يجد الغريبان أنفسهما على الأرض في مواجهة بعضهما البعض..كائنان منفيان بسبب خطيئتهما من الجنان إلى الأرض..ماذا سيقولان ؟ كيف سيعيشان معا ؟ ما هي الكلمات التي ستدور بينهما ؟ يحاول الكاتب مارك توين في كتابه هذا تقديم تخيلاته عن ما حصل من وقائع وحوارات بين آدم وحواء بعد نزولهما إلى الحياة الدنيا، يحاول تخيل كيف نظر آدم إلى الكائن الفريد الذي لا يشبهه لكنه ملتصق به، وليس أمامه إلا التعامل معه وفهم طبيعته، تحاول حواء أيضا إدراك طبيعة آدم المختلفة عنها، بل ربما المناقضة لها،إن هذه الحوارات المتخيلة، قد تكون هي عينها التي تدور بين آدم وحواء منذ بدء الخليقة وحتى الآن.
ولد صمويل لانغهورن كليمنس في قرية تسمى "فلوريدا" بولاية ميسوري في 30 نوفمبر 1835 لأب تاجر من ولاية تينيسي يسمى جون مارشال كليمنس (1798 ـ 1847) وأم تسمى جين لامبتون كليمنس (1803 ـ 1890)، وكان السادس في الترتيب بين سبعة إخوة لم يتجاوز منهم مرحلة الطفولة ـ بخلاف صمويل ـ إلا ثلاثة. وعندما بلغ توين الرابعة من عمره، انتقلت أسرته إلى هانيبال، وهي مدينة وميناء بولاية ميسوري تقع على نهر مسيسيبي، وقد استلهم مارك توين مدينة سانت بطرسبورغ الخيالية التي ظهرت في روايتيه مغامرات توم سوير ومغامرات هكلبيري فين من هذه المدينة. وقد كانت ميسوري آنذاك من الولايات التي ما زالت تتبع نظام العبودية، مما ظهر فيما بعد في كتابات مارك توين. كان توين مغرماً بالعلم والبحث العلمي، وقد تصادق مع نيكولا تسلا وكان يقضي الكثير من الوقت في معمل تسلا. وقد حصل توين نفسه على ثلاث براءات اختراع. ويروي كتابه "يانكي من كونيكتيكت في بلاط الملك آرثر" قصة أمريكي سافر عبر الزمن ونقل معه التكنولوجيا الحديثة إلى إنجلترا في عهد الملك آرثر، وقد صار هذا النوع من قصص الخيال العلمي فيما بعد جنساً مستقلاً في أدب الخيال العلمي سمي بالتاريخ البديل. وفي سنة 1909 قام توماس إديسون بزيارة توين في منزله في ريدنغ بولاية كونيكتيكت وقام بتصويره سينمائياً، وقد استخدمت بعض لقطات ذلك الفيلم في الفيلم القصير "الأمير والفقير" الذي أنتج عام 1909. في سنة 1896 أصيب توين باكتئاب شديد إثر وفاة ابنته سوزي بالالتهاب السحائي، وقد عمق أحزانه وفاة زوجته أوليفيا سنة 1904 ووفاة جين في 24 ديسمبر 1909، وكذلك الوفاة المفاجئة لصديقه هنري روجرز في 20 مايو 1909. توين مرتدياً الزي الجامعي بعد أن منحته جامعة أكسفورد درجة الدكتوراه الفخرية سنة 1907 وفي سنة 1906 بدأ توين ينشر سيرته الذاتية في جريدة "نورث أمريكان ريفيو"، وفي سنة 1907 منحته جامعة أكسفورد درجة الدكتوراه الفخرية في الآداب. وقد ذُكر أن توين قال ذات يوم: "لقد جئت إلى هذا العالم مع مذنب هالي سنة 1835، وها هو قادم ثانيةً العام القادم، وأنا أتوقع أن أذهب معه..". ولقد صدقت نبوءته؛ إذ توفي توين بأزمة قلبية في ريدنغ بولاية كونيكتيكت في الثاني من أبريل 1910، بعد يوم واحد فقط من اقتراب المذنب من الأرض، فرثاه الرئيس الأمريكي ويليام هوارد تافت، وشيعت جنازته من إحدى الكنائس التابعة للطائفة المشيخية في نيويورك، ثم دفن في مدافن أسرة زوجته في مقبرة وودلون بمدينة إلميرا في نيويورك
Una obra muy agradecida que se lee en un suspiro, con una prosa clara, elegante, inteligente, irónica y sorprendentemente irreverente. No es una obra redonda, los diálogos de una y otra parte están claramente descompensados. Personalmente, me hubiera encantado leer la parte de Eva referente a la gran pérdida o a Caín. También hay que hacer un esfuerzo por obviar algunos de los comentarios acerca de la diferenciación de los sexos… pero eran otros tiempos.
The first half of this short book was absolutely excellent. Eve is a free spirit determined to enjoy and bring order to the wonderful Garden of Eden. Adam is a curmudgeonly misogynist who thinks Eve talks too much and should give all this naming of animals and plants a rest.
The second half of this book is throw-across-the-room frustrating and annoying. The scales fall from their eyes, Eve fancies Adam like mad and falls in love with him. They marry and forever after she subsumes her individuality completely, and is absolutely dedicated to being an entirely submissive good wife to Adam, even willing to die for him. Which, according to Twain, together with motherhood, is the absolute zenith of a woman's life.
I'm sure the many male-created, run and dominated fundamentalist religions of the world would absolutely agree with him and maybe should substitute this book for Genesis.
محاولة من الكاتب الأمريكي الساخر مارك توين لفهم طبيعة العلاقة الاولى بين آدم وحواء، بداية من لحظة التعارف الأولى، وحتي يفرقهما الموت السخرية في الرواية تكمن في موقف كل منهما من الآخر في البداية، وبخاصة آدم الذي يبدو لا مبالياً ولا يقدر أي ما تقوم به حواء، قبل أن يشعر تدريجياً كل منهما بالانتماء للآخر، ويفتقد الاحساس بطعم الحياة في غياب شريكه لم يعجبني فقط محاولة مارك توين "أمركة" الرواية، حيث شلالات نياجرا وطائر الدودو في أحداث العمل، وكأن آدم وحواء هبطا في أمريكا، وربما كانت جزءا من الأطار الساخر العام للرواية لكنه لم يعجبني، بالاضافة إلى صغر حجم الرواية والتي لم تتعد الخمسين صفحة
كتب مارك توين مقتطفات من يوميات آدم في عام 1904، ومن ثم كتب يوميات حواء في عام 1905، وتم جمعهما معا بعد ذلك في كتاب في عام 1906. والمطلع على سيرة توين سيدرك أن آدم في هذا الكتاب ليس سوى توين نفسه، وحواء هي زوجته ليفي التي توفيت عام 1904، لذلك يمكن أن أقول لك هؤلاء الممتعضين من تناول توين لقصة آدم وحواء بهذا الشكل الهزلي والساخر بأن هذا العمل شخصي جدا، وليس له أي علاقة، لا من قريب ولا من بعيد، بمعتقدات توين الدينية أو لا الدينية.
عندما ماتت ليفي كتب توين إلى شقيقه قائلاً "أنا رجل بلا وطن، أينما تكون ليفي يكون وطني" وهو ما يوافق الجملة التي نقشها آدم على قبر حواء في نهاية الكتاب: أينما وُجدت حواء .. وُجدت الجنّة!
No fan of Mark Twain’s work should overlook this slim masterpiece, an ingenious and amusing peek into the minds and lives of Adam and Eve during their first days. The narrative is organized as half Adam’s diary and half Eve’s. The tones are distinct. Adam’s is a straightforward, puzzled, and sometimes cranky daily accounting of the day’s accomplishments and discoveries. He shuns Eve and complains about her to hilarious effect. Eve’s is optimistic, wonderstruck, and feeling. She seeks out Adam and is sad when she doesn’t spot him, sometimes for days at a time. Both diaries have in common a deep curiosity and sense of awe, and both are truly laugh-out-loud comedic in their own ways. Eve’s in particular is moving at times.
It’s difficult to decide what’s best about The Diaries of Adam and Eve. It’s playful and engaging from start to finish, proof that a novella can be just as well-done as any Pulitzer Prize–winner. The story is one giant quotable passage, and little observations Eve records about Adam (and vice versa) highlight how fresh her impressions are (e.g., at one point she notes that his body is shaped like a carrot).
Readers will get a special kick out of the illustrations, which complement the story perfectly. In this edition Adam’s are depicted as his own, coarsely drawn on slabs of stone, and most are funny:
Eve’s are from a third-person perspective and lovely:
Strangely, some versions of this book don't contain illustrations. Readers should seek out an illustrated edition, as the illustrations not only greatly enhance the writing but compose half the story. Each story page has an illustration opposite, and some pages contain only a sentence or two, in plain writing. Readers could easily read this book in a few minutes. A basic knowledge of Genesis—Twain alludes to the part of Genesis that mentions Eve was in charge of naming the animals, for instance—is helpful but not necessary.
The Diaries of Adam and Eve is priceless. It contains Twain’s trademark wit and inventiveness and plays up differences so astutely that one cannot deny just how sharply observant he was in his study of people and how they relate to one another.
دوستانِ گرانقدر، این کتاب روایتِ افسانۀ «آدم» و «حوا» به صورت طنز و البته با مزه است که از زبانِ خودِ آنها از روزِ اولِ به اصطلاح پیدایشِ آنها و به صورتِ خاطره بیان شده است نکتۀ جالب و قابل توجه در این داستان این بود که، «حوا» موجودی باهوش و با احساس و زرنگ است و تمامِ اسامیِ موجودات و گیاهان و اشیاء گوناگون را انتخاب میکند و برگزیدنِ نام و کشفِ محیطِ اطراف با اوست... ولی «آدم» موجودی تنبل و خنگ و بی احساس است که مدام از «حوا» فراری میباشد ---------------------------------------------- حوا: قبل از این انقدر به همۀ چیزهایِ قشنگ علاقه داشتم که مثلِ گیجا فقط دستمو طرفشون دراز میکردم. بعضی وقتها خیلی دور بودن و بعضی وقتها چند سانتی متر باهام فاصله داشتن. ولی من فکر میکردم چند متر ازم دورن، خیلی وقتا کلی هم خار تو این فاصله بود! اینطوری یه درسی رو یاد گرفتم، در ضمن واسه خودم یه قانون ساختم: اولین قانون من: «یک تجربۀ زخمی از خار دوری میکند»... گمونم واسه کسی به سن و سال من، نتیجه گیری خوبیه ************************************ آدم: واسه اینکه زیر بارون نمونم یه سر پناه ساختم، اما اونجا هم نتونستم آرامش داشته باشم... اون موجودِ جدید (حوا) مزاحم شد و وقتی سعی کردم بیرونش کنم، از سوراخ هایی که باهاش میبینه آب بیرون میومد(گریه کردن) و اون با پشتِ پنجه هاش پاکشون میکرد و از خودش صدایی رو در میآورد که حیونا وقتی ناراحتن در می آرن --------------------------------------------- عزیزانم، آن خدایی که خلقتش، با <آدم> و <حوا> آغاز میشود، باید هم حجله ای به گشادیِ بهشت خلق کند!! وگرنه چگونه میتواند نیازهایِ جنسی و زفافِ این همه عروس و دامادی که حریص هستند و از پیروانش میباشند را پاسخگو باشد!؟؟ این خدایِ ادیانِ ابراهیمی، عجب خدایِ عجیب و غریب و خنده داریست!! اینگونه که کتابهایِ بچگانهٔ دینی میگویند، آدم و حوایِ بیچاره را به سببِ گناهِ خوردنِ سیب یا گندم و آن میوهٔ ممنوعه، از بهشتِ موهوم بیرون می اندازد.. بعد بر رویِ زمین، انواع و اقسامِ پیامبرانش را میفرستد که به زورِ چوب و چماق و شمشیر و تهدید و میلهٔ داغ، فرزندانِ همان آدم و حوایِ طرد شده و بیچاره را به بهشتی وعده دهند و فرا خوانند که یک روزی، پدر و مادرشان را با خفت از همان بهشت بیرون کرده است!!! باور کنید که این خدایِ ادیانِ سامی، یک جایِ کارش میلنگد.. درست است!!؟ خدایی که نتوانسته یک اشتباهِ کوچک از آدم و حوا را بپذیرد، چگونه میتواند گناهانِ بیشمارِ فرزندان و نسل در نسلِ همین آدم و حوا را ببخشد!!؟ اگر این خدایِ عجیب و غریبِ ادیانِ سامی، از همه چیز آگاه است، پس میدانسته که این آدم و حوایی را که آفریده و در سوراخشان روح دمیده است!!! سرانجام میوهٔ درختِ ممنوعه را میخورند. پس دیگر چرا تعجب کرده و آن دو را موردِ غضب و خشمِ خویش قرار داده و آن شیطانِ ننه مُرده را موردِ لعن و نفرین قرار داده است!!؟ اگر آن درختِ ممنوعه، همان درختِ شعور و معرفت بوده است، پس این شیطانِ بیچاره به آدم و حوا لطف کرده است ... این چه خدایی است که نادانی و بیخردیِ موجوداتش را خواستار است!!؟ گویا این حقیقت دارد که دیکتاتورها همیشه دوست دارند تا زیردستی هایشان نادان و بیشعور باشند... گویا به این خدایِ دیکتاتور، خیلی فشار آمده که آدم و حوا، میوهٔ درختِ معرفت و خرد را خورده اند... حالا این به کنار که مشخص نیست، آن شیطانِ ننه مُرده، به کدام زبان با آدم و حوا، سخن گفته است!!!!!! آن زمان، نه زبانِ عربی بوده و نه عبری!! حال پیدا کنید پرتقال فروش را!! .... عزیزان و نورِ چشمانم، پرسش در موردِ داستانهایِ موهوم و خنده دارِ خلقت در کتابهایِ به اصطلاح مقدسِ ادیانِ سامی، بسیار بسیار زیاد است.. ولی آنچه نمایان است، این است که این داستانها، نشان میدهد که این خدایِ ادیانِ سامی، تا چه اندازه در آفرینشِ خویش، دچارِ سردرگمی بوده است و کسانی که این داستانهایِ موهوم را نوشته اند، چه نویسندگانِ ناپخته ای بوده اند و بدتر از همه باید به حال و روزِ آنهایی که در این زمان و با پیشرفتِ دانش، همچنان به این داستانهایِ کودکانه، ایمان و باور دارند، گریست در هر حال، با آنکه داستانِ پیدایشِ «آدم» و «حوا» داستانی موهوم میباشد، ولی نویسندهٔ این کتاب، میتوا��د با استفاده از این افسانه، برایِ لحظاتی لبخند را به رویِ لب هایِ شما بنشاند امیدوارم از خواندن این کتاب لذت ببرید «پیروز باشید و ایرانی»
بعكس من قالوا إن الكاتب أهان الانثى برسمه لشخصية حواء فأنا أرى أنه حللّ شخصية آدم وحواء بشكل عظيم ومنصف لحواء بالأخص. في إعادة تشكيل لقصة آدم وحواء يقوم مارك توين بالكثير من الإضافات واللمحات الساخرة لمسيرة البشر. نجد أن الأهم في هذه اليوميات هو التحليل العميق غير المباشر للرجل والمرأة، فآدم في يومياته قليل الكلام غير عابئ بشيء، متبلد العاطفة، واكتسابه للصفات الجيدة والمشاعر سيأتي بسبب عشرته مع حواء، فهي من أضفت عليه من صفاتها. أما حواء فكانت فضولية، عاطفية، ثرثارة، رغبتها في المعرفة كبيرة. حينما أراد التعبير عن حواء مثلها في مقاطع بعد الخروج من الجنة واكتشافهم لمعنى الموت عندما مات هابيل، وحينما أراد التعبير عن آدم تحدث عن رغبته في بناء أثر سيظل له تعبيرا عن فضله.
هناك الكثير من الملاحظات الجانبية والإيحاءات الساخرة المضمنة في الرواية. أحببتها، لكن بعد أن أنهيتها شعرت أن هناك شيء ناقص، أن الرواية لم تكتمل.
اولش نمی تونستم بفهمم واسه چی ساخته شدم. اما الآن فکر می کنم واسه ی این خلق شدم که رازهای این جهان عجیبو کشف کنم، شاد باشم و از کسی که تمام این چیزا رو بهمون داده تشکر کنم.
على قبر حواء : " أينما وجدت حواء ... وجدت الجنة " كتبها : آدم
كتاب لطيف فعلاً بأسلوب ساخر وظريف للغاية, كتبه مارك توين على هيئة مذكرات إفتراضية لآدم وحواء الذينِ يختلفان عن آدم وحواء الحقيقيين.. مذكرات لـ غريبين وتائهين في أرض مجهولة, رحلة إستكشاف أولى والتعرف على أسماء الأشياء,و الدهشة العذراء في عالم يبدو كالحلم في عين الإنسان الأول
We take upon ourselves the power of Judgment, without the power of Discernment. This is the message of the Expulsion story:
Consider Hobbes' discussion of Genesis:
"[We can look at] “You shall be as gods, knowing good and evil.”(Genesis, 3. 5) And, “Who told thee that thou wast naked? Hast thou eaten of the tree, of which I commanded thee thou shouldest not eat?”(Genesis, 3. 11)
For the cognizance or judicature of good and evil, being forbidden by the name of the fruit of the tree of knowledge, as a trial of Adam’s obedience, the devil to inflame the ambition of the woman, to whom that fruit already seemed beautiful, told her that by tasting it they should be as gods, knowing good and evil.
Whereupon having both eaten, they did indeed take upon them God’s office, which is judicature of good and evil, but acquired no new ability to distinguish between them aright."
My Take: The Idiotic Species
God was just having fun with Adam. The fruit was nothing special. God just told them that it will give them the power of knowing Good and Evil -- to tempt them, to see if they can resist: After all, any intelligent dude will know that mortals can never distinguish Good and Evil!
But they bought it! And ate of the fruit. God was disappointed that his creation turned out to be such a doofus species. He banished them and forgot about them.
So they left, abandoned by God. But they still believed they had the power of discerning Good and Evil and used that misunderstanding to guide them.
They have been fighting wars ever since, killing and exploiting each other, always convinced their own side, their own way of doing things, their own way of looking at things, etc. is "Good', and the other "Evil".
God, when he cares to have look at this corner of the universe, still shakes his head in disbelief. No other species in the entire universe had failed that simple test, you know. We were the only dropouts.
Just what I needed right now, a humorous book about the world's oldest couple. Seems like men and women had trouble understanding each other from the very beginning. Go figure.
From Adam's diary. "She has now taken up with a snake. The other animals are glad, for she was always experimenting with them and bothering them; and I am glad, because the snake talks, and this enables me tot get a rest. She says the snake advises her try the fruit of that tree.I advised her to keep away from the tree. She said she wouldn't. I foresee trouble. Will emigrate."
حواء الثرثارة , التي تعشق التفاصيل تعشق تسمية الأسماء بأسمائها تعشق الجمال في أي مكان تقع عليه عينها زرقة السماء والبحر لمعان القمر والنجوم حرارة ووهج النيران تعشق أيضاً ذلك الـ آدم , الذي يراها كائن لا يُحتمل يرى أن كل ما تهتم به حواء هو شيء تافه يكفيه وجود بيته وقوته فقط ينظر إلى الكائن الصغير ( ابنهما ) على أنه كائن غريب ( فضائي :D ) .. لا يستطيع التعامل معه ولا فهمه , وتتولى حواء مسئولية حمايته والدفاع عنه كما نرى هي ليست يوميات آدم وحواء في بدء الخليقة فقط بل إنها يومياتهما على مر الزمان , من بداية الخلق وستستمر إلى نهايته لكن كُل منهما يُدرك أن حياته لا تكتمل بدون الآخر
حواء : إذا قُدر لأحدنا أن يترك الحياة قبل الآخر , فإنني أرجو أن أكون أنا التي تمضي وتسبقه فهو قويّ وأنا ضعيفة , ولذلك فإنني لست ضرورة له , في حين أنه ضرورة ليّ إن الحياة بدونه لا تُسمى حياة , فكيف أستطيع تحملها ؟
يوميات أدم و حواء كتاب صغير الحجم كتبه مارك توين عام ١٩٠٦ و هو عبارة عن مذكرات لأدم وحواء يستعرض فيه الكاتب طبيعة شخصية الرجل و المرأة.. معظم المراجعات علي الكتاب تشير إنه مكتوب بإسلوب ساخر و ظريف بس الصراحة هو كتاب عادي أوي و لم أجد فيه أي حاجة مميزة..
What did they really think about each other and their situation in the garden? Mark Twain gives us his version of this most interesting question; peppered with humor but not preachy.
Se trata de un registro que no conocía de Twain, pero que se puede leer casi sin querer, de tan breve y ligero que es.
De inicio pensé que era una narración humorística (y ciertamente debo decir que tiene un cierto toque de humor), para acabar por convertirse en un texto sugerido a base de unas pinceladas y retazos poco detallados, sobre todo desde que la voz narrativa la lleva Eva, y no este Adán tan pragmático y simple por momentos.
Me limitó el disfrute la lamentable edición digital que he manejado, mal traducida y con errores tipográficos.
يوميات ساخرة يقدم فيها الأديب الأمريكي الشهير مارك تواين، نسخة تخيلية لقصة آدم وحواء، تظهر فيها حواء أكثر نضجاً من آدم وتبدو فيها كصانعة للحضارة البشرية.
سشنبه، چهارشنبه، پنجشنبه و امروز: همه بدون دیدن اون! زمان زیادیه واسه تنها موندن! اما با این حال تنها بودن از این که حس کنی مزاحمی و نمیخوادت بهتره....صفحه 35، جمعه، حوا ....................................... آدم به جرم خوردن گندم با حوا شد رانده از بهشت اما چه غم حوا خودش بهشت است. -عمران صلاحی- ..........................................
چقدر آدم نفهم و اعصاب خورد کن ای کاش همه حوا بودند
حواء هنا كثيرة الأسئلة فضولية حذرة محترسة وجميلة وآدم ملول وهمجي وكأن مارك توين يود أن يوصل رسالة هنا بأن لولا حواء ماكان آدم ليعمل عقله ويتهذب. كانت حواء هي المسئولة عن تسمية الأشياء وآدم يوافقها في صمت (وهو المطلوب من أي رجل حتى اليوم) وأن حواء كانت تحب آدم ووهبت هذا الحب إلى أجيالها القادمة.
کتاب خاطرات آدم نوشته مارک تواین روایتی طنز و تخیلی از داستان آفرینش آدم و حوا که از زاویه دید آدم و همینطور حوا تعریف میشود و مارک تواین با زبانی ساده و گرم و تلفیق کردن احساسات و عواطف آدم و حوا به این داستان دینی رنگ انسانیت بخشیده و ارتباط گرفتن با داستان رو برای خواننده ملموس کرده. این کتاب رو من البته با ترجمه خانم لیلی گلستان خوندم که خیلی کوتاه تر از ترجمه آقای علیشیری بود ولی متاسفانه فقط به این ترجمه دسترسی داشتم.
آدم بر سر گور حوا : هر جا که حوا بود بهشت آنجا بود.
I listened to an audiobook narrated by Adam (Walter Zimmerman) and Eve (Cindy Hardin). It is only 1hr 8min long. Give yourself a treat. You will chuckle through the whole thing.
One of the funniest things I have heard in a long, long time. Everybody needs to laugh.
What's it about? Well, do any woman or mans see eye to eye on anything? We are different; let's just admit it. We of the feminine sex talk......and talk and talk and talk. To us something is important just for its beauty. And the men, well listen to what Adam has to say.
I had no idea Mark Twain wrote such a book! He certainly understood the different sexes.
He leído que al señor Twain le encantaban los temas bíblicos y hacer nuevas construcciones partiendo de éstos, en este libro nos presenta una versión de Adán y Eva hermosa, muy chistosa y revela con una mordacidad deliciosa, ciertas diferencias entre hombres y mujeres, y aquí, yo creo que es perdonable la estereotipación que hace de los sexos, donde Twain muestra a la mujer como maternal y curiosa y a Adán como el desprendido y el proveedor, entre otras cosas…hombre... lo escribió hace más de un siglo, no seamos tan severos y severas. ---- Básicamente es la visión y la manera de entender el mundo de los primeros seres humanos que caminaron sobre él…¿se imaginan? Uno llegar a un planeta donde no conoce nada y donde no se entiende nada…¿qué haríamos nosotros? Este libro es pa uno reírse, pa leerlo en un ratico y pa dejarse sorprender por las ilustraciones a lápiz de Francisco Meléndez. Las últimas tres líneas del libro lo dejan a uno suspirando.
This was boring. A pointless compilation of the stories Twain wrote that reference Adam and Eve, i.e. a few fragments alongside the amusing ‘The Diary of Adam and Eve’ that barely fills half this micro-offering. Oneworld Classics (now Alma Classics) are exemplary in bringing lesser-known classics into the public awareness, but cobbling together scraps from the Twain table and publishing them with a sexy cover is not shrewd business (specially since Twain is as sexy as sticky toffee pudd’n). I read this to pass time while being (not) selected to participate in a criminal case. I went home and ate some shiitake and chicken and had a bath. I trimmed my pubic hair into the shape of Lionel Richie and then kissed your mother all over her rude bits. (Sometimes I like to put things like this in my reviews to check people are paying attention).
«آرزو و دعای من این است که با یکدیگر از این دنیا بریمآرزویی که هیچگاه در زمین محو نخواهد شد. و این آرزو در قلب تمام زنانی که همسرانشان را دوست دارند تا ابد و به نام من باقی خواهد ماند.» خوانش صوتی/ این یکی از قشگترین چیزایی بود که خوندم و آرزو کردم کاش من نوشته بودمش:)) به بهترین شکل ممکن تفاوتها و زیباییهای زن و مرد بودن رو توصیف کرد...اما فکر کنم فیدیبو خیلی خلاصهش کرده بود. حتما خودشو میخرم میخونم.
«پس چرا دوستش دارم؟ فکر میکنم فقط بخاطر اینکه مرد است. میتوانم بگویم که ذاتا خوب است و به همین خاطر دوستش دارم ولی بدون داشتن این خصوصیات هم میتوانستم دوستش داشته باشم. میدانم که حتی اگر به من توهین میکرد و آزارم میداد همچنان به دوست داشتنش ادامه میدادم. فکر کنم این موضوع نیز بخاطر زن بودنم است. اون قوی و خوش چهره است. به همین خاطر دوستش دارم. ولی آخه بدون این خصلت ها نیز دوستش میداشتم... اگر صاف و ساده هم بود، خرد میشد و میشکست و بیمار میشد نیز دوستش میداشتم.برایش کار میکردم برایش زحمت میکشیدم و برایش دعادمیکردم. تا زمان مرگ در کنارش میماندم و از او مراقبت میکردم. آری فکر میکنم بدون هیچ دلیل دوستش دارم چون یک مرد است و مال من است. این نوع دوست داشتن محصول عقل نیست و نمیتوان توضیحی درموردش داد. این نوع دوست داشتن خودش میآید. من اولین دختر دنیا هستم که این مسئله را تجربه کرده است شاید هم بعد ها معلوم شود بخاطر نادانی و بی تجربگیام اشتباه میکردم.»
Aside from being a parody of “Adam and Eve” Bible version I couldn’t really see what the purpose was. Maybe, back in the day, this was considered controversial. Having grown-up with Monty Python and “Life of Brian”, Twain’s writing is rather meek. Eve is a caricature female – caring, talkative, loving flowers, animals… Adam is a knucklehead.
It’s a short book, otherwise I would not have completed it.
A brief and light collection of Twain's short pieces based around the biblical Adam and Eve story. A few laugh out loud moments and I can imagine the religious order of the early 20th century being scandalised, which is a good thing. Too brief to amount to much more than a passing hour or two of entertainment, but hints of Twain's wit and talent to be found.