علی رزمآرا بعدها به نام سپهبد رزمآرا در تاریخ سیاسی ایران شهرت یافت.پدرش از افسران تحصیلکرده قزاقخانه بود از این رو فرزندش را برای تحصیلات ابتدا به مکتب خانه و سپس به مدارس الیانس، اقدسیه و دارالفنون فرستاد علی در هفده سالگی وارد مدرسه نظام مشیرالدوله شد و بعد به خدمت بریگاد مرکزی درآمد.
در عملیاتی در شمال برای مقابله با جنگلیها (طرفداران میرزا کوچکخان جنگلی) و در آذربایجان در سرکوب اسماعیل آقا سیمیتقو شرکت موثر داشت و در ۱۲۹۹ درجه ستوان دومی گرفت.پس از احراز درجه افسری در اثر اقداماتی که کرده بود به درجه سلطانی ارتقا مقام یافت و در سال ۱۳۰۲ همراه با افسران جوان به منظور فراگیری فنون نظامی، عازم فرانسه شد.
کتاب که نبود یه سری سرمقاله از مجلات و روزنامه های دوران بعد از رزم آرا به همراه قسمتهایی از خاطرات رجال سیاسی رو جدا کرده بود و سر هم کرده بود. سطح روزنامه نگاری و مقالات اینجور که از این کتاب بر میاد بسیار پایین و در حد حرف و حدیث و قصه گفتن بود. نکته ی جالب اهمیت ندادن رجال سیاسی و مطبوعات چی ها به ترور نخست وزیر و به قول معروف سرزنش کردن قربانی بود. تقریبا کسی نگفت استادخلیل کار بدی کرده یا نواب و کاشانی مستحق مجازاتن و ازاد شدن قاتل رزم آرا نشون دهنده ی وضع مملکته. حالا کتاب خاطرات رزم آرا که به کوشش کاوه بیات منتشر شده رو خواهیم خوند ببینیم مطلب به درد بخور در مورد رزم آرا گیر میاد یا نه
زندگی سیاسی رزمآرا جعفر مهدینیا انتشارات فانوس ۱۳۶۳
برکشیده شدن رزم آرا در نیمه دوم دههی بیست و ترورش همیشه جا میدهد به خواندن و خیال و شناخت پاگیر شدن آمریکاییها در پشتپردهی سیاست ایران، و البته روابطی که با حزب توده و هدایت و روزبه و ... داشت. بدک نبودچیز بدی نبود.