พล็อตเป็นไปตามปกหลังเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ โดยนักเขียนเกริ่นไว้ตั้งแต่คำนำว่าเล่มนี้คือแนวพาฝันไม่ติดเรท ความร้อนแรงจึงไม่หวือหวา โนดราม่า จึงเลยวัยป้าไปหน่อยเพราะความไม่สมจริงในการจัดฉากที่ลงตัวเกินไปของตัวละคร
#จูเลียน ซีอีโอหนุ่มหล่อเพลย์บอยนัยน์ตาสีน้ำเงินวัย 35ปีเป็นเจ้าของบริษัทซุปเปอร์คาร์ชื่อดังในลอนดอนที่วันนึงถูกแม่โทร.มาฟ้องว่ามีคนส่งภาพสามีสุดที่รักไปกิ๊กกับเด็กสาวชาวเอเชียรุ่นคราวลูก
#บัวหรือนันท์นลิน สาวไทยวัยย่างสามสิบได้รับทุนวิจัยมาเรียนต่อที่อังกฤษและเข้าทำงานเป็นนักวิจัยในบริษัทยาชื่อดัง นางเอกเป็นสาวสวยสะบึมร่างเล็กเอาจริงเอาจังกับงานแต่ไม่สนใจเรื่องผู้ชายหรือการแต่งตัว บัวมีความฝันอยากตั้งกองทุนเพื่อเด็กกำพร้าเลยตอบตกลงเป็นภรรยากำมะลอให้จูเลียนสามเดือนโดยมีข้อแม้มากมายที่นายหมียักษ์แหกกฏไปซะทุกข้อโดยเฉพาะเรื่องห้ามจูบ ห้ามกอดหรือแตะเนื้อต้องตัว ร้อยละ 80ของเรื่องจึงเป็นการหว่านอ้อยของนายหมีตาสีน้ำเงินที่เริ่มจากการตามสืบประวัติสาวสวยที่เป็นต้นเหตุความหึงหวงของพ่อแม่ตัวเองในวัยเกษียณ จนมาเป็นรักแรกพบเมื่อได้เจอตัวจริงในงานเลี้ยงและวางแผนให้ว่าที่ภรรยามาอยู่ใกล้ชิดเพื่อตัวเองจะได้โชว์ความเป็นสามีที่ดีในอนาคตได้เต็มที่
อย่างที่เกริ่นไปว่าคงเลยวัยตัวเองเลยไม่ค่อยอินกับความรักของคู่พระนางที่แทบจะไม่มีอุปสรรคอะไร การที่ตัวละครเป็นฝรั่งไม่เข้าใจภาษาไทยแล้วใช้คำสองแง่สามง่ามในบางประโยคแบบไทยๆเลยยิ่งดูไม่สมจริงมากขึ้น พล็อตรองของการใส่ร้ายนางเอกและการวางแผนแบล็คเมล์พระเอกถูกเปิดเผยแบบง่ายๆ เรียกว่าพระเอกรู้ทุกเรื่องเดาทางถูกหมดแบบไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น ช่วงกลางเรื่องเปิดประเด็นคนหน้าเหมือน การถูกสะกดรอยตาม และคู่รักชายโฉดหญิงชั่วที่สรุปจบแบบรวบรัด มีเพียงเพื่อนสนิทและบอสของนางเอกที่มีแนวโน้มจะเป็นพระนางเล่มต่อไป ฉากหวานส่วนใหญ่เป็นฉากจูบสลับกับต่อล้อต่อเถียงแบบหลัวขี้อ้อนหน้ามึน อ่านฆ่าเวลาดูพระนางเถียงกันแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก