5 αστεράκια για το εκπληκτικό, ζοφερό σχέδιο του Γούση στη νέα ιστορία «Ληστές, η ζωή και ο θάνατος των Γιάννη και Θύμιου Ντόβα», όπου στην ελληνική ύπαιθρο των αρχών του 20ου αιώνα στήνεται το τέλειο φόντο για το ώριμες γραμμές του δημιουργού, και για το Kobane Calling του Ιταλού κομίστα Zerocalcare. Αιχμηρό χιούμορ από έναν ανθρωπο της δικής μας εποχής, έναν μιλένιαλ, που αποφάσισε να φύγει για την εμπόλεμη ζώνη της Συρίας και να μάς μεταφέρει τις εμπειρίες του με μία πρωτότυπη σχεδιαστική μέθοδο. Θέλω πολύ να μάθω περισσότερα για το πείραμα της Rojava, το άτυπο «Δυτικό Κουρδιστάν» θα λέγαμε, όπου, όπως εξιστορεί ο Zerocalcare, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης των Κούρδων (PYD) και το Εθνικό Συμβούλιο (KNC) έχουν από κοινού συμφωνήσει στη διατήρηση ενός καθεστώτος αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, ενώ δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην χειραφέτηση των γυναικών.
Ίσως το καλύτερο τεύχος μέχρι τώρα, με το εξαιρετικό Kobani Calling του Zerocalcare, που μας μεταφέρει στην εμπόλεμη ζώνη της Συρίας και τη Rojava, μια αυτόνομη λωρίδα γης όπου δρα και η οργάνωση γυναικών Kongreya Star, οι οποίες έχουν συμβάλει σημαντικά στην προώθηση της θέσης της γυναίκας στην περιοχή.
Εξαιρετική και η ασπρόμαυρη πινελιά του Γούση στην ιστορία Ληστές, η ζωή και ο θάνατος του Γιάννη και Θύμιου Ντόβα σε σενάριο του-αγαπημένου-Γιάννη Ράγκου.
Περιμένω με ενδιαφέρον τη συνέχεια της Άρπης του Ηλία Κυριαζή σε σχέδιο της Έλενας Γώγου, ενώ η Ζάχαρη της Γεωργίας Ζάχαρη, με έκανε να θέλω να διοργανώσω και εγώ ένα sci fi πάρτι.
Αν και σφίχτηκε λίγο η καρδιά μου με την-προσωρινή, ελπίζουμε-παύση των Γυμνών οστών του Παπαμάρκου, οι ιστορίες αυτού του τεύχους με αποζημίωσαν με το παραπάνω.
Ο διμηνιαίος κομήτης είναι γεγονός! Ας ξεκινήσω με ό,τι δεν μου άρεσε. Δυστυχώς τα γυμνά οστά σταμάτησαν (προς στιγμήν?), πράγμα που με λύπησε, μιας και ήταν από τις αγαπημένες μου ιστορίες στους προηγούμενους κομήτες. Επιπλέον, μου έλειψε το διήγημα, δε ξέρω, είχα συνηθίσει μάλλον να υπάρχει αυτό ενδιάμεσα. Και τέλος, θα ήθελα να υπάρχουν λίγο περισσότερες αυτοτελείς ιστορίες, αυτό με τις σειρές κάπως με αγχώνει. Στα καλά τώρα, πάρα πολύ ωραία πρωτοβουλία η μετάφραση του Kobane Calling, μου άρεσε πάρα πολύ το πρώτο μέρος, όπως και η συνέντευξη του δημιουργού! Ανυπομονώ για την συνέχεια της Σατανίας, όπως και των ληστών και ο διπλός Βαβαγιάννης μόνο χαρούμενη μπορεί να με κάνει! Κουραφέλκυθρα <3
Πολύ πιο σφιχτό τεύχος με, ύλη πολύ πιο ομοιόμορφη από άποψη ποιότητας. Progress! Καθότι διμηνιαίο, πλέον, θα έχουμε τη δυνατότητα να αξιολογήσουμε πολύ πιο σύντομα τη νέα αυτή κατεύθυνση.
Ο Μπλέ Κομήτης μου άρεσε από την πρώτη στιγμή κι είμαι χαρούμενη που εξελίσσεται συνεχώς. Το 6ο τεύχος είναι το αγαπημένο μου ως τώρα. Τι άλλαξε και τι όχι Πρώτα απ' όλα, έγινε διμηνιαίο. Προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντική τη συχνή περιοδικότητα σε πολυθεματικό περιοδικό, ειδικά αν δημοσιεύει ιστορίες σε συνέχειες.. Δεύτερον, αν και αυξάνει την περιοδικότητα, η ποιότητα της έκδοσης παραμένει στο ίδιο εξαιρετικό επίπεδο. Οι σελίδες παραμένουν 68. Η τιμή πέφτει στα 5.50 ευρώ κι υπάρχει κι η δυνατότητα ετήσιας συνδρομής για 6 τεύχη στα 25, κάτι που σκέφτομαι να πραγματοποιήσω. Το επίπεδο των ιστοριών γενικά μου άρεσε πολύ. Στο εντιτόριαλ αναφέρει ότι θα υπάρχει κάποια καθυστέρηση των Γυμνών Οστών, αλλά όχι εγκατάλειψη του πρότζεκτ. Οι δύο ξενόγλωσσες ιστορίες, Σαντανία και Kobane Calling μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέρουσες, το ίδιο κι η υπόλοιπη ύλη του τεύχους. Ξεχωρίζω Ληστές, Άρπη και Κουραφέλκηθρα (διπλός Βαρβαγιάννης! ), Μέρες λατρείας, αλλά κι οι υπόλοιπες ιστορίες μου φάνηκαν ικανοποιητικές. Overall ένα πολύ καλό τεύχος για τα γούστα μου