De afvallige ster

by Johan Klein Haneveld

Politieagent Mogart Silvon leeft in een geordende wereld, waar zelfs het weer aan strakke wetten onderworpen is. Op een dag ziet hij tijdens een opdracht een mysterieus symbool. Het is het begin van een spoor dat hem leidt naar de troon van de godin Firona. Hij blijkt te zijn geslaagd voor haar test en krijgt van de grote godin een nieuwe taak: onderzoeken wat er is gebeurd met haar zoon. Ze heeft namelijk het contact met hem al lange tijd verloren. Mogart moet op reis naar een andere wereld. Hij komt terecht in een omgeving waar vreemdsoortige wezens over de velden dwalen, op hol geslagen technologie het leven bedreigt, en de mysterieuze zwarte god schijnbaar alle macht in handen heeft. Ondertussen worstelt hij met zijn pestverleden. Sommige nare ervaringen blijven je zelfs tot in de ruimte achtervolgen …

Een spannende SF-roman in de stijl van Peter F. Hamilton, Alastair Reynolds en Hannu Rajaniemi. Fantastische technologie en vreemde werelden worden gecombineerd met persoonlijke ervaringen, zoals pesten, veeleisende ouders en de confrontatie met jezelf aangaan.

251 pages, Paperback

Published December 7, 2018

About the author

Schrijven is mijn lust en mijn leven. Het begon op de basisschool toen ik ontdekte hoe leuk het schrijven van opstellen was en zelf ook verhalen begon te schrijven. Een daarvan ging over een mosasaurus, de tweede over het monster van Loch Ness. Op mijn achtste had ik al een eerste non-fictie boekje zelf gemaakt, compleet met tekeningen. Waarover? Dinosaurussen. Een thema wordt langzaam duidelijk.
Het zal niemand verbazen dat de reeks avonturenverhalen die ik als tiener op een typemachine uitwerkte, begon met 'Joost en Cliff op het eiland der pterodactylen.' In navolging van mijn favoriete auteurs Arthur C. Clarke en Isaac Asimov begon ik ook met het schrijven van korte SF-verhalen en een bundel daarvan, getiteld 'De sprinkhanen', mocht ik van mijn docent Nederlands op mijn literatuurlijst zetten.
Na een overspannenheid tijdens mijn studie besloot ik het schrijven serieus op te pakken. Het resulteerde in mijn debuutroman 'Neptunus' die in 2001 verscheen bij uitgeverij Voorhoeve. In 2002 had ik de eer het actieboek voor de maand van het spannende boek te schrijven voor de christelijke uitgevers. Dit werd 'Het wrak'.
Helaas bleken plichtgevoel en depressie me nog niet te hebben verlaten en ik had een jaar of tien nodig om af te rekenen met verkeerde gedachtenpatronen en ongezonde invloeden. Over dit proces schreef ik de boeken 'Indrukwekkende Vrijheid' (uitgekomen in 2010) en 'De loser die wint ...' (2015).
Toen realiseerde ik me eindelijk dat ik geen stress had omdat ik zo graag verhalen wilde schrijven, maar omdat ik te weinig schreef. Dit leidde ertoe dat 'Neptunus' in 2013 nogmaals werd uitgegeven, gevolgd door een tweede SF-thriller 'De Derde Macht'. Het fantasytweeluik 'De Krakenvorst' waar ik in 2001 al aan was begonnen, wist ik ook te voltooien. 'Boek 1: Keruga' verscheen in 2016, gevolgd door 'Boek 2: Kartaalmon' in 2017. Tussendoor kwam mijn eerste bundel SF-verhalen 'Conquistador' uit in 2017.
Korte verhalen van mijn hand werden geplaatst in meerdere tijdschriften, zoals Fantastische Vertellingen en SF Terra, en in bundels zoals Ganymedes 15, 16 en 17, Edge.Zero 2016, Wereldbedenkers, Achterblijvers en Tenenkrommende Verhalen. Ondertussen schrijf ik essays voor geekwebsite Fantasize en recensies voor Fantastische Vertellingen.
Mijn tweede SF-verhalenbundel 'Het teken in de lucht' komt eind september 2018 uit bij Godijn Publishing, als deel van Boek10-2018 en Macc publiceert in november 2018 mijn harde SF-roman 'De afvallige ster', die grote concepten combineert met persoonlijke thema's, zoals pesten. Tussendoor komt bij Versa een novelle uit die zich afspeelt in de wereld van Dizary.
In 2019 brengt Fantastische Vertellingen een boekje uit met twee verhalen van mijn hand, 'Mieren en sprinkhanen', en ik werk mee aan een leuk project met andere SF-auteurs. Mijn dystopische SF-roman 'De groene toren' staat ook op de lijst om gepubliceerd te worden en ik werk aan een SF/horror-bundel met 'verontrustende verhalen'. Maar eerst ga ik het vijfde deel van de Castlefestkronieken schrijven. Daarin kan ik eindelijk mijn liefde voor dinosaurussen weer uitleven!

Reviews

[Marcel van der Rijst · Rating 3 out of 5]

Meeslepende Science Fiction

Politie agent Mogart Silvon komt, in een wereld waar alles om dienstbaarheid voor de maatschappij draait, vreemde zaken tegen achter de muur, waar de verbannen en nuttelozen wonen. Als hij steeds meer komt te weten komt zijn leven in gevaar, maar dan wordt hij op geheime missie gestuurd door de godin Firona. Zijn reis gaat naar een andere ster, waar een Dyson bol wordt gebouwd en hij moet erachter komen waarom de bouw gestaakt is,. In een ander verhaallijn zie je hoe een groep van kinderen opgroeit om later samen te smelten om hun wereld te kunnen besturen. Salato heeft het moeilijk omdat hij het buitenbeentje van de groep is en hierom gepest wordt. Hoe lang kan hij dit nog verdragen en wat als de wereld om hem heen ook nog in opstand komt.

Johan zet een mooi verhaal neer. Het begint als een mysterie, het middenstuk is vol avontuur en verkenning en het sluitstuk weet hij de spanning en actie flink op te voeren. De eerst wat los doende twee verhaallijnen, diegene van Mogart en diegene van Salato brengt hij aan het einde van verhaal mooi te samen. Waar ik wel last van had is dat vooral het Mogart verhaal eerder uit een reeks van losse verhalen bestaan die aan elkaar waren geregen. De gebeurtenissen waren elk op zich heel interessant en avontuurlijk om te lezen, maar dit ging wel ten koste van de karakterontwikkeling van Mogart en had ik toch minder met wat in zijn leven toch hele emotionele gebeurtenissen waren.
In de Salato verhaallijn, waarin hij vooral schrijft over het opgroeien van de groep en het pestgedrag van enkele leden van de groep, merkte ik dat hij alle emoties en gebeurtenissen afstandelijk beschrijft. Net of het moeilijk is voor de schrijver zelf om hierover te schrijven. Hierdoor wordt het voor mij, die nooit gepest is of gepest heeft, moeilijk om mee te voelen hoeveel impact het op iemand kan hebben. Hij beschrijft de gevolgen van wat het doet met de hoofdpersoon en de groep zelf, maar het zou sterken en beter zijn geweest als hij de gevoelens van de hoofdpersoon dieper had beschreven, waardoor het verhaal een extra laag had gekregen. Nu blijft het pesten wat aan de oppervlakte en wordt het meer een coming of age verhaal met een spannend slot. Niets mis mee, maar ik had gehoopt op een doordringend verhaallijn ook omdat het expliciet wordt genoemd op de achterflap.

Met al is dit een goed verteerbaar Science Fiction boek geworden, die vol zit met wonderlijke avonturen en fantastisch beschreven werelden. Die met vaart is geschreven en een aanrader is voor iedereen die van een spannend verhaal houdt.

[Johanna · Rating 3 out of 5]

Dit verhaal begint met Mogart die als jongen gepest wordt. Later in het boek is hij te vinden als politieagent die zich aan de regels van de godin Firona probeert te houden. Tijdens een missie komt hij achter de muur waar het gespuis leeft dat deze regels heeft overtreden. Hij ziet een symbool en gaat er later nog eens op af omdat hij wil weten wat erachter zit. Dan komt hij onder de aandacht van Firona die hem door een poort stuurt waardoor hij compleet wordt getransformeerd. In zijn nieuwe hoedanigheid wordt hij eropuit gestuurd om haar zoon op te zoeken, die in een andere Dysonbol zou moeten leven, met wie het contact verbroken is.
Op de andere planeet, of in de bol, moet Mogart jarenlang reizen om zijn doel te bereiken. Intussen wisselt het verhaal af met hoofdstukken over Salato die door robots met een aantal andere kinderen in een groep wordt opgevoed. Hij wordt door die anderen gepest en aan de opvoeding schort nogal wat. Een groepsbesef ontstaat er daardoor niet. De rol van Salato begrijp ik goed vanuit eigen ervaringen met pesten, maar het werd vervelend om over hem te lezen doordat hij naar mijn mening veel te lang in de slachtofferrol blijft hangen.
Bij Mogart gebeuren er intussen allerlei heldhaftige dingen en hij ontdekt dat er met andere wezens wordt samengeleefd in deze wereld. Uiteindelijk komt het grote conflict en zijn er verschillende heldhaftige gevechten waarbij de techniek geen grenzen kent.
Doordat ik blijkbaar de foreshadowing heb gemist of niet goed met het personage in een niet-menselijke vorm heb meegeleefd, kwam het nogal als een deus ex machina op mijn dak vallen toen bleek wat de rol van Firona was. Ik vond het, ook vanwege een slechte redactie en een te volle bladspiegel een onduidelijk boek om te lezen, hoewel het op zijn tijd best interessant en spannend was. Ondanks het tamelijk dunne boek schoot ik maar niet op. Het verhaal pakte me niet. Jammer, want ik verwachtte er meer van na het lezen van een ander boek van deze schrijver, dat ik wel heel goed vond.
Ik zag bij andere recensies dat mijn mening niet wordt gedeeld. Het zal dus wel aan mijn nogal specifieke smaak liggen dat ik dit verhaal een kleine voldoende geef.

[Ferry Visser · Rating 5 out of 5]

Het is niet de eerste keer dat het lezen van een boek van Johan Klein Haneveld mij mijn nachtrust kost, omdat ik het niet aan de kant kan leggen. Tot vroeg in de ochtend heb ik doorgelezen in zijn nieuwste boek en kan niet anders zeggen dat het weer een fantastisch boek is. ‘De afvallige ster’ is een geweldig verhaal over contrasten, keuzes, diversiteit, ambitie, tijd en ruimte.
Om te beginnen spelen contrasten een belangrijke rol in het verhaal en daarvan zijn met name die van het individu – massa en mystiek – wetenschap erg beeldend uitgewerkt. De auteur varieert creatief en fantasierijk binnen deze tegenstellingen. Voor de ontwikkeling van twee personages levert dit een soort wezenseenheid op, omdat voor beiden deze contradicties belangrijke thema’s in hun leven zijn.
Binnen de eerste tegenstelling is deugdenethiek van belang. De auteur laat op verschillende manieren zien welke invloed persoonlijke ambitie kan hebben op de vorming van de mens als persoon. Hoe hij idealisme, rationalisme, religie en secularisatie in het verhaal onder de aandacht brengt, door de keuzes van de personages is bijzonder intrigerend en af en toe best heftig.
Binnen de structuur van het verhaal past Klein Haneveld de filosofie toe van Henri Bergson (1859 – 1941) met betrekking tot ruimte en tijd. Volgens deze filosoof ‘is’ de ruimte en is tijd een voortdurend proces van worden. De manier waarop de schrijver dit met een leuke twist toepast op Mogart Silvon en de wereld waarin het verhaal zich afspeelt geeft originele diepgang. Vooral door het intuïtieve van de agent en hoe Bergson aangeeft dat dit vermogen nodig is om de zuivere duur van de tijd te ervaren, wordt Mogart een boeiend personage. Hierdoor heb ik extra genoten van hem in dit boek en staat hij op nummer een van mijn favoriete personages. Met betrekking tot de wereld associeerde ik het verhaal met de menselijke ambitie om zich de leefomgeving eigen te maken, ook al gaat dat ten koste van de plaatselijke fauna en flora. In plaats van de natuur te accepteren zoals deze ‘is’, moet zij aangepast worden naar wat de mens wil.
Dus, iedereen die science fiction wil lezen over ambities, keuzes, diversiteit met filosofische diepgang, kan ik ‘De afvallige ster’ van harte aanraden. Mustread! #deafvalligester #johankleinhaneveld #uitgeverijmacc

[Marije · Rating 4 out of 5]

3,5

[Boekenwurm Saskia · Rating 4 out of 5]

Met warpspeed9 op ruimteavontuur

Afvallige Ster van Johan Klein Haneveld is niet zijn eerste science-fictionroman en het zal ook niet zijn laatste zijn. Het is een spannend relaas en bovendien heeft de schrijver zijn verhaal voorzien van de nieuwste aandrijving waardoor je met warp 9 door het boek vliegt.

Mogart is een politieagent bij wie rechtvaardigheid hoog in het vaandel staat. Daarin wijkt hij af van zijn collega’s die tevens een stuk ambitieuzer zijn dan hij. Na zijn ontslag stuurt koningin Firona hem op een missie naar een vreemde wereld die 400 lichtjaar verder ligt. Mogart moet de zoon van de Godin terugvinden die een eigen dysonbol zou maken. Ook moet hij achterhalen waarom zoonlief zijn opdracht niet heeft vervuld en ervoor zorgen dat deze zich van zijn taak kwijt. Bij aankomst treft hij een wereld aan met vreemdsoortige wezens , vreemde niet-menselijke technologie, bewoonde zwevende blokken en een groot wapen dat een hele wereld zou kunnen vernietigen. Een grootste taak wacht hem.

‘Ze waren sterker dan ik’

De proloog leert ons dat het ‘Rechtvaardigheid’ is waar het in het leven werkelijk om draait. Het is meteen een introductie tot pesten, het hoofdthema van dit boek.
Wanneer Mogart als jochie wordt gepest, leert zijn vader hem dat rechtvaardigheid belangrijker is dan het recht van de sterkste. Mogart knoopt deze les goed in zijn oren, het is tegelijk een troost en een baken op grond waarvan hij zijn leven inricht. Het leidt er zelfs toe dat hij politieagent wordt.

Net als Terry White’s koning Arthur die het ‘recht van de sterkste’ wil afschaffen in ruil voor rechtvaardigheid, wil ook Mogart het ‘goede’ doen. Zijn ideeën over rechtvaardigheid vallen bij zijn collega’s echter niet in goede aarde. Ze houden meer van het opvolgen van bevelen en achten zichzelf hoger dan andere mensen. Dat is inherent aan het systeem waarin Mogart leeft.

‘Wilt u zeggen dat u de koningin bent en wij de mierenkolonie?’

Zoals het in een mierenkolonie betaamt, doet het individu er niet toe. Mieren en koningin zijn één organisme en voeren simpel gezegd enkel opdrachten uit. Koningin Firona is verbonden met haar burgers door de nanomachines in hun hersenen. Aldus bestiert ze haar rijk en zorgt ze ervoor dat afwijkingen niet worden getolereerd. Deze worden net als de vader van Mogart als verschoppeling buiten de samenleving geplaatst. In feite is dit een vorm van geïnstitutionaliseerd pesten.

Wanneer Mogart op de andere wereld aankomt maakt hij kennis met een andere samenlevingen waar mensen onderdrukt worden wegens afwijkende meningen. Maar hij vindt ook een samenleving waar mensen zonder dwang van een collectief bewustzijn elkaar helpen.
Wanneer hij bij zichzelf te rade gaat bespeurt hij dat zijn innerlijke stemmen strijden om voorrang. Zijn plichtsgevoel lijkt het te winnen ten koste van zijn andere stemmen. Alleen zijn rechtvaardigheidsgevoel houdt af en toe stand. Zelf vindt hij zich inmiddels onaangenaam gezelschap omdat zijn plichtsgevoel zijn behoefte aan pleziertjes in de weg staat. In feite pest hij daarmee zichzelf.

Ook in de tweede verhaallijn speelt pesten de hoofdrol. Hier draait de schrijver in zekere zin de zaken om. Personage Salato bezit een groot verantwoordelijkheids-en plichtsgevoel en een drive om de gemeenschap waarin hij leeft te beschermen. Toch is hij in dit geval degene die gepest wordt. Zijn treiteraars ontbreekt het juist aan plichtsgevoel. Zij vinden dat hij ‘anders’ is en bedienen zich van het recht van de sterkste om dit tot uiting te brengen. Het lijkt een puur gevoelsmatige kwestie te zijn want intelligent zijn die gastjes niet. Ook is hier een rol weggelegd voor de omstanders die hun snor drukken uit angst om ook slachtoffer te worden van de pesters.

Hoewel het interessant is om dit thema in een science fiction roman uitgewerkt te zien, neemt het wel veel ruimte in beslag. Over het algemeen is dat niet storend maar soms dreigt het te veel van het goede te worden. Vooral de hoofdstukken over het personage Salato roepen af en toe irritatie op. Dat heeft niet alleen te maken met de overheersende aanwezigheid van het thema maar ook met de uitwerking van het personage. Zo wordt uitvoerig verteld hoe Salato zich voelt onder al dat gepest. Deze uitgebreide verklaringen maken het de lezer onmogelijk om zelf invulling te geven en maken het karakter wat plat, saai en bij vlagen irritant. Het had wat subtieler gemogen en zijn lijden had er minder dik bovenop mogen liggen. Toch is Salato gelukkig net geen karikatuur geworden. Hij blijft een geloofwaardig personage.

Mogart komt daarentegen beter uit de verf doordat de hoofdstukken over hem vol actie zitten. De belevingswereld van Mogart komt vooral tot uiting door de manier waarop hij omgaat met de dingen die op zijn pad komen. Ook is er vanwege de spanning en de vele avonturen minder behoefte aan een diepere uitwerking van zijn personage.
Salato heeft daarentegen het nadeel dat hij veel op een en dezelfde plaats zit en het mikpunt van de pesters is. Deze hoofdstukken kennen minder actie en vragen om een diepere belevingswereld maar zonder te veel te ‘vertellen’. Er moet wel nog wat te fantaseren zijn voor de lezer.

‘Zijn lichaam zelf was gedrongen, bijna bolvormig, met vooraan een groot hoofd op een korte nek. Een enkel oog domineerde zijn gezicht en uit zijn bek droop doorschijnend slijm , wapperend als een kleverig gordijn’

De wereld van De Afvallige Ster is bijzonder mooi weergegeven en net als in zijn eerdere boeken slaagt Klein Haneveld erin om een levendig en levensecht universum te scheppen. Zijn gedetailleerde beschrijvingen brengen je dichtbij de bewoners, hun technologie en hun natuur en je waant je werkelijk in de fraaie door de schrijver gecreëerde wereld. Ook zijn personages zijn interessante creaturen. Zo verandert Mogart van een mens met een gedeeld bewustzijn in een vorm van denkende materie. Dat betekent dat hij zich kan veranderen in alles wat hij zich maar kan voorstellen mits hij aan genoeg energie kan komen. En dat probleem levert weer allerlei andere leuke vondsten op.

Conclusie
De Afvallige Ster van Johan Klein Haneveld is een science-fictionroman met een originele wereldbouw en interessante (bio)technologische ontwikkelingen. Het hoofdthema ‘pesten’ wordt niet altijd even fijnzinnig gebracht en dreigt op sommige plaatsen het verhaal te overheersen. Maar gelukkig zijn er de vele onverwachte plotwendingen die met een flink tempo naar een onverwacht maar bevredigend einde voeren. Wat een geweldig en boeiend ruimteavontuur was dit! Hopelijk volgen er meer.

[Wendy Koedoot · Rating 5 out of 5]

Recensie : De Afvallige ster - Johan Klein Haneveld
2018
ISBN : 978907843574
Uitgeverij Macc

Dit verhaal speelt zich af in de toekomst, waar agent Mogart Silvon tijdens een missie een mysterieus symbool tegenkomt. Het is een spoor en zijn Godin Firona geeft hem een opdracht die heel bijzonder is. Waarom heeft haar zoon, die een eigen Dysonbol zou gaan maken, daarin gefaalt? Mogart weet niet of hij de aangewezen persoon is maar hij aanvaard de missie. Hij moet ruim 400 lichtjaren verder op beginnen in een wereld met vreemdsoortige wezens, waar op hol geslagen technologie is en waar een duistere zwart god de baas is. Kan hij de missie volbrengen?

Je leert Mogart kennen als een agent die nergens voor terugdeinst en niet bang is uitgevallen.Hij werd vroeger gepest en wil dus laten zien dat hij wel wat kan en durft.
Je kan je goed in hem inleven. Hij krijgt met veel uitdagingen en tegenwerkingen te maken maar maakt ook vrienden die hem wel geloven. Aaris is daar een van. Haar mag ik wel.
Zij is een steun en toeverlaat voor Mogart.

De tweede verhaallijn gaat ook over een jongen die gepest wordt, Salato. Hij groeit op in een wereld waar robots hen opvoeden. Salato is zeker niet bang en zal er alles aan doen om te laten zien dat hij niet anders is. Je kan je goed in hem inleven, je hoopt steeds dat het hem lukt om niet gepest te worden. Wat is er toch zo apart aan hem? Waarom pesten ze hem steeds? Niemand gelooft hem. Maar toch heb je de hele tijd het gevoel dat hij wel een belangrijke persoon is, alleen weet je niet waarom.

Beide verhaallijnen lijken op zichzelf te staan, maar niks is minder waar. Daar komt je gaandeweg het verhaal achter.

Beide verhaallijnen zijn spannend, zitten vol met actie en geven je het gevoel dat jij de hoofdpersoon bent . Je wilt verder lezen want je moet weten wat er nou echt aan de hand is met de niet afgemaakte Dysonbol.
De werelden worden zeer realistisch beschreven, de sfeer is soms beklemmend, soms prachtig maar vooral origineel en bijzonder.

Het is een science - fiction verhaal met thema’s die nu en in de toekomst blijkbaar nog steeds actueel zijn, pesten en hoe ze daar mee om gaan, het maken van keuzes en voor jezelf opkomen.

De opbouw naar het plot is goed, je ziet het eind niet aankomen. Wat een geweldig verhaal.

5 sterren.

[Liesbeth Jochemsen · Rating 3 out of 5]

Ik kocht dit boek tijdens een verjaardagsactie van de auteur.
In De afvallige ster volg je twee verhaallijnen. De eerste is die van politieagent Mogart Silvon. Net als iedereen in zijn stad dient hij de grote godin Firona. Het is een hard wereld. Wie niet genoeg presteert, belandt achter de muur. Een plek waar je niet wilt zijn. Als lezer had ik graag meer willen weten over het contrast tussen die twee werelden, hoewel daar ook een compleet nieuw boek mee te vullen is.
Tijdens een missie ontdekt Mogart een mysterieus symbool. Op zoek naar wat dat kan betekenen, komt hij bij de grote godin Firona. Zij geeft hem een bijzondere opdracht: achterhalen wat er met haar zoon is gebeurd. Hiervoor krijgt hij een lichaam van denkende materie, dat schijnbaar elke vorm kan aannemen. Waarom hij dan toch voor bepaalde keuze gaat, aangaande zijn lichaam is mij soms een raadsel.
De tweede verhaallijn die je volgt is die van Salato. Hij is samen met een aantal leeftijdsgenoten opgevoed door robots. De bedoeling is dat ze uiteindelijk een groepsbewustzijn gaan vormen. Maar Salato wordt door de anderen gepest en buitengesloten. Mag een individu opgeofferd worden ten behoeve van de groep?
Door de lange hoofdstukken moest ik telkens schakelen en nadenken om het verhaal van het andere personage weer op te kunnen pakken. Persoonlijk had ik de hoofdstukken korter gemaakt, zodat het makkelijker is om de draad van Mogart/ Silvano weer op te pakken. Ook het einde kon ik niet altijd goed volgen. Het verhaal gaat opeens wel erg snel, met veel verschillende wendingen.
Dit boek neemt je mee in een wereld van dysonbollen, groepsintelligenties, ruimetreizen en op hol geslagen technologie. Het laat je ook nadenken over wat ons menselijk maakt en wat de definitie van intelligent leven is. Wie graag op ontdekkingstocht gaat naar buitenaardse werelden en prima om kan gaan met een aantal technologische/ wetenschappelijke termen, zal aan dit boek veel plezier beleven.

[Marlies Vaz · Rating 3 out of 5]

Een interessante en spannende SF

Agent Mogart ontdekt een mysterieus symbool en dan komt hij in aanraking met godin Firona, voor wie hij naar een andere wereld moet reizen om uit te vinden wat er met haar zoon gebeurd is. De wereld waar hij in veranderde toestand aankomt, herbergt vreemde wezens en een mysterieuze zwarte god. Uiteindelijk ontmoet hij die zwarte god en dan blijkt alles net even anders dan hij - en ook de lezer - verwacht.

Het is een interessant verhaal, maar op het eind ging het voor mij te snel en kon ik het niet helemaal meer volgen. Toch met plezier gelezen.

[FantasyWereld · Rating 4 out of 5]

De afvallige ster is Johan Klein Hanevelds nieuwste sciencefictionroman. Het boek is uitgegeven in 2018 door Uitgeverij MACC. Johan is voor mij een onbekende naam, evenals sciencefiction een vrij onbekend genre voor mij is. Toch heeft Johan met dit boek mijn interesse voor het genre verder gewekt. Waarom dat zo is lees je in deze recensie!

Het verhaal

Lees de gehele recensie op https://www.fantasywereld.nl/boeken/b...

[Marlie Verheggen · Rating 4 out of 5]

Johan is niet bang voor tijd en ruimte en creëert hier een bijzonder ingenieus plot over vele generaties, lichtjaren en onmenselijke afstanden. Een epos in 250 pagina’s; petje af. De actiescenes zijn heel visueel (dat heb ik wel eens anders meegemaakt) en ja voor het aantal pagina’s mist er af en toe een ‘link’ of wat diepgang maar niet op een storende manier.
Wel jammer dat de redactie het niet heeft afgemaakt en de taalfoutjes er niet uit heeft gehaald.