What do you think?
Rate this book
Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας: 20+1 ιστορίες κιτρινισμού
Ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ του 2015 πολλές χιλιάδες άνθρωποι της διπλανής πόρτας φώναξαν ένα σύνθημα που άλλοτε συναντούσε κάποιος κυρίως στους τοίχους των Εξαρχείων "Αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι". Ήταν ένα γεγονός πρωτοφανές, μεγάλης μαζικότητας και η οργή κατευθυνόταν κυρίως προς τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Περίπου δυόμισι χρόνια αργότερα μια παγκόσμια έρευνα σε 38 χώρες καταδείκνυε πως οι Έλληνες έδειχναν τη μικρότερη εμπιστοσύνη για τα ΜΜΕ που τους ενημερώνουν. Αφορούσε το σύνολο των ΜΜΕ. Το μεγάλο πρόβλημα δεν περιορίζεται στη λειτουργία των Μέσων ή στις οικονομικές τους παραμέτρους, αλλά αφορά στην πληροφόρηση των πολιτών και στην ίδια τη Δημοκρατία.
Μέσα από 20+1 κεντρικές -και δεκάδες μικρότερες- ιστορίες κιτρινισμού, το βιβλίο επιχειρεί να δώσει απαντήσεις για τις εξαιρετικά αρνητικές επιδόσεις των ελληνικών ΜΜΕ. Τις συναντάμε στις άθλιες διαπομπεύσεις οροθετικών γυναικών. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή που χαρακτήρισε αβάσιμα έναν πατέρα βιαστή της ανήλικης κόρης του και αυτός αυτοκτόνησε. Σε ρεπορτάζ για γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ. Στα κανάλια που προανήγγειλαν τη σύλληψη μιας "τρομοκράτισσας" που δεν ήταν καν ύποπτη. Στην πανίσχυρη εφημερίδα που χαρακτήριζε "σκουληκιασμένο τομάρι" γνωστό μουσικοσυνθέτη. Τα ρεπορτάζ πολέμου που μεταδόθηκαν από μια ειρηνική περιοχή. Σε δεκατέσσερις ανύποπτους πολίτες που διάβασαν σε εφημερίδα πως είναι τρομοκράτες. Στα πτώματα των πρώτων σελίδων. Στους δημοσιογράφους που εκβίασαν για μερικά ευρώ. Άλλους που βούτηξαν τα χέρια τους στα μυστικά κονδύλια. Κάποιους τρίτους που προώθησαν την ομοφοβία και τον ρατσισμό και μερικούς ακόμα που πούλησαν φρούδες ελπίδες σε καρκινοπαθείς. Στους "τηλεβιασμούς" κατ’ εξακολούθηση. Στην αγωνία καναλαρχών να στηρίξουν με κάθε τρόπο τις πολιτικές τους επιλογές. Στον πολίτη που για 29 ολόκληρα χρόνια προσπαθεί να σβήσει το στίγμα του "τρομοκράτη", με το οποίο τον χαρακτήρισε μια εφημερίδα.
Ο Ignacio Ramone, ιστορικός διευθυντής της Le Monde diplomatique, έχει χαρακτηρίσει τα προϊόντα της δημοσιογραφίας της εποχής μας ως "μολυσμένη ενημέρωση". Μέσα από τις "20+1 ιστορίες κιτρινισμού" ο Γιάννης Παντελάκης δικαιολογεί τον όρο αυτό.
Μέσα από 20+1 κεντρικές -και δεκάδες μικρότερες- ιστορίες κιτρινισμού, το βιβλίο επιχειρεί να δώσει απαντήσεις για τις εξαιρετικά αρνητικές επιδόσεις των ελληνικών ΜΜΕ. Τις συναντάμε στις άθλιες διαπομπεύσεις οροθετικών γυναικών. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή που χαρακτήρισε αβάσιμα έναν πατέρα βιαστή της ανήλικης κόρης του και αυτός αυτοκτόνησε. Σε ρεπορτάζ για γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ. Στα κανάλια που προανήγγειλαν τη σύλληψη μιας "τρομοκράτισσας" που δεν ήταν καν ύποπτη. Στην πανίσχυρη εφημερίδα που χαρακτήριζε "σκουληκιασμένο τομάρι" γνωστό μουσικοσυνθέτη. Τα ρεπορτάζ πολέμου που μεταδόθηκαν από μια ειρηνική περιοχή. Σε δεκατέσσερις ανύποπτους πολίτες που διάβασαν σε εφημερίδα πως είναι τρομοκράτες. Στα πτώματα των πρώτων σελίδων. Στους δημοσιογράφους που εκβίασαν για μερικά ευρώ. Άλλους που βούτηξαν τα χέρια τους στα μυστικά κονδύλια. Κάποιους τρίτους που προώθησαν την ομοφοβία και τον ρατσισμό και μερικούς ακόμα που πούλησαν φρούδες ελπίδες σε καρκινοπαθείς. Στους "τηλεβιασμούς" κατ’ εξακολούθηση. Στην αγωνία καναλαρχών να στηρίξουν με κάθε τρόπο τις πολιτικές τους επιλογές. Στον πολίτη που για 29 ολόκληρα χρόνια προσπαθεί να σβήσει το στίγμα του "τρομοκράτη", με το οποίο τον χαρακτήρισε μια εφημερίδα.
Ο Ignacio Ramone, ιστορικός διευθυντής της Le Monde diplomatique, έχει χαρακτηρίσει τα προϊόντα της δημοσιογραφίας της εποχής μας ως "μολυσμένη ενημέρωση". Μέσα από τις "20+1 ιστορίες κιτρινισμού" ο Γιάννης Παντελάκης δικαιολογεί τον όρο αυτό.
- GenresNonfiction
288 pages, Paperback
First published November 1, 2018
1 person is currently reading
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
October 27, 2024
Η χαμένη τιμή της δημοσιογραφίας.20+1 Ιστορίες κιτρινισμού. Γιάννης Παντελάκης.
🗞🗞🗞
" Η ιστορία των εκβιασμών από δημοσιογράφους είναι πολύ παλιά• διαχρονική. Σχεδόν συμβαδίζει με την ιστορία της δημοσιογραφίας. Στο βιβλίο "Χρήμα", ο Εμιλ Ζολά περιγράφει μερικές εντυπωσιακές ιστορίες με δημοσιογράφους που συναλλάσσονται οικονομικά με τραπεζίτες, χρηματιστές και πολιτικούς. Ζητάνε χρήματα απ'αυτούς για να μην αποκαλύψουν στοιχεία εναντίον τους ή για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Όλα αυτά διαδραματίζονται γύρω στο 1891."
🗞🗞🗞
Ίσως το πιο ενδιαφέρον και επίκαιρο βιβλίο που διάβασα τον τελευταίο χρόνο. Πέρα απο το προφανές, με προβλημάτισε σοβαρά ακόμα και για όσα γνώριζα και θυμόμουν• έβαλε τις σκόρπιες γνώσεις μου σε μια σειρά και μάλιστα εκ των έσω, αποσαφηνίζοντας θολά σημεία, διευκρινίζοντας με λεπτομέρειες άλλα, με έναν λόγο που ρέει αβίαστα και με πληροφοριακό υλικό που δεν παρατίθεται άκριτα και αβασάνιστα. Ικανό να εγείρει πλήθος συζητήσεων για ένα σωρό θέματα που αναδεικνύουν άμεσα όσα θίγονται αλλά και όσα άπτονται αυτών σε ένα δεύτερο ή τρίτο επίπεδο. Στην πλειονότητά τους οι ιστορίες είναι παραπάνω από συγκλονιστικές, απίστευτα απάνθρωπες και πέρα για πέρα αληθινές. Αντίκρισα την αηδία, το μίσος, την κατάντια μιας κοινωνίας που φορές είναι αδιανόητη και αχαρακτήριστη!
Κυριολεκτικά δεν μπορούσα, ούτε ήθελα, να το αφήσω από τα χέρια μου!!!
🗞🗞🗞
" Η ιστορία των εκβιασμών από δημοσιογράφους είναι πολύ παλιά• διαχρονική. Σχεδόν συμβαδίζει με την ιστορία της δημοσιογραφίας. Στο βιβλίο "Χρήμα", ο Εμιλ Ζολά περιγράφει μερικές εντυπωσιακές ιστορίες με δημοσιογράφους που συναλλάσσονται οικονομικά με τραπεζίτες, χρηματιστές και πολιτικούς. Ζητάνε χρήματα απ'αυτούς για να μην αποκαλύψουν στοιχεία εναντίον τους ή για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Όλα αυτά διαδραματίζονται γύρω στο 1891."
🗞🗞🗞
Ίσως το πιο ενδιαφέρον και επίκαιρο βιβλίο που διάβασα τον τελευταίο χρόνο. Πέρα απο το προφανές, με προβλημάτισε σοβαρά ακόμα και για όσα γνώριζα και θυμόμουν• έβαλε τις σκόρπιες γνώσεις μου σε μια σειρά και μάλιστα εκ των έσω, αποσαφηνίζοντας θολά σημεία, διευκρινίζοντας με λεπτομέρειες άλλα, με έναν λόγο που ρέει αβίαστα και με πληροφοριακό υλικό που δεν παρατίθεται άκριτα και αβασάνιστα. Ικανό να εγείρει πλήθος συζητήσεων για ένα σωρό θέματα που αναδεικνύουν άμεσα όσα θίγονται αλλά και όσα άπτονται αυτών σε ένα δεύτερο ή τρίτο επίπεδο. Στην πλειονότητά τους οι ιστορίες είναι παραπάνω από συγκλονιστικές, απίστευτα απάνθρωπες και πέρα για πέρα αληθινές. Αντίκρισα την αηδία, το μίσος, την κατάντια μιας κοινωνίας που φορές είναι αδιανόητη και αχαρακτήριστη!
Κυριολεκτικά δεν μπορούσα, ούτε ήθελα, να το αφήσω από τα χέρια μου!!!
November 11, 2023
Βλέπεις όλα τα μέσα (δημοσιογραφίας) του τώρα και διαβάζεις και αυτό το βιβλίο που παραθέτει γεγονότα προ του 2015-2016 και βλέπεις τι «θέμα» υπήρχε και υπάρχει στον χώρο. Προσοχή μην παρεξηγηθώ δεν χαρακτηρίζω όλο τον χώρο. Αλλά αυτή η διαπόμπευση και αυτή η διαστρέβλωση ανθρώπων και γεγονότων αντίστοιχα δεν είναι μονοπώλιο της δεκαετίας του '20.
Υπήρχε και υπάρχει και ήταν χειρότερη από πολύ παλιότερα και γίνεται χειρότερη με τα χρόνια. Δεν ξέρεις και δεν μπορείς να εμπιστευτείς τα μέσα. Συκοφαντούνται άνθρωποι, χρησιμοποιούνται δραματικά γεγονότα (τα οποία τα ενισχύουν σε δράμα) για να συγκινήσουν/θυμώσουν το κοινό.
Εν ολίγοις μία πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη για τη δημοσιογραφία ανά τα χρόνια στην Ελλάδα μέσα από συγκεκριμένα περιστατικά.
Υπήρχε και υπάρχει και ήταν χειρότερη από πολύ παλιότερα και γίνεται χειρότερη με τα χρόνια. Δεν ξέρεις και δεν μπορείς να εμπιστευτείς τα μέσα. Συκοφαντούνται άνθρωποι, χρησιμοποιούνται δραματικά γεγονότα (τα οποία τα ενισχύουν σε δράμα) για να συγκινήσουν/θυμώσουν το κοινό.
Εν ολίγοις μία πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη για τη δημοσιογραφία ανά τα χρόνια στην Ελλάδα μέσα από συγκεκριμένα περιστατικά.
May 30, 2021
Αξίζει να διαβάσετε αυτό το βιβλίο γιατί αν είστε κάπου γύρω στην ηλικία μου, σιγουρα δεν θα θυμάστε το ρεπορταζ της Αγγελικής Νικολούλη στο Έθνος, το 1989, όπου φωτογράφιζε τον Περικλή Κοροβέση ως έναν από τους βασικούς υπόπτους της 17Ν. Ούτε το «κράξιμο» του Μάνου Χατζιδάκι στην Αυριανή, κατά τη διάρκεια συναυλίας στο Καλλιμάρμαρο, την αντίδραση των πολιτικών προσώπων αλλά και τα αισχρά άρθρα που γράφτηκαν κατόπιν. Αν είστε μεγαλύτεροι αξίζει να τα ξαναθυμηθείτε όλα αυτά γιατί είναι κάποια ονόματα που, ρε γαμώτο, καλό είναι να μην ξεχανάμε το ρόλο που έχουν παίξει. Είναι κάποια ονόματα που πώς ακούς ΧΑ πχ και το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι να γυρίσεις την πλάτη; Ε, έτσι είναι και αυτά τα ονόματα. Να ας πούμε το όνομα του Λοβέρδου στην υπόθεση διαπόμπευσης των 12 οροθετικών γυναικών. Αξίζει επίσης να θαυμάσεις πώς ένας ολόκληρος λαός πείθεται οτι το φάρμακο για όλες τις ασθένειες είναι η φραπελιά και ξαφνικά ξεγυμνώνονται όλες οι ελιές ανά την ελληνική επικράτεια.
20 + 1 ιστορίες κιτρινισμόυ, όπου αντιλαμβάνεσαι ότι αν αυτές είναι οι πιο κραυγαλέες τι άλλο συνέβαινε και συμβαίνει γύρω σου.
December 8, 2019
Πριν από λίγα χρόνια, ο δημοσιογράφος Γιάννης Παντελάκης, προβληματισμένος με την γενική κατάσταση στα ΜΜΕ και συγκεκριμένα με την απαξίωση τους στα μάτια των κατοίκων της χώρας μας, αποπειράθηκε να αποτυπώσει μελετημένα 20 και 1 ιστορίες στις οποίες η εγχώρια δημοσιογραφία ξέφυγε από τον ρόλο της. Η “τέταρτη μορφή εξουσίας” κατάφερε να δημιουργήσει ψευδείς εντυπώσεις, συνειδήσεις, να αναδείξει καριέρες και να καταστρέψει ζωές. Η εδώ και παραπάνω από τριάντα χρόνια εμπειρία του σε πασίγνωστα, έντυπα και μη, ΜΜΕ βοήθησε ώστε να συντελεστεί το συγκεκριμένο εγχείρημα. Μια έκδοση δημοσιογραφικής καταγραφής για την ίδια τη «μαύρη σελίδα» της δημοσιογραφίας.
Οι ιστορίες που καταγράφονται αφορούν γεγονότα που συνέβησαν από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 έως τα μέσα της δεκαετίας που διανύουμε. Ερχόμενος σε επαφή με αυτές ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως δεν είναι οι μόνες που έχουν συμβεί. Σίγουρα έχουν προηγηθεί αναρίθμητες και με τον τρόπο που λειτουργούν τα μέσα θα συνεχίζουν να υπάρχουν. Αυτό επιβεβαιώνουν τα πρόσφατα γεγονότα. Χαρακτηριστικότερα εξ αυτών είναι η γελοία αναπαράσταση της σεξουαλικής επίθεσης που δέχθηκε φοιτήτρια σε πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, σε εκπομπή της ιδιωτικής τηλεόρασης και η αποκάλυψη από ξένα μέσα ότι γνωστός Έλληνας δημοσιογράφος χρηματιζόταν από πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία. Όπως διαπιστώνουμε, τέτοιες περιπτώσεις είναι αδύνατο να περιοριστούν στην ελληνική πραγματικότητα. Κάποιος που δεν τις έχει ζήσει, μπορεί μερικώς να αντιληφθεί το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Η μεταπολιτευτική παρακμή, η πληθυσμιακή ανακατανομή, η άνοδος της ιδιωτικής τηλεόρασης, ο εθισμός στις εικόνες βίας, η τεχνολογική ανάπτυξη σε συνδυασμό με την απόρριψη των παραδοσιακών ΜΜΕ και η οικονομική ύφεση που υπέστη η χώρα θα μπορούσαν να αποτελούν κάποιους από τους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτούς τους “δημοσιογραφικούς κανιβαλισμούς”. Είναι επιπόλαιο όμως να αναζητήσουμε τα αίτια αποκλειστικά εκεί. Κάνοντας μια βαθύτερη ανάλυση ,καταλήγουμε στο γεγονός ότι η επιθυμία του ανθρώπου να εξουσιάζει παραμένει διαχρονική. Ακόμα και με την ιδιότητα του δημοσιογράφου ή του “επιχειρηματία της ενημέρωσης”.
Η διαμορφωμένη εικόνα και η εργασιακή κατάσταση που επικρατούν στα ΜΜΕ είναι τελείως διαφορετικές σε σχέση με αυτές πριν τρεις δεκαετίες. Ένας εργασιακός μεσαίωνας σε συνδυασμό με απουσία ελευθεροφωνίας. Μια ανακύκλωση απόψεων που παρουσιάζονται ως “αναλύσεις”, χωρίς την ύπαρξη έρευνας και διασταύρωσης . Όσοι δεν ακροβατούν μεταξύ της επιτέλεσης δημόσιων σχέσεων και διεκδίκησης ή διαμόρφωσης εξουσίας χαρακτηρίζονται “μάχιμοι” και “αντισυμβατικοί”, ενώ απλώς προσπαθούν να κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Ένα εύλογο ερώτημα που θα μπορούσε να διατυπωθεί αποτελεί το κατά πόσο εφικτό είναι τέτοια περιστατικά “κιτρινισμού” να αποφευχθούν. Σε ένα περιβάλλον προσφοράς ζήτησης, όπου η απήχηση της είδησης αποτελεί βιώσιμη ανάγκη έναντι της αποτύπωσης της αλήθειας, αυτό φαντάζει αδύνατο. Τυχεροί είναι όσοι φοιτητές Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το συγκεκριμένο βιβλίο ως διδακτέα ύλη στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Αρχικά Δημοσιευμένο
https://www.gumagazine.gr/gum-magazin...
Οι ιστορίες που καταγράφονται αφορούν γεγονότα που συνέβησαν από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 έως τα μέσα της δεκαετίας που διανύουμε. Ερχόμενος σε επαφή με αυτές ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως δεν είναι οι μόνες που έχουν συμβεί. Σίγουρα έχουν προηγηθεί αναρίθμητες και με τον τρόπο που λειτουργούν τα μέσα θα συνεχίζουν να υπάρχουν. Αυτό επιβεβαιώνουν τα πρόσφατα γεγονότα. Χαρακτηριστικότερα εξ αυτών είναι η γελοία αναπαράσταση της σεξουαλικής επίθεσης που δέχθηκε φοιτήτρια σε πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, σε εκπομπή της ιδιωτικής τηλεόρασης και η αποκάλυψη από ξένα μέσα ότι γνωστός Έλληνας δημοσιογράφος χρηματιζόταν από πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία. Όπως διαπιστώνουμε, τέτοιες περιπτώσεις είναι αδύνατο να περιοριστούν στην ελληνική πραγματικότητα. Κάποιος που δεν τις έχει ζήσει, μπορεί μερικώς να αντιληφθεί το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Η μεταπολιτευτική παρακμή, η πληθυσμιακή ανακατανομή, η άνοδος της ιδιωτικής τηλεόρασης, ο εθισμός στις εικόνες βίας, η τεχνολογική ανάπτυξη σε συνδυασμό με την απόρριψη των παραδοσιακών ΜΜΕ και η οικονομική ύφεση που υπέστη η χώρα θα μπορούσαν να αποτελούν κάποιους από τους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτούς τους “δημοσιογραφικούς κανιβαλισμούς”. Είναι επιπόλαιο όμως να αναζητήσουμε τα αίτια αποκλειστικά εκεί. Κάνοντας μια βαθύτερη ανάλυση ,καταλήγουμε στο γεγονός ότι η επιθυμία του ανθρώπου να εξουσιάζει παραμένει διαχρονική. Ακόμα και με την ιδιότητα του δημοσιογράφου ή του “επιχειρηματία της ενημέρωσης”.
Η διαμορφωμένη εικόνα και η εργασιακή κατάσταση που επικρατούν στα ΜΜΕ είναι τελείως διαφορετικές σε σχέση με αυτές πριν τρεις δεκαετίες. Ένας εργασιακός μεσαίωνας σε συνδυασμό με απουσία ελευθεροφωνίας. Μια ανακύκλωση απόψεων που παρουσιάζονται ως “αναλύσεις”, χωρίς την ύπαρξη έρευνας και διασταύρωσης . Όσοι δεν ακροβατούν μεταξύ της επιτέλεσης δημόσιων σχέσεων και διεκδίκησης ή διαμόρφωσης εξουσίας χαρακτηρίζονται “μάχιμοι” και “αντισυμβατικοί”, ενώ απλώς προσπαθούν να κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Ένα εύλογο ερώτημα που θα μπορούσε να διατυπωθεί αποτελεί το κατά πόσο εφικτό είναι τέτοια περιστατικά “κιτρινισμού” να αποφευχθούν. Σε ένα περιβάλλον προσφοράς ζήτησης, όπου η απήχηση της είδησης αποτελεί βιώσιμη ανάγκη έναντι της αποτύπωσης της αλήθειας, αυτό φαντάζει αδύνατο. Τυχεροί είναι όσοι φοιτητές Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το συγκεκριμένο βιβλίο ως διδακτέα ύλη στα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Αρχικά Δημοσιευμένο
https://www.gumagazine.gr/gum-magazin...
Displaying 1 - 4 of 4 reviews