W ostatnim czasie napięcie na linii Madryt – Barcelona osiągnęło apogeum. Jesienią ubiegłego roku parlament Katalonii ogłosił niepodległość. Decyzji tej towarzyszyły masowe demonstracje zwolenników i przeciwników secesji. Madryt odpowiedział siłą, a czołowi katalońscy politycy, którzy optowali za oderwaniem się od królestwa uciekli z kraju.
Nie napisałem tego eseju, żeby stanąć po jednej ze stron. Napisałem go, żeby zrozumieć co się dzieje – wyjaśnia autor, który urodził się, mieszka i tworzy w stolicy Katalonii. Ta książka to przejmujący wyraz troski o kraj i region, a także próba walki ze stereotypami po obu stronach konfliktu. Z pewnością pomoże nam lepiej i głębiej zrozumieć to, co dzieje się w jednym z najpiękniejszych regionów w Europie.
Eduardo Mendoza Garriga studied law in the first half of the 1960s and lived in New York between 1973 and 1982, working as interpreter for the United Nations.
He maintained an intense relationship with novelists Juan Benet and Juan García Hortelano, poet Pere Gimferrer and writer (and neighbour) Félix de Azúa.
In 1975 he published his very successful first novel, La verdad sobre el caso Savolta (The Truth about the Savolta Case), where he shows his ability to use different resources and styles. The novel is considered a precursor to the social change in the Spanish post-Franco society and the first novel of the transition to democracy. He describes the union fights from the beginning of the 20th century, showing the social, cultural and economic reality of the Barcelona at the time. A year later he was awarded the Critic Prize.
His most acclaimed novel is probably La ciudad de los prodigios (The City of Marvels, 1986), about the social and urban evolution of Barcelona between the Universal Expositions of 1888 and 1929. It was adapted to the screen by Mario Camus in 1999.
In 1996, he published his third major Barcelona novel, this time set in the 1940s, Una comedia ligera (A Light Comedy).
Also within Mendoza's work stands the saga of Ceferino, a peculiar character, a detective locked up in a mental hospital. The first of these novels, El misterio de la cripta embrujada (The Mystery of the Bewitched Crypt, 1979) is a parody with hilarious moments mixing detective stories with gothic narrative.
In the second novel of the saga, El laberinto de las aceitunas (The Labyrinth of the Olives, 1982) he confirms his talent as parodist; the novel is one of his most successful works. The third (and last) novel of the saga, La aventura del tocador de señoras (The Adventure of the Powder Room) was published in 2002.
The newspaper El País published two of his novels by instalments, Sin noticias de Gurb ( No Word from Gurb, 1990) and El último trayecto de Horacio Dos (The Last Journey of Horatio Dos, 2001).
In 1990, his work in Catalan Restauració made its debut. He later translated it into Spanish himself.
Flojo, muy flojo. Esperaba otra cosa de Eduardo Mendoza.
El librillo (45 paginillas de ná) es un repaso extremadamente superficial a la historia de Cataluña y su relación con el resto de España, con excesivas generalizaciones y simplificaciones, y en esencia... nada.
Cuando llega a lo que uno espera, el análisis del "procés", lo hace en el último capítulo en cuatro palabras, y para no añadir tampoco nada nuevo. Total, que el hombre, como dice en el texto, se habrá quedado a gusto, pero el lector piensa que para qué ha perdido el tiempo con esto (menos mal que es corto).
Sólo en los últimos párrafos he encontrado algo que me ha gustado. Lástima que en el fondo sean perogrulladas, lo que más o menos todos sabemos. Dejo esas pocas frases, poco esperanzadoras, que me han parecido lo mejor del libro (lo cual dará idea de su nivel global):
Como dice el refrán, «entre todos la mataron y ella sola se murió».
Ahora el panorama es sombrío. No se le ve salida, entre otras cosas, porque se ha llegado muy lejos sin saber cómo ni para qué. A la vista de los acontecimientos recientes, uno se pregunta si lo sucedido responde a un plan rigurosamente concebido y llevado a término, o a una alocada improvisación, o a una combinación de lo uno y lo otro. Sea como sea, estamos en un encadenado de acciones y reacciones que no se sabe a dónde lleva. A menudo da la impresión de que ambas partes desearían poner fin a una tensión que ya no beneficia a nadie, que desgasta a sus protagonistas, desacredita al conjunto del país y causa unas pérdidas económicas reales, visibles y muy difíciles de corregir a corto plazo.
....
También he escrito lo que he escrito porque creo que deberíamos haber hecho antes este ejercicio: cuestionar nuestras ideas, explicarnos las cosas a nosotros mismos y los unos a los otros, en lugar de encogernos de hombros ante el prejuicio, la negligencia y la incomprensión. Quizá ya es tarde. Casi siempre es tarde cuando nos ponemos a pensar las cosas.
بالنسبة لشخص لا يعرف من إقليم كتالونيا سوى فريقها الأشهر ودعواتها الانفصالية المتكررة، فقد كان هذا الكتاب مفيدًا في منح صورة أكبر واطلاع أكثر على السياق الذى أدى إلى ما نراه حاليًا.
إضافة مهمة من الأستاذ طه زيادة إلى مكتبة الراهن العالمي.
كتالونيا... الإقليم المثير للجدل في إسبانيا بعد تصاعد المطالبات بإنفصال الإقليم عن الدولة يكتب لنا مندوثا هذا الكتاب كما يقول بدافع القلق، ولسماعه الكثير من الهراء عن كتالونيا في كل مكان، ليقدم لنا إجابة منطقية عما يحدث.
حجم الكتاب لا يتعدى ٧٠ صفحة لذلك لن تفهم كل ما يحدث في كتالونيا لأن الأمر يحتاج أكثر من ذلك بكثير، لكن تكمن أهمية الكتاب في شيئين بالنسبة لي.
أولاً للقارئ الذي لا يعلم أي شيء عن كتالونيا و ما يحدث فيها فيعطيك الكتاب نبذة مختصرة والصورة الكبيرة عمّا يحدث في الإقليم.
ثانياً لمن يريد التعمق في مشكلة الإقليم مع الدولة فهذا الكتاب سيساعده لتوضيح الكثير من اللبس، وإزالة الأحكام المسبقة والصور النمطية المغلوطة.
Eduardo Mendoza dice que escribe estas (breves) 45 páginas para "cuestionar nuestras ideas en lugar de encogernos de hombros ante el prejuicio, la negligencia y la comprensión", tal como reza la portada. Y no por asomo, oye, que por reflexionar Mendoza no plantea ni una sola pregunta. Es cierto que, cómo el explica en el prólogo, intenta mantener una posición neutral e intenta dar una explicación sobre por qué hay el conflicto que hay, pero peca de tirar de Wikipedia y se echa en falta más reflexiones que deberían ser la base de todo buen ensayo. Al menos se lee rápido, pero cuando uno lo acaba piensa que no le ha contado absolutamente nada.
يفترض الكتاب أنك ملم بشكل جيد بتاريخ أسبانيا. أعتقد أن الكتاب كان بحاجة لمزيد من الهوامش والتوضيح من قبل المترجم. كما أن بعض المواضع من الكتاب بدت لي غير مفهومة، ربما كان يُمكن ترجمتها بشكل أوضح وأفضل.
Raczej uzupełnienie wiedzy, albo inne spojrzenie na Katalonię, niż coś dobrego na początek. Jest to zbiór haseł, nad którymi myśli Mendoza niż rzeczywista analiza sytuacji w regionie. Niestety rozczarowanie. Mam wrażenie, że jest to w ogóle niedokończone i sam gdyby nie fakt, że zostało to napisane przez takiego pisarza jak Mendoza, to pewnie nigdy nie zostałoby wydane.
Un breve y conciso ensayo sobre cómo la situación política en Cataluña se ha ido polarizando, y la evolución del independentismo y el unionismo. Mendoza hace un convincente caso (que no deseo desvelar), manejando datos históricos y su propia experiencia con una lógica robusta. No voy a desvelar cuál es la postura del autor, porque en realidad no es lo importante. Su meta no es convencer a nadie de si independencia sí o no. Su meta es tratar de dar una explicación razonada de lo que sucede en Cataluña, y creo que lo consigue. Muy interesante.
Me ha gustado bastante, es un tema del que sé poco y prácticamente todo me ha resultado novedoso. Además, me encanta el estilo de Eduardo Mendoza. En cada capítulo deja caer unas cuantas ideas que resultan muy interesantes, no siempre directamente relacionadas con Cataluña. Me ha llamado especialmente la atención la crítica que hace a cómo se emplea la democracia como justificación de todo, como si con mentarla ya quedase resuelto todo.
Como aspecto negativo, esperaba que hablase más del presente, echo en falta un par de capitulillos al final... pero entiendo que eso es muy difícil de contar tal y como estaba hablando de lo anterior, falta la perspectiva y la distancia que da el paso del tiempo.
Breve reflexión del celebrado autor Eduardo Mendoza, nacido en Barcelona, sobre la cuestión catalana (publicada en 2017, cuando se declaró ilegítimamente la independencia de la República de Catalunya), en primer lugar para desacreditar algunos de los muchos prejuicios que circulan entorno al debate.
Pese a que en muchas cosas he estado en absoluto desacuerdo y otras me chirriaban, ha sido interesante leer la opinión de un catalán ilustre como es Eduardo Mendoza, una voz que, literariamente, siempre interesa escuchar, si bien he visto que, políticamente... Bueno. Tiene su visión de la ciudad y la política, y en la literatura, en la ficción, funcionan a las mil maravillas. No tanto en lo que ha intentado hacer aquí. Pese a ello, ha resultado una lectura interesante, y recomendable para todo aquel que quiera ver "otra" visión de Catalunya, y en especial de Barcelona.
No esperes un ensayo clarividente, no lo es. Más que un ejercicio de sesuda reflexión consiste en un grito, en una necesidad casi terapéutica de autoanálisis.
También podría haberse llamado algo así como "Independentisme para dummies!" Sensacional la explicación de Mendoza!. Sus casi cien páginas se leen de un tirón y son absolutamente clarificadoras. Digno de un verdadero maestro.
Me sorprenden las reseñas honestamente. Este libro es un clamor, un grito al cielo. No es un libro de historia de Catalunya, ni un ensayo filosófico sobre la cuestión catalana. En esencia, hace un ejercicio utilissimo de disociación de ideas preconcebidas. No es tan importante si lo que dice es exactamente como lo dice, como lo es el hecho de que las dos posturas que retrata definitivamente no dicen las cosas como son.
Una lectura de media hora divertida, que no te va a cambiar el mundo pero sí te va a dotar de perspectiva, SOBRE TODO --y parece que eso no lo ven los catalanes que han dejado una reseña aquí-- para el mesetero medio, el cual (no sé si sois conscientes) solo come estiércol informativo. Hay que mirar un poco en perspectiva coño.
Dit per un noi madrileny, criat a Avila, madurat a Barcelona i enamorat de la vostra cultura.
"Escribo estas páginas para cuestionarnos nuestras ideas en lugar de encogernos de hombros ante el prejuicio, la negligencia y la incomprensión". Esta es la frase que aparece en la portada del libro y al final del texto. El problema es que este libro está plagado de prejucios (hacia las dos partes de las que se discute) y los temas están tratados superficial y sesgadamente, lo que no ayuda a comprender realmente nada y solo lleva a uno a encogerse de hombros al terminarlo.
Libro totalmente superficial, no ahonda en nada especialmente. En muchas ocasiones hace declaraciones sin ningún tipo de rigor histórico ni sociológico, más bien de opinión tipo "las mujeres catalanas son...". En fin, la lectura de este libro no responde a la cuestión inicial planteada en el título.
Me ha gustado por el hecho de haberme ayudado a ver el problema desde otra perspectiva, lo que ayuda a desterrar ideas falsamente admitidas. Me quedo con una idea: hay una falta de voluntad que si no se salva será siempre un obstáculo para cualquier tipo de solución buena y lógica.
El escrito me ha parecido super interesante y se agradece una opinión que no está de un lado ni del otro. No me ha acabado de gustar que a veces generaliza mucho y los Catalanes parecemos una raza de animales o un tipo de planta que hay que estudiar, pero por lo demás es una buena lectura.
كتاب جميل خفيف، مأخذي الوحيد بأن الكاتب أصدر كتابًا بكل الأحوال ولا ضير في منح القارئ المزيد من المادة والمعرفة عن مواضيع الكتاب بدلًا من رؤوس الأقلام الموجودة.
Vale la pena, he aprendido algunas cosas interesantes, lo he contrastado con «Otra historia de Galicia» de Miguel-Anxo Murado y opiniones sobre Barcelona del «Dietario voluble» de Enrique Vila-Matas (para este último, Barcelona empeoró mucho después de 1992, al contrario que para Mendoza, curiosamente), pero me voy a centrar en (surprise surprise) la política:
1) Franco no murió con el franquismo, como les gusta categorizar a Reverte o Mendoza en este libro: policías sacándose fotos con personas cubiertas por la bandera franquista o de colegueo con nazis frente a separatistas catalanes, Fundación Franco, Pazo de Meirás, cuarenta años después y aún no se ha ilegalizado la apología del franquismo (al contrario que en Alemania), monarquía postfranquista, medalla de plata en fosas comunes, España Una y Grande, voxeadores blanqueados y en auge... Las cosas no las dejó mal atadas el enanito napoleónico formado en Toledo (tan gallego como el españolista Rajoy [que no sabe gallego], vamos [«Uno es de donde hace el bachillerato», dijo Max Aub, y Franco se mudó a los 14]): al caudillo lo que es del caudillo.
2) No todo es economía. Todo es economía, y por eso hasta el madrileño Jesús huerta de Soto se declara «nacionalista» (y no español, no), nacionalista liberal (https://www.youtube.com/watch?v=xaiPh...). Pero, dejando eso de lado, Galiza, Euskadi y Catalunya tienen razones histórico-culturales de sobre para considerarse naciones como una catedral (lengua, cultura [y todo lo que esta engloba], historia...).
3) No hay razón práctica que justifique el deseo de independizarse de España. Sí que la hay. It's the economy, stupid: https://www.youtube.com/watch?v=c7u_9... Por no decir el mencionado postfranquismo, la corrupción y disfunción políticas (que sí, que Pujol o narcopolítica galaica, pero el tamaño importa y, errores, disfunciones o corruptelas, mejor a menor escala, desde el minarquismo geográfico y propiamente dicho), el deseo de preservar la cultura propia y de gobernar sobre lo suyo (esta carencia la sufrimos bien en Galiza con el expolio energético y la sevicia del gobierno central para con nosotros [como se vio bien cuando nos unimos a la Unión Europea y la catástrofe del Prestige])...
4) Poco margen de movimiento tienen hoy las unidades nacionales. Bastante más que perteneciendo a España, pues se podrían aventurar en reformas financieras que España nunca haría, pues los países pequeños tienen que ser más abiertos al mercado. El día que Europa acepte nuevas naciones (y está en su interés propio, como dice Zizek al final del artículo: https://www.independent.co.uk/voices/...), mucho margen de movimiento tendremos (bastante más que ahora). Na Galiza precisamente necesitamos carecer de margen de movimiento, querido Mendoza, y quedarnos en nuestra patria, nación (https://www.eldiario.es/galicia/anos-...), país galaico: demasiados siglos de emigración (la actual sangría demográfica es que no se la creería ni Castelao [el problema no son ni los ancianos ni la falta bebés, sino que la juventud se marche indiscriminadamente]).
dziekuje antoniemu za pozyczenie :3 ta ksiazka okazala sie byc zupelnie odmienna od tego, czego sie po niej spodziewalam. na poczatku autor zaznacza nam, ze stara sie pokazac napiecie na linii katalonia-hiszpania z szerszej, obiektywnej perspektywy. jednak wielokrotnie w ksiazce posluguje sie uproszczeniami lub generalizowaniem do tego stopnia, ze zachodzi to wrecz o uprzedzenia (przyklady - stereotypowe opisy charakteru katalonczykow, kwestia imigrantow). nie podobal mi sie rowniez brak konkretnych badan opinii publicznej, zarowno katalonczykow, jak i hiszpanow. jego argumentacja byla czesto niepelna i opierala sie na wlasnych pogladach czy przekonaniach, niepotwierdzonych badaniami lub innymi zrodlami. gdy zobaczylam pierwszy przypis z zaznaczeniem, ze wszystkie przypisy w ksiazce pochodza od tlumaczki, juz domyslilam sie, ze research mendozy mogl byc wykonany dosyc pobieznie lub wcale. mam wrazenie, ze nie nauczylam sie z tej ksiazki niczego 1) nowego, 2) konkretnego, 3) interesujacego. uwazam, ze jezeli ktos decyduje sie spisac krotkie, obiektywne spojrzenie z kontekstem historycznym, spolecznym, politycznym i etnicznym, to powinien zabrac sie do tego z otwartym umyslem i stosem dodatkowych zrodel. ale ciesze sie, ze dane mi bylo zapoznac sie z ta lektura, bo interesuje mnie ten temat i podejscie roznych osob do tego napiecia.
Reflexiones de un escritor catalán que intenta explicar el lío catalán. Me parece oportuno desmentir muchas cosas sobre el franquismo, la supuesta prohibición del catalán, la mitología catalanista, la memoria histórica, lo estúpido del "proces", los estereotipos y su culpabilidad en todo esto, la costumbre de adaptar la historia a sus intereses... se lee en 20 minutos y no busca crear academia. Tiene el rigor de una reflexión rápida y de la experiencia y gravitas del autor, aunque no está documentado y no deja de ser un conjunto de ideas de salón sin pretensiones. Me parece interesante, prudente y pragmático. No hay muchas soluciones a la vista y en vista del giro de los separatistas, mutados en una especie de bárbaros intransigentes, parece que tendremos que seguir conllevando el problema catalán muchos años.
Partiendo de una crítica perspectiva histórica, el escritor Eduardo Mendoza sigue a una Cataluña desde su salida medieval hasta el momento actual. No se centra tanto en los hechos concretos sino en cómo se ha ido construyendo la modernidad y cómo podido influir esto en la personalidad de los autóctonos, con una especial atención a la ciudad de Barcelona. Su pequeña extensión, su aparente mirada perdida al ir dando saltos en la historia, su capacidad para generalizar quizás en exceso y, sobre todo, el hecho de no aportar ninguna solución al estado actual lastran este ejemplar. Se salva, eso sí, una nueva mirada sobre un pasado que mucha gente no se ha planteado.
libro interesante, corto y que aclara muchas cosas. en parte, quizá por mi conocimiento al estar en Cataluña regularmente, o quizá por mi conocimiento histórico, estoy bastante de acuerdo con el autor y algunas cosas me han sorprendido aunque las he visto lógicas y me han abierto los ojos para ver lo que sucede desde los mismos ojos, pero más abiertos. es un conflicto que no lleva a ninguna parte, ni a unos ni a otros. es algo que se podría haber arreglado o, al menos, limado asperezas.