Politiek-inhoudelijk is het erg ongenuanceerd en te veel vanuit zijn eigen perspectief geschreven, maar verder een mooi boek over hoe FvD in zijn begindagen is gegroeid, de cultuur in de tweede kamer, zijn passie voor strafrechtadvocatuur en hoe een man na het verlies van zijn vrouw zich heeft kunnen herpakken in het leven. Het leest verder makkelijk weg. Ik zou graag een deel 2 lezen waarin Hiddema ingaat op de totale radicalisering, verwaarlozing en ‘verbruining’ van de partij, wat er achteraf gezien eigenlijk van het begin af aan in zat.. maar dat kan iemand anders waarschijnlijk beter doen.