se pone a pensar cosas como “Zenbateraino estua ote da bien arteko harremana? Ez zaio iruditzen bikote ona egiten dutenik, baina Agnetari ondo datorkio zuzendariarekin oheratzea pentsatu du Karlosek” (pg 119) e incluso llega a imaginárselas manteniendo relaciones sexuales. Además, es tan victimista que llega a compararse a sí mismo con los esclavos y con los afroamericanos que son llamados n*. Es en plan “los niños daneses de la academias de música en la que doy clase no quieren cantar Ator Ator: soy la persona que más racismo ha sufrido en la historia” o “a mi cuñado no le gusta la tortilla de patata y prefiere la comida danesa: pobre de mí cuanto racismo sufro”.
Udara partean irakurtzen ditut Xabier Etxeberriaren eleberriak. Gustura. Idazkera arina eta atsegina du. Istorio honek TV filma egiteko lokalizazio ederra proposatzen du gainera: Danimarka. Paisaia hotza, bertakoen bihotza bezain hotza.