Η Γυναίκα της Ζάκυθος είναι ένα ιδιαίτερα οξύ σατιρικό κείμενο γραμμένο σε ρυθμικό πεζό λόγο. Η ωμή και τρομαχτικά ρεαλιστική καταγραφή των απεχθών πράξεων της ανώνυμης πλούσιας ζακυνθινής Γυναίκας γίνεται σε πρώτο πρόσωπο από τον όχι τυχαία συνονόματο του ποιητή Ιερομόναχο Διονύσιο. Η αγιότητα του αφηγητή Ιερομόναχου δικαιολογεί άμεσα το ρόλο του επίγειου κριτή, που τον αναλαμβάνει αυτοδικαίως, καθώς και τις υπερφυσικές, σχεδόν θεϊκές, ικανότητές του: είναι οραματιστής και προφήτης, παντογνώστης και πανταχού παρών. (Απόσπασμα από την εισαγωγή της Ελένης Τσαντσάνογλου)
Dionysios Solomos (Greek: Διονύσιος Σολωμός, 8 April 1798 - 9 February 1857) was a Greek poet from Zakynthos. He is best known for writing the Hymn to Liberty (Greek: Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν), of which the first two stanzas on music by Nikolaos Mantzaros became the Greek national anthem in 1865.
He was the central figure of the Heptanese School of poetry, and is considered the national poet of Greece - not only because he wrote the national anthem, but also because he contributed to the preservation of earlier poetic tradition and highlighted its usefulness to modern literature. Other notable poems include Τhe Cretan (Ὁ Κρητικός), The Free Besieged (Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι) and others.
A characteristic of his work is that no poem except the Hymn to Liberty was completed, and almost nothing was published during his lifetime.
Το διάβασα σε γερμανικό νούμερο σκοπιάς (2-4 το βράδυ) . Η καλύτερη σκοπιά μου.. Την πρώτη ώρα το διάβασα.. Την δεύτερη απλά σκεφτόμουν πόσο genius μπορεί να είναι ένας άνθρωπος.... Μου έφυγε το Kevlar. Τεράστιος Σολωμός. Μάλλον ο καλύτερος μας ποιητής με Καβάφη και Κάλβο..
Θα μπορούσε ένας ζωγράφος να εκθέσει έναν μισοτελειωμένο πίνακα ; Μάλλον όχι. Πρόκειται για ένα 20σέλιδο κείμενο του Διονύσιου Σολωμού το οποίο ούτε καν μισοτελειωμένο μπορεί να θεωρηθεί. Όλες οι λοιπές σελίδες - περί τις 80 - είναι σημειώσεις του μεγάλου ποιητή (πολλές από τις οποίες μάλλον δεν βγάζουν κανένα νόημα...) καθώς και σχόλια του Λίνου Πολίτη που επιμελήθηκε της συγκεκριμένης εκδόσεως. Φωτογράφησα τη σελίδα 46 του βιβλίου που μας περιγράφει τις δυστυχισμένες Μεσσολογγίτισσες που έρχονται στη Ζάκυνθο για να ζητιανέψουν και να βοηθήσουν με τον τρόπο αυτό τον Αγώνα. Η σελίδα αυτή λοιπόν είναι το καλύτερο μέρος του έργου.