Na een wazig betoog dat er op neer komt dat de mens op basis van zijn hoge bewustzijn bovenaan de hiërarchie van complexiteit op aarde staat, volgt de stelling (blz. 65): “Vanuit dit oogpunt gezien is de mensheid dus geen plaag voor de aarde maar juist een zegen, omdat ze de hoeveelheid complexiteit op aarde verhoogt, wat blijkbaar de richting van de evolutie is.”
Het brengt de schrijver tot een betoog van stadia van bewustzijn en je raadt het al, we staan als mensheid op het punt om een volgende stap te maken.
Met deze luie deterministische eigenwaan heb ik dit vreemde, onsamenhangende boekje maar weg gelegd.