KLEM brengt Als je iemand verliest die je niet kan verliezen, de novelle die Ish Ait Hamou schreef in het kader van de Te Gek!?-campagne 2016, naar het scherm. Deze bijzondere filmeditie bundelt de novelle én het script van de kortfilm, geschreven en geregisseerd door Ish zelf.
Klem vertelt het verhaal van een toevallige ontmoeting in de trein tussen de voormalige chirurge Els en de Palestijnse vluchteling Sulayman. Tijdens de treinrit ontspint zich een warm gesprek over hun verleden en de trauma's die ze meedragen. Niets doet vermoeden hoe groot de impact van hun gesprek zal zijn: het zet hun levens op een nieuw spoor.
Klem is een prachtige novelle die de moeite van het lezen zeker waard is. Ish Ait Hamou zet je aan het denken, laat zien wat een gesprek met een onbekende met je kan doen en geeft je, soms hele simpele, maar mooie gedachten mee. Een aanrader.
Korte novelle, maar wat een mooie boodschap zit er verborgen in de woorden van Ish Ait Hamou ... Hoe een enkele conversatie op de trein het leven van een chirurge en een vluchteling zoveel meer kan geven en hen dieper met elkaar kan verbinden. Hartverwarmend!!
“Ik denk als de leeuw naar mij kijkt hij iets voelt. Ik denk dat hij voelt dat de drang van de leeuw om mij te doden niet sterker is dan de drang van mij om te leven.”
This entire review has been hidden because of spoilers.
Snel tussendoortje, vond ik. De novelle is niet bepaald slecht geschreven maar heeft niet zoveel om het lijf. De thematiek van integratie of vermenging van verschillende culturen komt ook hier aan bod, net zoals in 'Het moois dat we delen' (en eerder werk). Ik vind de boeken vooral vrij 'leeg' en stil. Een jonger of minder belezen publiek heeft er misschien meer aan? Misschien loont ook de vergelijking met de verfilming (o.a.in 'Selected Shorts 26 - De beste Vlaamse kortfilms') wel de moeite voor een of andere nabespreking of verwerking. Die duurt ongeveer 12 minuten en is eigenlijk even 'leeg' als de novelle. Weinig beklijvend, dus. Bijzonder aan de editie van het boek dat ik las, is de toevoeging van het scenario achterin.
Van Ish Ait Hamou las ik eerder al met veel plezier "Het moois dat we delen" (zie https://www.goodreads.com/review/show... ) en ook de novelle "Als je iemand verliest die je niet kan verliezen" die de basis vormt van dit boek is alweer wonderbaarlijk mooi geschreven. Het boek bevat de novelle én het erop gebaseerde en door Ish Ait zelf geschreven script van de kortfilm. De toevallige ontmoeting tussen de Palestijnse vluchteling Suleyman en de chirurge Els krijgt in dit verhaal een bijzondere wending die pijnlijk blootlegt hoe mensen in stilzwijgen hun problemen dreigen te vergroten. Maar niet alleen het verhaal grijpt je als lezer aan maar ook de eenvoudige, heldere taal raakt je recht in het (lezers)hart.
Het verhaal is soms wat verwarrend. Door de vele dialogen is het niet altijd duidelijk wie nu aan het woord is. Ook het verspringen in tijd mist soms een duiding waardoor ik meermaals opnieuw moest beginnen lezen. Daarbuiten vond ik het enorm jammer dat wat Sulayman zei, in gebroken Nederlands geschreven in. Dat heeft vanzelfsprekend een meerwaarde in het filmscript, maar in een boekversie vind ik dat toch niet geheel gepast.
Daarbuiten is het verhaal mooi, lieflijk, pijnlijk en geloofwaardig. Hoe groot de kloof tussen mensen soms ook lijkt, hij is meestal kleiner dan we denken.
Moest deze voor school lezen maar wow heeft het mij toch even verbaasd. Het terugkomen van pakkende elementen en het mooie feit dat praten met een vreemde soms alles kan zijn heeft mij zooo ontroerd.
Dit was het eerste Nederlandse boek dat ik echt leuk vind dus dat zegt genoeg 🤷🏼♀️
Hoe een toevallige ontmoeting tussen een dokter en vluchteling op een trein tot een diepgaande conversatie kan leiden . Zeer veel grote en kleine wijsheden over het leven en verlies te lezen .
Een novelle van niemendal, die niks om het lijf heeft. Het verhaal is door de banale dialogen zonder veel inhoud verwarrend en de taal al evenzeer. Nergens staan mooie zinnen of gedenkwaardige citaten. De cover zegt dat de beide hoofdfiguren mekaar terug op het spoor zetten, maar dat is absoluut niet zo: ze raken steeds meer verloren in hun verkrampt gesprek en in hun averechts wereldbeeld. Gelukkig geen erg lang boek want het is zonde van de tijd.