Ουφόψαρα - Στα πέρατα του σύμπαντος

by Dimitris Melicertes

Στον αστερισμό του Τετράγωνου & Πεινασμένου Κυνός, ένα ορφανό αγόρι εργάζεται στο άθλιο πανδοχείο του Ζεφιράτ και υπομένει την κακομεταχείριση των μεταλλωρύχων θαμώνων. Ώσπου εμφανίζεται ο ταυρόμορφος ξένος με το μυστηριώδες πακέτο και η ζωή του ανατρέπεται.

Μέσω ρηγμάτων στον χωροχρόνο, μεταφέρονται από τη Γη ο Ορέστης, μανιώδης gamer, και η Βερενίκη, παθιασμένη με το μποξ, και όλοι μαζί παρασύρονται στη δίνη μιας εξωφρενικής διαγαλαξιακής περιπέτειας.

Γιατί τους καταδιώκει η αινιγματική οργάνωση με τα αρχικά ΧΧΑ;

Πώς αντιδρούν απέναντι σε διαστημικούς πειρατές, νοήμονα αστροσκάφη, ντρόουν, λεπτούς σούμο σάι και τέρατα όπως ο Τσιπουρόσαυρος Ρεξ;

Ποια είναι η θαυματουργή ιδιότητα των «ουφόψαρων»;

Μάχες, φιλίες, προδοσίες, συγκρούσεις, διαφορετικά όντα και κόσμοι, οι ανατροπές, η αγωνία, το άγνωστο κι ένας έρωτας έξω απ’ τον χώρο και τον χρόνο συνθέτουν το πιο χιουμοριστικό, ασυνήθιστο και συναρπαστικό ταξίδι στα πέρατα του σύμπαντος.

389 pages, Paperback

Published November 26, 2018

About the author

Ο Δημήτρης Μελικέρτης γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Είναι Dr. Δημιουργικής Γραφής, με μεταπτυχιακό στο University of Warwick και διδακτορικό στο Royal Holloway, University of London.

Διηγήματα και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες στην Αγγλία και στη Γερμανία. Ως μεταφραστής απαριθμεί στο ενεργητικό του αρκετούς τίτλους παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας, καθώς και τη μετάφραση από την ελληνική προς την αγγλική του κλασικού ιστορικού μυθιστορήματος του Γιάννη Καλπούζου «Ιμαρέτ – Στη σκιά του ρολογιού».

Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα βιβλία του «Ο Γιγαντοκυνηγός», «Ουφόψαρα – Στα πέρατα του σύμπαντος» και «ΙΞ – Το Ιπτάμενο Ξενοδοχείο».

Reviews

[Petros · Rating 3 out of 5]

Υπάρχει πάρα πολύ δημιουργικότητα και φαντασία στο βιβλίο. Θυμίζει αρκετά το Γυρίστε τον Γαλαξία με Οτοστόπ ή ένα κάφρικο επεισόδιο από Δόκτορ Χου. Τα αστεία είναι πετυχημένα αν σας αρέσουν τα αγγλικά σουφου αστεία του 80. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν τόσες πολλές ιδέες πεταμένες με την μια που δε φαίνεται καμία τους να παίρνει ότι της αξίζει. Όλα έρχονται και επέρχονται με χαοτικό τρόπο και το κάνουν δύσκολο να νοιαστείς για το παραμικρό. Από ένα σημείο και μετά παύεις να νοιάζεσαι για την πλοκή ή τους χαρακτήρες και περιμένεις πότε θα σκάσει μύτη το επόμενο αστείο. Σε αντίθεση με τους αγγλικούς τίτλους που το έμπνευσαν δεν υπάρχει κανένα ιδιαίτερο υπαρξιακό μήνυμα και πολλές σελίδες είναι κενές από κάτι το ενδιαφέρον.