شماره ۱۰ را خواندم که در گودریدز نبود. تجربهای نسبتا جالب در رابطه با مجله سینمایی در این روزگار بد اینگونه مجلات. با اینکه لحن ها بسیار شباهت به خود فراستی داشتند و تماما استبداد فکری سردبیر بر مجله واضح و مبرهن است اما در مجموع خوانش آن دلچسب بود
وقتی این مجله رو خوندم واقعا مقالات بدرد بخوری داشت و از بعضی هاشون به واقع یاد گرفتم. امروز اما با اظهاراتی که از سردبیرش شنیدم و دیدش به سینما که رابرت دنیرو، اسپیلبرگ، دی کاپریوو اسکورسیزی رو سینماگران و بازیگرانن بد می دونه دیگه علاقه ای به خوندن جلد های بعدی این فصل نامه ندارم. چرا که من با همه این بازیگر های بدیکه ایشون ازش نام برده خاطره های خوب دارمو دلیلی نداره خودآزاری کنم و از این پس شاهدخرد شدن اونا توسط یه نفر دیگه اونم با مطالعه خودم باشم.