Als West-Vlamingen in de file willen staan moeten ze met elkaar afspreken. Met twee klinkers kunnen zij meer vertellen dan wie beleefd alle klinkers gebruikt. Waar ze wonen is het soms mooier dan de Ardennen, maar dan met meer horizon. De helft van het land loopt de provincie onder de voet om tot bij hun zeetje te geraken en nog worden ze nooit echt kwaad.
Wat zijn West-Vlamingen, behalve het enige wat wij zeker weten – namelijk de inwoners van West-Vlaanderen? Ze werken hard, reageren slecht op ondertitels op tv, ze zijn honkvast maar als ze de grenzen overschrijden om hun kansen te wagen in de Nieuwe Wereld, dan máken ze het nog ook. Denk maar aan de succesverhalen uit de VS, Canada en zelfs Brussel. Maar wat zijn ze nu echt? Wat denkt de rest van Vlaanderen over de West-Vlaming? Denkt de West-Vlaming iets over de rest van Vlaanderen?
Het werd tijd om de Vlaamse provincies aan elkaar voor te stellen. Met het oog op het stijgen van de waterspiegel moest West-Vlaanderen wel het voorwerp vormen van het eerste boekje in deze reeks.
Dit +/- 160 bladzijden (incl. titelblad, tussenbladen, ...) tellend boekje verteld, in een notendop, wat een West-Vlaming is, waar die woont, waar die te vinden is, op welke domeinen die actief is, enz...
Er zijn verschillende hoofdstukjes, die allerlei onderwerpen aansnijden: sociale omgang, op zichzelf, gastronomie, het ondernemerschap, cultuur, taal, folklore, oudere generaties vs nieuwere, geschiedenis, migratie, ...
* Thuis en daarbuiten * Aan tafel * Op trot * Aan de kassa
Het geheel leest zeer vlot, is snel uitgelezen, maar is vooral handig als een soort gids met weetjes. Bovendien worden op het einde 63 gemeenten besproken op vlak van cultuur, geschiedenis, gastronomie, ... Van Alveringem tot en met Zwevegem en alles daartussen. Je zou het bijna niet geloven, maar zelfs bepaalde kleine gemeenten hebben iets te vertellen op geschiedkundig vlak.
Is dit boek(je) een aanrader? Op zich best wel, want er staan ook (!) voor de West-Vlamingen interessante stukjes in over deze fantastische provincie en z'n soms koppig, maar wroetend volk. Maar gezien z'n "dikte" zul je je tot andere boeken moeten wenden om uitgebreidere info te verkrijgen.
Oké, ik ken redelijk veel West-Vlamingen, en op de koopt toe is mijn schoonfamilie West-Vlaams, dus stuitte ik niet op verrassende openbaringen, maar Geert Stadeus blijft wel een van de fijnste pennen om te lezen. Milde ironie: niemand doet het beter.