غمنامه ی رستم و سهراب

by جعفر شعار, حسن انوری

221 pages, Unknown Binding

Published January 1, 1375

Reviews

[Peiman · Rating 4 out of 5]

داستان رستم و سهراب مشهورترین داستان شاهنامه و یکی از غم‌انگیزترین‌هاست. این کتاب خلاصه‌ای از این داستان به نظم و نثر همراه با شرح ابیات ارائه داده. این کتاب از این جهت نسبت به بقیه‌ی کتاب‌ها برای من برجسته بود که در ابتدا در بخشی به نام دیدگاه‌ها، سخنان زیادی رو راجع به شاهنامه و فردوسی از دیگر نویسندگان ایرانی و خارجی آورده بود که بسیار جالب بود. و حتی در ابتدای داستان رستم و سهراب نظراتی راجع به همین داستان آورده، مثلاً از کتاب با کاروان حله‌ی دکتر عبدالحسین زرین‌کوب:

داستان رستم و سهراب از شورانگیز ترین قسمت‌های شاهنامه است. زبونی و درماندگی انسان در برابر سرنوشت (که در این داستان به صورت جنگی بین پدر و پسر بیان شده است) در ادبیات بیشتر ملتهای جهان به همین صورت (یا چیزی شبیه بدان) آمده است. اما هیچ داستانی این مایه شورانگیزی و دلربایی ندارد. عظمت و قدرت هراس‌انگیز سرنوشت که سرانجام پسر را به دست پدر تباه می‌کند و فاجعه‌ی رستم و سهراب را پدید می‌آورد، هیچ جا این اندازه نمایان نیست و از همین روست که بعضی نقادان، این اثر فردوسی را به مثابه یک شاهکار عظیم تلقی کرده‌اند و گاه آن را با بزرگترین تراژدی‌های یونان برابر شمرده‌اند. در حقیقت مقایسه داستان فردوسی با آنچه ماتیو آرنولد (یک شاعر انگلیسی نزدیک به زمان ما) از همین مضمون ساخته است، نشان می‌دهد که آفریدگار رستم در پدید آوردن این داستان تا چه حد به اوج هنر گراییده است.

[Mehrdad · Rating 5 out of 5]

خواب می‌دیدم
خواب می‌دیدم که رستم بود و من بودم
قصه‌دار غصهٔ فرزند کشتن
با تهمتن هم‌سخن بودم
من به او می‌گفتم: ای پیرِ دلیرِ پهنهٔ تاریخ!
یکه‌تازِ صحنهٔ تاریخ!
داستان رستم و سهراب را خواندم
داستان پور و بابِ غوطه‌ور در موج‌های خشم و کین
در بخل بی‌پایان را خواندم
آشکارا در دلِ سهراب، مِهر رستم بود
در دل رستم ولی، مهر پسر کم بود
هرکسی این داستان را خوانْد
با دلی خونین به رستم تاخت
کاو چرا سهراب را نشناخت
رستم اما گفت: می‌دانستم از آغاز
کان بر و بازوی سهراب است
وآنچه چون خورشید می‌تابید بر جانم
آفتاب روی سهراب است
من بر آن رخشِ جوان آن روز
رستمی، اما جوان دیدم
راست می‌گویم
در آن پیکار
رستمی را ناتوان دیدم
از فرازِ دست او چون سرنگون بر خاک غلتیدم
وای بر رستم!
درفش کاویان را واژگون دیدم
خاکِ ایران را ز خون پاکِ ایران
لعل‌گون دیدم
دشت را دریای خون دیدم
باز رستم را در آن دریای خون
در آزمون دیدم
در سکوتِ مرگبارِ دشت
نعره‌ای بر گوشِ جانم ریخت
هوش‌دارویی به مغز و استخوانم ریخت
بر سرم فریاد زد بی‌تاب:
پهلوان!!!
بیدار شو از خواب
جنگ رستم نیست با سهراب
آنچه امروزت به میدان است
جنگ توران است و ایران است
پیش از آنکه تیغ سهرابم بدرّاند جگر
در کشتی اول
خود، تهمتن را به دست خویشتن کشتم
در دل پیکار
رستم و زنهار !!!!

صبح فردا
کشتی دوم
تا دهم درس وطن‌خواهی دلیران را
خنجر سردار ایران
چاک می‌زد سینهٔ سردار توران را
تیغ خون‌آلود در مشتم
در دو کشتی
رستم و سهراب را کشتم
آنچه باقی ماند
آنچه او تا جاودان، جاویدِ کیهان بود
سرفراز و سرور تاریخ دوران بود
ایران بود
ایران بود 🫡

- علیرضا شجاع‌پور

[Fatemehshahvari · Rating 5 out of 5]

خیلی حس عجیبی بود که تو می‌دونییی آخرش چی می‌شه...ولی گوله گوله اشک می ریختم می‌خوندم ...
شیرینِ غمناک
خوشحالم که این واحد رو داشتیم تو دانشگاه ولی کاش با استاد بهتری می‌بود...

[Fattah · Rating 4 out of 5]

سهراب می‌میره.

[Parisa]

من ایدون گمانم که تو رستمی

با این مصراع بغض کردم🥲