Η συγκεκριμένη κωμωδία της σειράς είναι ίσως η μόνη που δεν μου πολυαρέσει, μιλώντας πάντα για την προσαρμογή της σε κόμικ. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερα αστείο, οι σύγχρονες αναφορές είναι υπερβολικά πολλές (υποθέτω επειδή ίσως οι αρχαίες να ήταν πολύ δυσνόητες για τη συγκεκριμένη προσέγγιση), και γενικά δείχνει μια κούραση - ενδεχομένως και του ίδιου του Αριστοφάνη, αλλά αναμφίβολα του Αποστολίδη.
Περαιτέρω, δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί ο αρχικά στριφνός χορηγός με τον οποίο μιλάει ο Αριστοφάνης φέρεται να διασκεδάζει τόσο πολύ και να αλλάζει ραγδαία γνώμη για τη χρηματοδότηση.
Σχολιαστικά είναι φυσικά εύστοχη και διαχρονική, ακόμα δε περισσότερο δεδομένων των γεγονότων της τελευταίας δεκαετίας, αλλά υστερεί πολύ σε σχέση με τις άλλες της σειράς.