ตะวันออกศอกกลับ

by อนุสรณ์ ติปยานนท์

"สำหรับผู้คนทั้งในโลกจริงและโลกเสมือนทั้งในที่นี้และที่อื่นๆ"

รวมเรื่องสั้น “ตะวันออกศอกกลับ” ของ “อนุสรณ์ ติปยานนท์” จำนวน 8 เรื่อง เป็นรวมเรื่องสั้นเล่มล่าสุดที่กลั่นจากความคิดอันผสานโดยใช้อารมณ์ความรู้สึกเหงาเศร้า เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นประเด็นเกี่ยวกับชายหนุ่มหญิงสาว เชื่อมโยงถึงความรู้สึกของคนเราต่อสิ่งที่ได้พบพาน รวมถึงความรู้สึกเกี่ยวกับเหตุบ้านการเมืองระหว่างทัศนะของคนหนึ่งที่ปราศจากการรับรู้กับคนที่ไปเห็นเหตุการณ์ด้วยตนเอง

บรรยากาศของเรื่องเกือบทั้งหมดเป็นชายทะเล ชานเมือง รวมถึงต่างประเทศอย่างญี่ปุ่น ยกตัวอย่างเช่น เรื่องสั้นที่กล่าวถึงการตามหาประวัติหญิงสาวคนหนึ่งจนได้พบหญิงสาวอีกคนซึ่งมีชื่อเดียวกัน เรื่องราวระหว่างความรู้สึกของชายชราเมื่ออยู่ริมทะเล จนถึงความรักความผูกพันของหญิงสาวที่หอบหิ้วอัฐิชายคนรักโดยใช้ฉากชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่น ฉากทั้งหมดล้วนผูกพันอยู่กับสายน้ำและความเป็นตะวันออกสมัยใหม่ แตกต่างจากรวมเรื่องสั้นเล่มที่แล้ว (อาคเนย์คะนึง) ที่ใช้ฉากเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม แก่นหลักของเรื่องยังคงเกี่ยวกับความรัก ความโรแมนติก ความเข้าใจบุคคลที่ได้สัมผัส ไม่มีฉากแอ็คชั่น ไม่มีความรุนแรง ถ้อยภาษาสละสลวยเช่นเดียวกับงานเขียนเรื่องที่ผ่านๆ มาของผู้เขียน ที่สำคัญ ยังมีอารมณ์เหงาเศร้าที่ยังถวิลหาใครสักคนแทรกอยู่ทุกเรื่อง และสิ่งที่ผู้เขียนตอกย้ำภายใต้เนื้อหาก็คือ แม้จะใช้ฉากในโลกตะวันออก แต่เมื่อเป็นตะวันออกสมัยใหม่ ฉากและบรรยากาศก็ไม่ต่างจากทุกมุมโลก เปรียบเทียบได้กับการถวิลหา ความคิดถึง ความเป็นปัจเจก และการแสวงหาเพื่อเติมเต็มบางอย่าง ไม่ว่าตัวละครจะดำรงอยู่ในฉากชีวิตด้วยความตั้งใจหรือเปล่า แต่ทุกสิ่งของแต่ฉากชีวิต ล้วนเป็นสากล

Genres: Novels

168 pages, Paperback

Published November 1, 2018

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นครับ เรื่องเกี่ยวกับความรักอีกนั่นแหละ แต่mood มันไม่ได้พยามหาความรักสำเร็จรูปอะไรหรอก แกโชว์ให้เห็นความหมายที่เลื่อนไหลของความรักที่ต่างคนต่างนิยาม

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ตะวันออกศอกกลับ
ผู้แต่ง – อนุสรณ์ ติปยานนท์


รีวิวหลังอ่าน

นี่คือชื่อเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่องที่อยู่ในเล่มนี้ เดี๋ยวเราจะเล่าเรื่องย่อคร่าวๆ ในส่วนของสปอยล์ (ไว้จดบันทึกความทรงจำของตัวเองที่ได้อ่าน ใครไม่อยากรู้ อย่าไปอ่านตรงนั้นนะ ฮ่าๆ)

- The Bicycleman
- The Lost Horizon
- The Blue Sarong
- So Long, Halong Bay
- The Snow Girl
- Finding the Hotel of Vivian Maier
- The Longest Catwalk
- The Red Lipstick

อ่านแล้วชอบบางเรื่องนะ โดยเฉพาะเรื่อง The Blue Sarong ส่วนบางเรื่องก็อ่านแล้วยังงงๆ อยู่ แต่ก็ชอบพอควร คือเรื่อง The Longest Catwalk กับ The Red Lipstick คือหลายๆ อย่างแฝงการเมืองด้วย แฝงอะไรบางอย่างที่เราเข้าไม่ค่อยถึง ก็เลยไม่เข้าใจกับบทสรุปของเรื่องราว แต่ก็ทึ่งในคนเขียนที่สามารถเรียงร้อยเรื่องราวจากสิ่งต่างๆ ได้

อย่างเรื่อง Finding the Hotel of Vivian Maier ตอนแรกเราก็อ่านจนงงกับคำว่า “วิเวียน ไมเออร์” ไปเลย แต่พออ่านจบ เราก็เสิร์ทหาชื่อนี้ในอากู๋ทันที และคุ้นๆ ว่าเหมือนเคยได้เปิดภาพถ่ายโดยเธอที่มีคนเคยแชร์กันในเฟซบุ๊กนั่นเอง เลยทำให้เราได้อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับวิเวียน ไมเออร์เพิ่มเติมด้วย

ที่หยิบเล่มนี้มาอ่าน เหตุผลมาจากว่าเป็นหนังสือที่วางไว้ตรงชั้นหนังสือเข้าใหม่ที่ TK Park แล้วเรามีเวลาไม่นานสำหรับการยืมหนังสือ (เพราะจะรีบไปดูหนัง) เลยคว้าๆ ได้สองสามเล่มที่น่าสนใจก็ยืมเลย โดยไม่เคยอ่านผลงานของคนเขียนมาก่อน ก็ได้ลองอ่านอะไรที่ปกติไม่ค่อยได้อ่าน มันก็ดีเหมือนกันนะ

[สปอยล์]

- The Bicycleman

ชายหนุ่มขี่จักรยาน แล้วเจอหญิงสาวคนหนึ่งในห้องสมุด เธอชอบอ่านหนังสือ เขาเลยอ่านตามที่เธออ่าน พอพักกลางวันก็กินที่ร้านอาหารที่เป็นแบบสเต็ก สปาเก็ตตี้ด้วยกัน พอเขาได้อ่านหนังสือ เขาก็ติดบ้าง แล้วก็มาอ่านเรื่อยๆ

แต่แล้ววันหนึ่งหญิงสาวหายไป แล้วเขาก็ไม่ได้เจออีกเลย เขาเลยไม่ได้ไปห้องสมุดอีก และกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมๆ อีกครั้ง ก็งงๆ ว่าจะสื่ออะไร แหะๆๆ

- The Lost Horizon

บ้านของชายหนุ่มน้ำท่วม ดีว่าขนของไว้ชั้นสองแล้ว ไฟดับ เขาต้องการถ่านไฟฉายสำหรับฟังวิทยุทรานซิสเตอร์ เขาเลยลุยน้ำเพื่อซื้อที่ร้านสะดวกซื้อ หญิงสาวเจอแค่ก้อนเดียว เลยบอกว่าอย่างน้อยก็ต่อพลังถ่านก้อนเดิมได้

เขารีเควสต์เพลง “ทหารอากาศขาดรัก” แต่เพราะคิวเพลงยาว เลยได้ในวันต่อมา แต่แล้ววิทยุเขาก็ตกน้ำไปพร้อมถ่านหมดด้วย เขาเลยลุยน้ำออกไปเพื่อหาถ่านที่ร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง หญิงสาวให้ยืมวิทยุ เขากลับมาฟัง และดีใจที่ทัน สรุปว่าดีเจที่เปิดเพลงให้กับหญิงสาวร้านสะดวกซื้อคือคนเดียวกันนะฮะ โรแมนติกเบาๆ

- The Blue Sarong

เรื่องราวของชายหนุ่มที่เสียภรรยาไปหลังจากวันฮันนีมูน โดยภรรยาเดินลงทะเลด้วยโสร่งสีฟ้า และไม่เคยกลับมาอีกเลย วันหนึ่งเขาได้เจอหญิงสาวคนหนึ่งนุ่งโสร่งเหมือนภรรยาตัวเอง พอเข้าไปทัก เธอไม่รู้จักเขา แต่หน้าคล้ายกันมาก ทั้งสองได้เจอกันอีก หญิงสาวชวนเขาไปเยี่ยมสามี สามีได้ดำน้ำแล้วป่วยเป็นเจ้าชายนิทราหลังวันแต่งงาน

สามวันให้หลังสามีได้จากไป ชายหนุ่มได้ไปงานศพด้วย และหลังจากนั้นเรื่องราวก็เปิดเผยว่าสามีคนนี้คือคนรักเก่าของภรรยาชายหนุ่มจ้าาาา พีคไปอีก ทั้งคู่รักกันมาก แต่วันหนึ่งทะเลาะกัน หญิงสาวเลยแต่งงานกับชายหนุ่ม ส่วนสามีคนนี้ก็คงอกหักแหละนะ แล้วพอเจอกับหญิงคนที่คล้ายแฟนเก่าตัวเองในร้านอาหารที่เล่นดนตรี ก็เลยคบกันและแต่งงานกัน แล้วตอนหลังที่แฟนเก่ารู้ข่าวว่าจมน้ำ ก็เลยตัดสินใจเดินลงทะเลที่เดียวกันนั่นเอง (เอาง่ายๆ สรุปว่าภรรยาของชายหนุ่มที่หายไปในทะเล คือแฟนเก่าของสามีของหญิงสาวที่หน้าคล้ายภรรยานั่นเอง)

- So Long, Halong Bay

หญิงสาวที่สามีจากไปจากเหตุสึนามิที่กระบี่ เธอแน่ใจว่าเธอไปเที่ยวที่เวียดนาม แต่ทำไมทุกอย่างเหมือนอยู่ที่กระบี่ เธอจะไปช่วงครบรอบเหตุการณ์ เพื่อหลีกหนีความจริงที่ว่าสามีจากไปแล้ว แต่จริงๆ ก่อนสามีจะจากไป ก็เหมือนมีเรื่องทะเลาะกันอยู่ เพราะเหมือนสามีจะไม่ได้รักเธอแล้วมั้งนะ

แต่สุดท้ายเหมือนเธอได้ปลดล็อคเรื่องราวในใจ หลังจากที่เจอวิญญาณสามี ที่ขอโทษที่นอกใจเธอ แต่ตอนนี้กลับจากไปเพราะตายไปแล้ว เหตุการณ์ที่เหมือนอยู่ที่กระบี่ ก็ได้วนกลับไปอยู่ที่เวียดนาม ที่ๆ เธอไปเที่ยวพักผ่อนเพื่อที่จะลืมนั่นเอง

- The Snow Girl

ชายหนุ่มคนหนึ่งได้ไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น 1 ปี โดยได้ไปที่เซนได มักจะได้เจอหญิงสาวที่อยู่ท่ามกลางหิมะ และหลงใหลในเธอคนนี้ สุดท้ายได้คุยกัน หญิงสาวบอกว่าได้โปรยเถ้าถ่านของคนรักปนไปกับหิมะ ปิดท้ายด้วยการเดินจับมือกันเหยียบย่ำหิมะ เราอ่านเรื่องนี้แบบงงๆ ฮ่าๆๆ

- Finding the Hotel of Vivian Maier

ชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ทำบัตรประชาชน ได้เจอหญิงสาวคนหนึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นวิเวียน ไมเออร์ มาแบบไม่ใส่ยกทรงด้วยนะ เขาผู้ได้รับข้อความจากใครก็ไม่รู้ให้ตามหาโรงแรมที่วิเวียน ไมเออร์ เคยพักตอนมาถ่ายรูปที่ไทยเมื่อ 50 ปีก่อน ให้หาให้เจอภายในเดือนเดียว แต่เขาก็ลบข้อความไปสองครั้ง

แต่หลังจากเจอกัน เขาก็ตามไปที่อยุธยา เพื่อตามหาโรงแรมที่พักนั้น แต่หาไม่เจอ เหมือนว่าจะไม่มีแล้ว ได้เจอกับวิเวียนคนที่ทำบัตรประชาชน เลยมีอะไรกันอย่างดูดดื่ม แล้วหลังจากนั้นเขาก็เจอว่าจริงๆ แล้วร้านกาแฟที่เขาไปตอนแรกและเจอรูปที่ถ่ายโดยวิเวียนนั้น คือที่ๆ จะบอกคำตอบทุกอย่าง ทั้งสองฝันเหมือนกันด้วยเหอะ เกี่ยวกับวิเวียนในอดีต แล้วพอกลับไปที่ร้านกาแฟ ก็เจอชายเจ้าของร้านบอกข้อมูลว่าให้ไปถามร้านอัดรูป (มั้งนะ เราลืมแล้ว) แล้วเจอชายชราเล่าว่า แต่ก่อนได้รูปมาเนี่ย รูปนี้คือรูปเดียวที่เห็นวิวไทย แล้วเขาอัดรูปที่เหลือ ลองเอามาต่อกัน แล้วก็เริ่มเห็นเงาผู้หญิงคนหนึ่ง เลยเอาไปอัดใหม่ให้ชัดกว่าเดิม ก็เลยเห็นชัดว่านั่นคือเงาของวิเวียนที่ยืนถ่ายรูปอยู่นั่นเอง

จบเรื่องราวคาใจ ชายหนุ่มกับวิเวียนที่ทำบัตรประชาชน ก็กลับไปร่วมรักกันอีกครั้งอย่างมีความสุข แล้วก็ไม่ได้ฝันอะไรอีกเลย ข้อความที่เคยได้รับ ก็ไม่ได้อีกเลย แม้จะรอนานแค่ไหนก็ตาม

- The Longest Catwalk

หญิงสาวเป็นนางแบบ พ่อแม่จากไปแต่เด็ก อยู่กับย่ามาตลอด ย่าป่วยเป็นอัลไซเมอร์ตอนก่อนเธอจะเรียนจบ ย่าเลยไม่ได้ร่วมในงานจบการศึกษา ซึ่งเธอมักจะทำอาหารที่ย่าเคยทำให้เธอกินตอนเด็กไปให้ย่ากิน แม้ย่าจะกินแค่สองสามคำก็ตาม

วันหนึ่งเธอเห็นชายแก่���นหนึ่ง เธอเรียกเขาในใจว่าอังเคิ้ล โดยแบบว่าเห็นเขามาดูเธอเดินแบบ แล้วเธอก็จะฝันทุกวันเกี่ยวกับย่า เธอก็ได้แต่ตามหาอังเคิ้ล เพราะคิดว่าจะมีคำตอบสำหรับความฝันนี้ ฝันจนวันหนึ่งย่าหายตัวไป แต่สุดท้ายพอตามหาก็เจออังเคิ้ลพาไปตึกหนึ่ง เจอย่าบนนั้น ก็ก่อกองไฟกินอาหารฝีมือย่ากัน กินกันอย่างมีความสุข ย่ายิ้มแฮปปี้ แล้วก็หลับกันไป เธอตื่นมาอังเคิ้ลหายไป เหลือแต่ย่าที่เสียชีวิตแล้ว พอผ่านวันนั้นไป เธอก็ไม่ได้ฝันอีกเลย ก็งงๆ นะว่าอังเคิ้ลคือใครหว่า

- The Red Lipstick

ชายหนุ่มเป็นสามีที่เป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ เขียนบทอยู่ที่บ้าน ภรรยาออกไปทำงานข้างนอก วันหนึ่งภรรยาบอกให้หาลิปสติกที่สีเข้มกว่าที่มีอยู่ แต่เขาออกไปหาตามห้างก็ไม่เจอ แล้ววันหนึ่งก็เจอกับช่วงที่มีเหตุประท้วงการเมือง ที่ทำให้เขานั่งแท็กซี่ไปไม่ถึงปลายทาง ต้องเดินต่อ แล้วก็เจอหญิงชราที่ออกมาตามหาลูกชายที่บาดเจ็บในเหตุการณ์นี้ เขาเลยออกค่ารถสองแถวให้พามาส่งที่นี่แทน แล้วก็พาหญิงชราขึ้นไปด้วย

พอได้เห็น และได้ยินว่ามีการบริจาคเลือด เขาเลยไปบริจาคทันที แล้วจากนั้นก็กลับบ้าน โทรหาภรรยา และคิดในใจว่าเจอลิปสติกสีเข้มกว่าสีแดงที่ภรรยาต้องการแล้ว (หรือว่าหมายถึงเลือดที่บริจาคหว่า เรางงหนักมาก)

Start 12.37 น. Sat 26 Jan 2019
End 8.42 น. Tue 29 Jan 2019
Review Date 16.32 น. Tue 29 Jan 2019

[คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย · Rating 4 out of 5]

“ในบางครั้งเราต้องการร่างกายที่พอเหมาะเพื่อจัดการปัญหาที่มีขนาดต่างกัน มนุษย์นั้นแบกรับปัญหาทั้งใหญ่เล็กด้วยขนาดร่างกายที่ไม่แปรเปลี่ยน และนั่นทำให้ปัญหาบางประการ หนักหนาเกินไปสำหรับพวกเขา” - p.22-23

“มีคำกล่าวว่ามนุษย์ควรเรียนรู้ที่จะสร้างความหวัง มองมันดังเป้าหมาย ขยับเข้าไปหามันทีละน้อย วันละนิด แต่สำหรับผม มนุษย์นั้นควรเรียนรู้ที่จะละทิ้งความหวัง มองมันดังเป้าหมาย ลบเลือนมันทีละน้อย วันละนิด ก่อนจะลบเลือนมันไปตลอดกาล” - p.44

“ชีวิตเป็นเช่นนี้ ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่มีอะไรรับประกันจากผู้ป่วยเป็นผู้จากไป จากความเป็นเป็นความตาย จากสามีภรรยาเป็นอดีตสามีภรรยา เราทุกคนล้วนเป็นผู้สังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลงของบุคคลอื่น และบุคคลอื่นๆ นั้นล้วนเป็นผู้สังเกตการณ์เราเช่นกัน โลกนี้คือกระจกแผ่นใหญ่ที่สะท้อนไปมาในห้องเล็กๆ ราวเขาวงกตไม่มีวันจบสิ้น เว้นแต่เราจะเดินออกจากห้องนั้น เดินออกจากโลกนี้ไป เรียบง่ายเพียงนั้น ชื่อตรงเพียงนั้นเอง” - p.55-56

“ดังคำกล่าวที่ว่าในที่สุดแล้วบนหนทางชีวิตที่ยาวไกลจะมีบางสิ่งผลักเราให้เข้าหาหรือถอยห่างจากใครบางคน และบางสิ่งนั้นมักเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เราไม่ได้คาดคิดอย่างยิ่ง” - p.89

“มีสิ่งหนึ่งที่เป็นจริงเกี่ยวกับภาพยนตร์สารคดี สิ่งนั้นคือคุณไม่ได้เป็นฝ่ายเลือกเรื่องราวเหล่านั้น พวกมันต่างหากที่เลือกคุณและลากคุณลงจากเตียงนอนไปสร้างมันขึ้นมา” [บีบาน คิดรอน] - p.96

“เราอยู่ในโลกที่เราตามหาใครบางคนและใครบางคนตามหาเรา” - p.116

“มนุษย์ที่จำต้องถ่ายภาพตนเองผ่านการสะท้อนของสิ่งใดนั้น เป็นเพราะเขาไม่อาจพึ่งพาใครให้ถ่ายภาพตัวเขาได้ เขาเป็นมนุษย์ผู้สถิตอยู่เพียงลำพังในโลกนี้” - p.117

[Cephalopodophil. · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวเกี่ยวกับการบริโภค การสูญเสีย และการออกเดินทางตามหา “อดีต” ของตัวละครชนชั้นกลางท่ามกลางฉากหลังของ “โลกตะวันออกสมัยใหม่”

[Wannida · Rating 2 out of 5]

ไม่สนุกเลยแก น่าเบื่อจืดชืดมากสำหรับเรา
ชอบอยู่เรื่องเดียวเลยคือ The Red Lipstcik

[Nuttawat Kalapat · Rating 4 out of 5]

ชอบการบรรยายบุคลิกเพศหญิงของผู้เขียนมาก

[JillV · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นแปดเรื่อง บทสนทนามีความแปลกตรงที่ตัวละครใช้ภาษาเขียนพูดคุยกันจนไม่เป็นธรรมชาติเลย เหมือนภาษาอังกฤษที่แปลเป็นไทยมากกว่าจะเป็นภาษาไทย (ตัวอย่างประโยคที่แปลกมาก: "มันยังเช้าอยู่มากที่จะเดินลงทะเล สุดชายหาดนั้นห่างไกลและหากน้ำขึ้นเราจะเหนื่อยมากเกินไปสำหรับการเดินกลับ") เป็นอย่างนี้ทุกเรื่องจนคาดว่าคงเป็นความตั้งใจของคนเขียนแหละ พอสไตล์การเขียนเป็นแบบนี้เลยรู้สึกเหมือนโดนผลักออกจากเรื่องนิดนึง อ่านแล้วมีความรู้สึกว่ากำลังอ่านเรื่องแต่งอยู่ตลอดเวลา เหมือนมันมีกำแพงกั้นจนไม่ค่อยอินไปกับเรื่องราวเท่าไหร่ แต่ชอบบทบรรยาย พอเป็นพาร์ทบรรยายปุ๊บอ่านลื่นเลย ชอบเรื่อง The Snow Girl ที่สุดในเล่ม บรรยากาศเหงาๆ ดี

[RainyDoLL ☔️ · Rating 5 out of 5]

ไม่ได้คาดหวังว่าจะชอบแต่กลับชอบมาก โดยเฉพาะตอน The Last Horizon :)

[Chartree Jew · Rating 4 out of 5]

8 เรื่องสั้น อ่านสบายๆ มีแฟนตาซีนิดๆ ไม่หนัก มีความหวานสไตล์ผู้เขียน และความดราม่าในบางมุม ส่วนตัวชอบทุกเรื่อง