What do you think?
Rate this book
Όνειρα απόδρασης
Η αίσθηση που σου λείπει να ζεις ανθρώπινα, σε κάνει να
ποθείς την καθημερινότητα. Ονειρεύομαι
να κοιμάμαι σε στρώμα κανονικό για να μην πονάω το πρωί από την υγρασία
να ξυπνάω από το ξυπνητήρι και όχι από τον ήχο της κλειδαριάς
–που ανοίγει ο φύλακας και μας μετράει σαν πρόβατα–,
να πίνω τον καφέ σε γυάλινο ποτήρι
ν’ ακούω τον ήχο που κάνουν τα παγάκια
και ν’ απολαμβάνω τη δροσιά του,
να παίρνω τη μηχανή να πηγαίνω βόλτα παραλιακά,
να μυρίζω τη θάλασσα
και να ακούω τη μηχανή να ουρλιάζει,
το μεσημέρι, να διαλέγω εγώ το φαγητό που θα φάω
–και όχι να τρώω σαν ένας πολιτισμένος σκύλος με πιάτα
και πιρούνια πλαστικά–,
το απόγευμα να βγαίνω βόλτα και να αισθάνομαι την άνοιξη
να δω τι χρώμα παίρνουν τα δέντρα και τα λουλούδια
και να ξεχάσω τη μυρωδιά της μούχλας
να βλέπω το ηλιοβασίλεμα καθαρά
και όχι με αγκάθι στο μάτι
– με ενοχλεί και μου δημιουργεί δάκρυα,
τα βράδια να πάω για νυχτερινό μπάνιο,
να ξαπλώσω πάνω στη θάλασσα και ν’ απολαύσω τη λάμψη των αστεριών
– γιατί βαρέθηκα τα βράδια να ξαπλώνω και να μετράω τις κατσαρίδες.
Και όλα αυτά είναι όνειρα, που ποθώ και με κάνουν
άνθρωπο αληθινό.
Hektoras
Τα κείμενα που εντάχθηκαν στο συγκεκριμένο βιβλίο ανήκουν στις έγκλειστες μαθήτριες και στους έγκλειστους μαθητές μας και είναι καρπός της δικής τους αποκλειστικά προσπάθειας κατά το ακαδημαϊκό έτος 2017-2018.
Για έκτη συνεχόμενη χρονιά το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 3ο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Θεσσαλονίκης, το οποίο λειτουργεί στο Κατάστημα Κράτησης Διαβατών Θεσσαλονίκης, συνεργάστηκαν με εξαιρετικό τρόπο και έδωσαν την ευκαιρία σε ανθρώπους που βιώνουν το εγκλεισμό να γράψουν, να δημιουργήσουν, να ονειρευτούν.
ποθείς την καθημερινότητα. Ονειρεύομαι
να κοιμάμαι σε στρώμα κανονικό για να μην πονάω το πρωί από την υγρασία
να ξυπνάω από το ξυπνητήρι και όχι από τον ήχο της κλειδαριάς
–που ανοίγει ο φύλακας και μας μετράει σαν πρόβατα–,
να πίνω τον καφέ σε γυάλινο ποτήρι
ν’ ακούω τον ήχο που κάνουν τα παγάκια
και ν’ απολαμβάνω τη δροσιά του,
να παίρνω τη μηχανή να πηγαίνω βόλτα παραλιακά,
να μυρίζω τη θάλασσα
και να ακούω τη μηχανή να ουρλιάζει,
το μεσημέρι, να διαλέγω εγώ το φαγητό που θα φάω
–και όχι να τρώω σαν ένας πολιτισμένος σκύλος με πιάτα
και πιρούνια πλαστικά–,
το απόγευμα να βγαίνω βόλτα και να αισθάνομαι την άνοιξη
να δω τι χρώμα παίρνουν τα δέντρα και τα λουλούδια
και να ξεχάσω τη μυρωδιά της μούχλας
να βλέπω το ηλιοβασίλεμα καθαρά
και όχι με αγκάθι στο μάτι
– με ενοχλεί και μου δημιουργεί δάκρυα,
τα βράδια να πάω για νυχτερινό μπάνιο,
να ξαπλώσω πάνω στη θάλασσα και ν’ απολαύσω τη λάμψη των αστεριών
– γιατί βαρέθηκα τα βράδια να ξαπλώνω και να μετράω τις κατσαρίδες.
Και όλα αυτά είναι όνειρα, που ποθώ και με κάνουν
άνθρωπο αληθινό.
Hektoras
Τα κείμενα που εντάχθηκαν στο συγκεκριμένο βιβλίο ανήκουν στις έγκλειστες μαθήτριες και στους έγκλειστους μαθητές μας και είναι καρπός της δικής τους αποκλειστικά προσπάθειας κατά το ακαδημαϊκό έτος 2017-2018.
Για έκτη συνεχόμενη χρονιά το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 3ο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Θεσσαλονίκης, το οποίο λειτουργεί στο Κατάστημα Κράτησης Διαβατών Θεσσαλονίκης, συνεργάστηκαν με εξαιρετικό τρόπο και έδωσαν την ευκαιρία σε ανθρώπους που βιώνουν το εγκλεισμό να γράψουν, να δημιουργήσουν, να ονειρευτούν.
96 pages, Paperback
Published December 20, 2018
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 25, 2019
Μέσα από τα κείμενα, οι μαθητές βρίσκουν έναν τρόπο διαφυγής.
Μοιάζει να είναι αρκετό οι λέξεις να απελευθερώνουν τον νου τους, αλλά σίγουρα πίσω απ' τα γραπτά τους υπάρχει και η στενοχώρια για τον κόσμο, η αγανάκτηση για το σύστημα, η αγάπη για τη ζωή και η αναζήτηση συγχώρεσης.
Τόσο στα κείμενα των γυναικών, όσο και σ' εκείνα των ανδρών διακρίνεται μια αγωνία για την ελευθερία και το ρήγμα της σιωπής. Μερικά πράγματα και πτυχές των ανθρώπων αξίζει να ακουστούν, έστω κι αν αυτό συμβαίνει με κείμενα, λέξεις και αφηγηματική οργή - σαν κάτι από ζωή κι αυτή.
Μοιάζει να είναι αρκετό οι λέξεις να απελευθερώνουν τον νου τους, αλλά σίγουρα πίσω απ' τα γραπτά τους υπάρχει και η στενοχώρια για τον κόσμο, η αγανάκτηση για το σύστημα, η αγάπη για τη ζωή και η αναζήτηση συγχώρεσης.
Τόσο στα κείμενα των γυναικών, όσο και σ' εκείνα των ανδρών διακρίνεται μια αγωνία για την ελευθερία και το ρήγμα της σιωπής. Μερικά πράγματα και πτυχές των ανθρώπων αξίζει να ακουστούν, έστω κι αν αυτό συμβαίνει με κείμενα, λέξεις και αφηγηματική οργή - σαν κάτι από ζωή κι αυτή.
Displaying 1 of 1 review