Ο πρώτος που θα το αντιληφθεί φωνάζει: Άνθρωπος στη θάλασσα. Tον παρακολουθεί διαρκώς και δεν τον αφήνει ούτε στιγµή από τα µάτια του δείχνοντας πάντα µε το χέρι προς την κατεύθυνση του ναυαγού.
Η Έρση Σωτηροπούλου (Ersi Sotiropoulos ) γεννήθηκε στην Πάτρα το 1953 και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και πολιτιστική ανθρωπολογία στη Φλωρεντία και εργάστηκε ως μορφωτική σύμβουλος στην ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη. Έχει γράψει ποιήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα. Το βιβλίο της "Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές", τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2000 και με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού "Διαβάζω". Τιμήθηκε με το Βραβείο "Μεσόγειος" (Prix Mediterranee Etranger 2017) για το βιβλίο της "Τι μένει από τη νύχτα" (γαλλικός τίτλος "Ce qui reste de la nuit", εκδ. Stock, μετάφραση Gilles Decorvet), ένα βιβλίο που ακολουθεί τον νεαρό Κωνσταντίνο Καβάφη στο Παρίσι του 1897 και μας παρουσιάζει τα εμπόδια που συναντά ο ποιητής στην πορεία προς την προσωπική και ποιητική του ωρίμανση. Έργα της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά και σουηδικά.
Άνθρωπος στη θάλασσα, άνθρωπος στη θάλασσα και το πράγμα δεν εξελίσσεται όπως στην ιστορία του Daniil Kharms στο Γαλάζιο τετράδιο. Ή μπορεί να είναι κι ακριβώς το ίδιο πράγμα αλλά όχι όχι, κάτι δεν καταλαβαίνω. Επίσης από τι πάσχει ο άνθρωπος; Και ποιος άνθρωπος;
Στην πρώτη ανάγνωση φαίνεται ότι υπάρχουν διάφορες ιστορίες/καταστάσεις (που ίσως αφορούν τα ίδια άτομα) οι οποίες πλέκονται όπως πλέκονται οι προτάσεις μεταξύ τους όταν απουσιάζει το κόμμα ή η τελεία. Ένας άνθρωπος έπεσε στην θάλασσα και πνίγεται, κάποιος άλλος έπεσε σε άλλη θάλασσα και πνίγεται, άλλος πνίγεται από τα φάρμακα, ένα ημερολόγιο δοσολογιών, μια απελπισμένη κόρη, πρώην ερωτευμένη με το απαγορευμένο άτομο, τον οικογενειακό φίλο, το ασανσέρ, λόγια μητέρας-κόρης που δεν αρθρώθηκαν αλλά έχουν ειπωθεί κάπως, α, και βιβλία και ποιήματα που κάπως σώζουν (το άτομο που πνίγεται;).
"Πιο εύκολο να γράψεις παρά να ζήσσεις. Πιο εύκολο να ζήσεις παρά να γράψεις"
Με τη μητέρα να πλησιάζει στο τέλος της ζωής της, η κόρη συμπάσχει, πενθεί, νοιάζεται, θυμώνει, συγχωρεί. Η παρούσα ασθένεια, ο κυκεώνας της θεραπείας, το άγχος του παιδιού που χάνει το γονιό του, η επικείμενη "ορφάνια" σε μια μεγαλύτερη ηλικία.
¨Χειροτερεύει, χειροτερεύσει Μήπως να κόψουμε το Aricept. Όχι Να κόψουμε το Keppra; Όχι Τα τζιτζίκια έχουν λυσάξει από το πρωί.."