What do you think?
Rate this book
Zonder titel #1
Paul, een gevierde theaterregisseur van middelbare leeftijd, krijgt slecht nieuws na een routineonderzoek in het ziekenhuis. In een opwelling (is het wanhoop of een handig excuus?) besluit hij zijn vrouw te verlaten en terug te keren naar zijn vroegere geliefde, die hem zonder iets te vragen terugneemt. Met haar, een beeldend kunstenaar, reist hij door Italië in de voetsporen van Caravaggio; het woelige leven van de geniale schilder vormt een spiegel voor zijn eigen onrust. Hij neemt zijn telefoon niet meer op, beantwoordt zijn mail niet meer en is maandenlang onvindbaar voor zijn manager, zijn theatergezelschap, de media — en zijn arts.
251 pages, Paperback
Published December 13, 2018
3 people are currently reading
109 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
February 2, 2019
Gaea Schoeters beschrijft met een zeer vlotte pen en prachtige zinnen de onmogelijke zoektocht van een man, op het toppunt van zijn succes, die terug wil naar de onbevangenheid van het begin van zijn kunstenaarschap. Wat natuurlijk onmogelijk is.
Beschouwingen door het hoofdpersonage over het leven, de liefde en de dood maken deze roman boeiend en intrigerend.
Beschouwingen door het hoofdpersonage over het leven, de liefde en de dood maken deze roman boeiend en intrigerend.
December 31, 2018
Achter het doek
“In het allerslechtste geval een jaar.” Paul, succesvol theatermaker, krijgt tijdens een routineonderzoek bij zijn arts een harde klap. Door het plotse besef van zijn nakende einde stapt hij op de eerste de beste trein. Die brengt hem, buiten zijn wil om –zo lijkt- bij Laura, zijn jeugdliefde die de fotografie ondertussen heeft ingeruild voor de tijdlozere schilderkunst. In de voetsporen van Caravaggio rijden ze samen naar het zuiden. Zijn hand steeds dichter bij haar kruis.
“Man verlaat vrouw en reist met jeugdliefde naar Italië”, vat Gaea Schoeters haar eigen plot samen. Het resultaat is een ambitieuze, alomvattende roman over de liefde, de dood, het leven en de tijd. Vakkundig gecomponeerd en steengoed geschreven. Opwindend en ongedwongen. Schoeters schrijft zinnen die harmonie en schoonheid scheppen en tegelijk vertelt ze een prikkelend verhaal. Ze bespeelt haar lezers zoals een schilder dat doet. Met aandacht voor licht, beweging, dynamiek en kleur.
Met ‘Zonder titel #1’ duikt ze weergaloos de diepte in. Dit is literatuur met een hoofdletter, buitengewoon rijk aan beelden. Omdat we in het hoofd van een theatermaker kruipen, krijgen we als lezer immers allerlei beschouwing over theater en kunst voorgeschoteld. Gelukkig nooit te hoogdravend, nooit te banaal. Al lacht de zelfbewuste auteur hier en daar een goedkope metafoor weg.
Schoeters is een bekwaam marketeer. Op haar website verzamelde ze filmpjes van Boeiende Mensen die hun Caravaggio-ervaringen delen. Toch heeft ze het niet begrepen op het oppervlakkige geflipper van hashtags. Bij haar dient # gewoon om een nummer aan te duiden. Dat doet vermoeden dat ‘Zonder titel’ vervolgd zal worden en dat kunnen wij alleen maar toejuichen.
Met haar pen heeft Gaea Schoeters immers een uitzonderlijk werk geschilderd, ze heeft een magistrale roman geregisseerd. Ze heeft met ‘Zonder titel #1’ vermoedelijk zelfs het beste boek van het jaar geschreven.
“In het allerslechtste geval een jaar.” Paul, succesvol theatermaker, krijgt tijdens een routineonderzoek bij zijn arts een harde klap. Door het plotse besef van zijn nakende einde stapt hij op de eerste de beste trein. Die brengt hem, buiten zijn wil om –zo lijkt- bij Laura, zijn jeugdliefde die de fotografie ondertussen heeft ingeruild voor de tijdlozere schilderkunst. In de voetsporen van Caravaggio rijden ze samen naar het zuiden. Zijn hand steeds dichter bij haar kruis.
“Man verlaat vrouw en reist met jeugdliefde naar Italië”, vat Gaea Schoeters haar eigen plot samen. Het resultaat is een ambitieuze, alomvattende roman over de liefde, de dood, het leven en de tijd. Vakkundig gecomponeerd en steengoed geschreven. Opwindend en ongedwongen. Schoeters schrijft zinnen die harmonie en schoonheid scheppen en tegelijk vertelt ze een prikkelend verhaal. Ze bespeelt haar lezers zoals een schilder dat doet. Met aandacht voor licht, beweging, dynamiek en kleur.
Met ‘Zonder titel #1’ duikt ze weergaloos de diepte in. Dit is literatuur met een hoofdletter, buitengewoon rijk aan beelden. Omdat we in het hoofd van een theatermaker kruipen, krijgen we als lezer immers allerlei beschouwing over theater en kunst voorgeschoteld. Gelukkig nooit te hoogdravend, nooit te banaal. Al lacht de zelfbewuste auteur hier en daar een goedkope metafoor weg.
Schoeters is een bekwaam marketeer. Op haar website verzamelde ze filmpjes van Boeiende Mensen die hun Caravaggio-ervaringen delen. Toch heeft ze het niet begrepen op het oppervlakkige geflipper van hashtags. Bij haar dient # gewoon om een nummer aan te duiden. Dat doet vermoeden dat ‘Zonder titel’ vervolgd zal worden en dat kunnen wij alleen maar toejuichen.
Met haar pen heeft Gaea Schoeters immers een uitzonderlijk werk geschilderd, ze heeft een magistrale roman geregisseerd. Ze heeft met ‘Zonder titel #1’ vermoedelijk zelfs het beste boek van het jaar geschreven.
January 11, 2019
****(*)
Een boek in een hoofd.
We zitten in het hoofd van Paul die van de dokter te horen krijgt dat ook zijn leven eindig is. Het lijkt alsof dit vonnis voor Paul een soort opluchting geeft - alsof hij nu de kans krijgt het roer om te gooien, een nieuw begin - maar hij zoekt het oude op. Hij gaat op zoek naar de persoon die hij was 20 jaar eerder, nog geen gevierd en gelauwerd regisseur, maar een schenenschopper. De vraag is wie of wat hij vindt.
Dit boek is prachtig geschreven, bijna zonder dialogen. We leven de voortdurende associaties van Paul. Maar het is koud in dat hoofd, alles is netjes geregisseerd, niets wordt aan het toeval gelaten, alles moet de juiste indruk nalaten, theater zijn. Paul is een man van plannen, niet van de grootse emoties, alles blijft gecontroleerd en benoemd. Ik kan onmogelijk sympathie voor hem voelen.
Zijn doel: het ultieme einde, de perfect geregisseerde dood, hij wil als een personage in de schilderijen van Caravaggio zijn, hun emoties bij het lijden voelen. Hij wil eigenlijk Caravaggio zijn.
Ik ben fan van de taal van Gaea Schoeters. Ik heb observaties en zinnen gelezen die ik grandioos vind, de seks is nooit plat of vulgair, het ritme van het boek is subliem, er zijn bladzijden die ik 2, 3 keer na elkaar heb gelezen om toch maar niets te missen en toch is veel me ontgaan.
"Haar hand is ouder geworden, ziet hij; de huid is minder strak dan vroeger, ze ziet er zachter uit. Losser ook. Als hij met zijn vingertoppen haar handrug zou strelen, zou ze hem volgen, rimpelen onder zijn aanraking als water in de wind, om dan te stroppen, onder zijn vingers door te glippen en zich weer uit te spreiden."
Een boek in een hoofd.
We zitten in het hoofd van Paul die van de dokter te horen krijgt dat ook zijn leven eindig is. Het lijkt alsof dit vonnis voor Paul een soort opluchting geeft - alsof hij nu de kans krijgt het roer om te gooien, een nieuw begin - maar hij zoekt het oude op. Hij gaat op zoek naar de persoon die hij was 20 jaar eerder, nog geen gevierd en gelauwerd regisseur, maar een schenenschopper. De vraag is wie of wat hij vindt.
Dit boek is prachtig geschreven, bijna zonder dialogen. We leven de voortdurende associaties van Paul. Maar het is koud in dat hoofd, alles is netjes geregisseerd, niets wordt aan het toeval gelaten, alles moet de juiste indruk nalaten, theater zijn. Paul is een man van plannen, niet van de grootse emoties, alles blijft gecontroleerd en benoemd. Ik kan onmogelijk sympathie voor hem voelen.
Zijn doel: het ultieme einde, de perfect geregisseerde dood, hij wil als een personage in de schilderijen van Caravaggio zijn, hun emoties bij het lijden voelen. Hij wil eigenlijk Caravaggio zijn.
Ik ben fan van de taal van Gaea Schoeters. Ik heb observaties en zinnen gelezen die ik grandioos vind, de seks is nooit plat of vulgair, het ritme van het boek is subliem, er zijn bladzijden die ik 2, 3 keer na elkaar heb gelezen om toch maar niets te missen en toch is veel me ontgaan.
"Haar hand is ouder geworden, ziet hij; de huid is minder strak dan vroeger, ze ziet er zachter uit. Losser ook. Als hij met zijn vingertoppen haar handrug zou strelen, zou ze hem volgen, rimpelen onder zijn aanraking als water in de wind, om dan te stroppen, onder zijn vingers door te glippen en zich weer uit te spreiden."
December 22, 2018
Het is lang geleden dat ik een roman nog zo snel heb gelezen. Niet omwille van het plot of het verhaal, maar omwille van het ritme, de kracht van de taal. Ik vermoed dat Herman Brusselmans het meent als hij in Humo schrijft dat pas nu, in december, de roman van het jaar is verschenen. Zijn samenvatting is op zijn Brusselmans, maar zijn bewondering is terecht.
Paul, zowat de meest succesvolle theaterregisseur in Vlaanderen, worstelt eindeloos met zichzelf, blaast alle bruggen op en beseft telkens opnieuw dat hij er weer over moet.
Gaea Schoeters schrijft ontzettend ambitieus. Ze verkent de kunst van o.a. Rothko, Dante, maar vooral Caravaggio, telkens op zoek naar parallellen tussen Pauls leven en de boodschappen van deze sublieme kunstenaars. Op die manier is het boek een ‘masterclass’ theaterwetenschappen en kunstgeschiedenis. Toch is het zelden belerend, slechts af en toe sluipt het haast onvermijdbare auteurszinnetje binnen, maar de gezochte diepzinnigheid komt zelden gekunsteld over. Dat is natuurlijk het voordeel als je in het hoofd kruipt van een geniaal regisseur, die worstelt tussen zijn jonge ‘Sturm und Drang’ en zijn rijpere beheersing en subtiliteit, en alle pogingen om die tot synthese te brengen a priori afwijst.
Persoonlijk heb ik een grote hekel aan kunstenaars (koks of schilders, beeldhouwers of schrijvers) die wel willen maar de facto niet kunnen. Schoeters wil hier het bijna onmogelijke realiseren: de irrationele geest van een briljant narcistisch kunstenaar oproepen, de dialoog aangaan met grootmeesters uit de kunstgeschiedenis en een lezer meenemen in wat de facto een road movie is, waar bitter weinig gebeurt, maar de symboliek van elke pagina in klodders prachtige verf afdruipt. Schoeters wil dus, en… ze kan. Het boek doet niet eens pretentieus aan, je wordt met veel bravoure meegevoerd in een emotionele ‘perfect storm’ op een schip waarvan je zelf de ankerketting hebt doorgezaagd. Je laat je meevoeren of je stapt aan pagina twintig van boord.
Net heb ik een degelijk non-fictie boek gelezen over hoe je een scene opbouwt. Jordan Rosenfeld stelt daar zonder meer dat een verhaal in het verleden wordt verteld. De eerste roman die ik nadien lees, spreekt dat al formeel tegen. Zonder titel #1 is in de tegenwoordige tijd geschreven, alsof het een stuiverthriller zou zijn, een banale actiefilm. Dat is even wennen, maar het draagt bij tot het vervreemdende dat het boek uitademt. Je kijkt naar Paul, alsof hij een acteur is, je leeft niet echt met hem mee. Maar je voelt je wel bevoorrecht dat je naar zo’n groot acteur kan kijken.
Aan wie kan ik dit boek aanraden? Aan iedereen die zelf graag de dialoog aangaat met de essentie van kunst, die geboeid is door theaterwetenschappen en door de identiteit van de ouder wordende, of zeer succesvolle kunstenaar, maar neem het woord identiteit hier maar in zijn relevante betekenis op, niet in de door de politiek gerecupereerde manipulatie.
Paul, zowat de meest succesvolle theaterregisseur in Vlaanderen, worstelt eindeloos met zichzelf, blaast alle bruggen op en beseft telkens opnieuw dat hij er weer over moet.
Gaea Schoeters schrijft ontzettend ambitieus. Ze verkent de kunst van o.a. Rothko, Dante, maar vooral Caravaggio, telkens op zoek naar parallellen tussen Pauls leven en de boodschappen van deze sublieme kunstenaars. Op die manier is het boek een ‘masterclass’ theaterwetenschappen en kunstgeschiedenis. Toch is het zelden belerend, slechts af en toe sluipt het haast onvermijdbare auteurszinnetje binnen, maar de gezochte diepzinnigheid komt zelden gekunsteld over. Dat is natuurlijk het voordeel als je in het hoofd kruipt van een geniaal regisseur, die worstelt tussen zijn jonge ‘Sturm und Drang’ en zijn rijpere beheersing en subtiliteit, en alle pogingen om die tot synthese te brengen a priori afwijst.
Persoonlijk heb ik een grote hekel aan kunstenaars (koks of schilders, beeldhouwers of schrijvers) die wel willen maar de facto niet kunnen. Schoeters wil hier het bijna onmogelijke realiseren: de irrationele geest van een briljant narcistisch kunstenaar oproepen, de dialoog aangaan met grootmeesters uit de kunstgeschiedenis en een lezer meenemen in wat de facto een road movie is, waar bitter weinig gebeurt, maar de symboliek van elke pagina in klodders prachtige verf afdruipt. Schoeters wil dus, en… ze kan. Het boek doet niet eens pretentieus aan, je wordt met veel bravoure meegevoerd in een emotionele ‘perfect storm’ op een schip waarvan je zelf de ankerketting hebt doorgezaagd. Je laat je meevoeren of je stapt aan pagina twintig van boord.
Net heb ik een degelijk non-fictie boek gelezen over hoe je een scene opbouwt. Jordan Rosenfeld stelt daar zonder meer dat een verhaal in het verleden wordt verteld. De eerste roman die ik nadien lees, spreekt dat al formeel tegen. Zonder titel #1 is in de tegenwoordige tijd geschreven, alsof het een stuiverthriller zou zijn, een banale actiefilm. Dat is even wennen, maar het draagt bij tot het vervreemdende dat het boek uitademt. Je kijkt naar Paul, alsof hij een acteur is, je leeft niet echt met hem mee. Maar je voelt je wel bevoorrecht dat je naar zo’n groot acteur kan kijken.
Aan wie kan ik dit boek aanraden? Aan iedereen die zelf graag de dialoog aangaat met de essentie van kunst, die geboeid is door theaterwetenschappen en door de identiteit van de ouder wordende, of zeer succesvolle kunstenaar, maar neem het woord identiteit hier maar in zijn relevante betekenis op, niet in de door de politiek gerecupereerde manipulatie.
October 23, 2019
'De menselijke stupiditeit kent geen grenzen. Niet alleen lopen we met open ogen als lemmingen ons noodlot tegemoet, we doen er ook nog eens alles aan dat traject zo snel mogelijk af te leggen, alsof we haast hebben om onze zelfvernietiging te voltrekken. Terwijl we onszelf voorhouden dat we, geniaal als we zijn, de enige succesvolle vluchtweg hebben gekozen, rennen we steeds dieper de fuik in en bewegen we ons met rasse schreden naar de kern van onze ellende toe.
Want de menselijke stupiditeit schuilt niet in het maken van de verkeerde keuzes, maar in het naïeve geloof te denken dat we aan onszelf kunnen ontsnappen. Een misvatting die helaas ook nog recidief is. '
Want de menselijke stupiditeit schuilt niet in het maken van de verkeerde keuzes, maar in het naïeve geloof te denken dat we aan onszelf kunnen ontsnappen. Een misvatting die helaas ook nog recidief is. '
September 12, 2021
Na een duik te nemen in de wereld van Edgar Degas, kwam ik nu terecht in een verhaal over Caravaggio. Geheel toevallig!
Paul is een gevierd theaterregisseur wiens succes een beetje begint tegen te steken. Hij herinnert zich hoe hij ooit als jonkie stond te popelen om zijn stempel op de theaterwereld te drukken. Hij kon nog alle kanten uit. Terwijl het hem nu allemaal in de schoot wordt geworpen. Elke poging tot schenen trappen via zijn voorstellingen wordt enthousiast onthaald. Het publiek en de critici hebben een beeld van Pauls werk en lijken vastgeroest met die blik naar zijn nieuw werk te kijken. Lastig toch?
Bovendien beslist Paul op een dag zijn vrouw te verlaten en terug naar zijn eerste liefde Laura te gaan. Nogal euh... lastig!
Net op die dag krijgt Paul eveneens te horen dat hij door een hartkwaal nog maar een jaar te leven heeft. Damn, lastig again.
Hij besluit niemand iets van zijn diagnose te vertellen en trekt met Laura (zelf beeldend kunstenares) door Italië om er een soort Caravaggio-trip van te maken. Zijn schilderijen te bezoeken, plekken die belangrijk waren in zijn leven,...
Ik ben zelf een beetje thuis in de theaterwereld en de beeldspraak van Gaea Schoeters was om van te smullen. Het plot leek een beetje voorspelbaar, maar maakte net op het nippertje nog een U-turn. Waarom dan toch maar drie sterren?
Ik ken het werk van Caravaggio niet goed genoeg om helemaal mee te zijn met de beschrijvingen. En ok, je zou dan de hulp van Google kunnen inroepen maar ik probeer tijdens het lezen zo min mogelijk mijn smartphone te nemen (veel te snel afgeleid 🙋🏼♀️). Daardoor raakte ik af en toe de voeling met het boek wat kwijt.
Paul is een gevierd theaterregisseur wiens succes een beetje begint tegen te steken. Hij herinnert zich hoe hij ooit als jonkie stond te popelen om zijn stempel op de theaterwereld te drukken. Hij kon nog alle kanten uit. Terwijl het hem nu allemaal in de schoot wordt geworpen. Elke poging tot schenen trappen via zijn voorstellingen wordt enthousiast onthaald. Het publiek en de critici hebben een beeld van Pauls werk en lijken vastgeroest met die blik naar zijn nieuw werk te kijken. Lastig toch?
Bovendien beslist Paul op een dag zijn vrouw te verlaten en terug naar zijn eerste liefde Laura te gaan. Nogal euh... lastig!
Net op die dag krijgt Paul eveneens te horen dat hij door een hartkwaal nog maar een jaar te leven heeft. Damn, lastig again.
Hij besluit niemand iets van zijn diagnose te vertellen en trekt met Laura (zelf beeldend kunstenares) door Italië om er een soort Caravaggio-trip van te maken. Zijn schilderijen te bezoeken, plekken die belangrijk waren in zijn leven,...
Ik ben zelf een beetje thuis in de theaterwereld en de beeldspraak van Gaea Schoeters was om van te smullen. Het plot leek een beetje voorspelbaar, maar maakte net op het nippertje nog een U-turn. Waarom dan toch maar drie sterren?
Ik ken het werk van Caravaggio niet goed genoeg om helemaal mee te zijn met de beschrijvingen. En ok, je zou dan de hulp van Google kunnen inroepen maar ik probeer tijdens het lezen zo min mogelijk mijn smartphone te nemen (veel te snel afgeleid 🙋🏼♀️). Daardoor raakte ik af en toe de voeling met het boek wat kwijt.
September 7, 2022
Waarom schrijft ze over een cis man in een hetero relatie? Ik vond het wat vergezocht en afgezaagd. Weer een boek over de liefde waarin het hoofdpersonage hopeloos naar zichzelf op zoek is. Ze schrijft wel mooie zinnen en maakt goeie connecties met de kunstgeschiedenis.
April 18, 2019
Schoeters schrijft uitstekend: krachtige zinnen, een mooi taalgebruik, het is meeslepend geschreven. Daarom heb ik het boek quasi in een ruk uitgelezen. De referenties naar Caravaggio, Dante, Rothko zijn interessant.
Maar ik had wat problemen met het verhaal. Ik ga het hier niet herhalen. Maar ik kwam er niet uit of dit nu het verhaal van een verwende 50jarige met een midlife crisis was, of een conceptuele discussie was over wat kunst nu echt moet zijn doorheen de twijfels van een successvol regisseur die zich vragen stelt over de laatste vijftien jaren van zijn professionele loopbaan. Ik vind ook dat de twee vrouwen in zijn leven weinig zijn uitgewerkt. Beiden lijken het hoofdpersonage to ondergaan. Het boek beschrijft een lange reis doorheen Italie met een van die twee vrouwen, en behalve dat ze van sex houdt, doorgaans niet rijdt, een boek leest over Caravaggio, schildert en de hoofdpersoon lijkt te begrijpen, komen we heel weinig te weten over haar.
Maar ik had wat problemen met het verhaal. Ik ga het hier niet herhalen. Maar ik kwam er niet uit of dit nu het verhaal van een verwende 50jarige met een midlife crisis was, of een conceptuele discussie was over wat kunst nu echt moet zijn doorheen de twijfels van een successvol regisseur die zich vragen stelt over de laatste vijftien jaren van zijn professionele loopbaan. Ik vind ook dat de twee vrouwen in zijn leven weinig zijn uitgewerkt. Beiden lijken het hoofdpersonage to ondergaan. Het boek beschrijft een lange reis doorheen Italie met een van die twee vrouwen, en behalve dat ze van sex houdt, doorgaans niet rijdt, een boek leest over Caravaggio, schildert en de hoofdpersoon lijkt te begrijpen, komen we heel weinig te weten over haar.
December 31, 2021
'En dat hij dan, verdwaald tussen wie hij is geworden en wie hij is geweest, eeuwig zal moeten blijven dolen op zoek naar iemand om te zijn.'
Soms heb je dat, dat je op exact het goede moment in een boek belandt. Dat het boek vanaf het begin helemaal tot je spreekt. Ik was sterk onder de indruk van het begin: van de vele gedachten die over elkaar heen buitelen, van de precieze manier waarop Pauls denkprocessen in woorden worden gegoten.
Het langste deel van het boek kostte me meer moeite om te lezen: het is heel zorgvuldig opgebouwd en als een theaterstuk loopt het op naar een climax, maar er wordt zodanig vooruitgeblikt naar het moment dat Paul in gedachten net wil vermijden (de vertraging wordt zelfs benoemd) dat het me op den duur niet meer interesseerde.
Soms heb je dat, dat je op exact het goede moment in een boek belandt. Dat het boek vanaf het begin helemaal tot je spreekt. Ik was sterk onder de indruk van het begin: van de vele gedachten die over elkaar heen buitelen, van de precieze manier waarop Pauls denkprocessen in woorden worden gegoten.
Het langste deel van het boek kostte me meer moeite om te lezen: het is heel zorgvuldig opgebouwd en als een theaterstuk loopt het op naar een climax, maar er wordt zodanig vooruitgeblikt naar het moment dat Paul in gedachten net wil vermijden (de vertraging wordt zelfs benoemd) dat het me op den duur niet meer interesseerde.
July 7, 2019
Fraai geformuleerde bespiegelingen, theaterwereld en schilderkunst worden mooi verweven. De crisis van een gearriveerde dramaturg die medisch slecht nieuws krijgt, zijn leven overloopt, op zoek gaat naar zichzelf en de regie over zijn leven tot in het extreme doortrekt. Je moet wel een fris hoofd hebben om van dit boek te genieten. Heb het even opzij moeten leggen, maar daarna met veel plezier de tweede helft in één keer uitgelezen.
September 7, 2022
Ik keek erg uit naar het lezen van dit boek maar na de openingspassage haakte ik al bijna af. Ik heb wat verder gelezen maar de hele taal en opzet voelt veel te gekunsteld en clichématig aan. De verteller vertelt ook constant wat het aan het doen is, zodat je als lezer zelf niet meedenkt. Een beetje zoals kijken naar Thuis.
October 16, 2019
Mijn eerste kennismaking met Gaea Schoeters. Prachtige zinnen met stiltes als dialoog. Genoten van dit literair talent. Paul wil de controle houden, net zoals de talloze theaterstukken die hij regisseerde. Maar Paul kan mij niet bekoren, hij blijft voor mij kil en afstandelijk.
April 14, 2020
Heerlijk boek. Elk woord op zijn plaats. Thematisch enigszins verwant met Pfeijffers Grand Hotel Europa...
July 19, 2022
Hoofdpersoon Paul heeft een nogal druk hoofd. Maar om daar nou 250 pagina's in te zitten is wel een beetje veel gevraagd.
August 20, 2025
3,5* Vaak moeilijk te volgen maar dat is deel van het verhaal omdat het de hoofdpersoon zijn denken weerspiegelt. Schrijfstijl top!
January 6, 2026
Prachtig geschreven boek, aanrader
January 15, 2021
Als grote aanhanger van Caravaggio was dit een fantastische leeservaring. Zeker een kunstboek van Caravaggio bij u houden tijdens het lezen!
July 24, 2019
Het eerste dat ik las van deze auteur. Knap staaltje vakmanschap. Hele mooie beschrijvingen, ook van vanzelfsprekende dingen waarover ik niet eens heb nagedacht, zoals dat een beweging sneller zichtbaar is voor de mens dan een stilstaand landschap. Prachtig hoe deze auteur stilstaat bij alle bewegingen van Paul wanneer hij te horen heeft gekregen dat hij bijna dood gaat.
Een aanrader, zeker voor liefhebbers van kunstgeschiedenis!
Een aanrader, zeker voor liefhebbers van kunstgeschiedenis!
Displaying 1 - 19 of 19 reviews