Η συναναστροφή

by Λούλα Αναγνωστάκη

Η προπολεμική Θεσσαλονίκη, περισσότερο μέσα από μυθικές μνήμες και διηγήσεις παρά στον ρεαλισμό της. Η ανατολίτικη και ευρωπαϊκή ατμόσφαιρά της. Τα «μέγαρα» και οι παράγκες της. Οι Εβραίοι. Οι Φραγκολεβαντίνοι. Οι πρόσφυγες. Οι φυματικοί. Οι καπνεργάτες. Το Λεμπέτ. Το επταπύργιο. Η ομίχλη, η υγρασία του λιμανιού. Οι λιακάδες και οι παγωνιές της. Το έργο διαδραματίζεται μια παγωμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς. Είναι αργά. Δυο γυναίκες ετοιμάζονται να δεχτούν τους καλεσμένους τους στο σπίτι τους, που είναι και μαγαζί ειδών πολυτελείας. Διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Η Όλγα, όμορφη, ψηλή, αυστηρή. Η Βασιλική, μικροσκοπική, δυσκίνητη, με παιδική συμπεριφορά. Το σκοτάδι πέφτει γρήγορα και χιονίζει. Φαίνεται η Βασιλική μέσα από τη βιτρίνα-παράθυρο. Μπαίνει η Όλγα.

91 pages, Paperback

Published January 1, 2017

About the author

Η Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης (Η διανυκτέρευση, Η πόλη, Η παρέλαση), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της Η συναναστροφή, σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: Αντόνιο ή το Μήνυμα (1972), Η νίκη (1978), Η κασέτα (1982), Ο ήχος του όπλου (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο Διαμάντια και μπλουζ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το Ταξίδι μακριά από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο Ο ουρανός κατακόκκινος από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο Σ' εσάς που με ακούτε από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.
Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ).
Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, πραγματεύεται τον εγκλωβισμό των ανθρώπων και των κοινωνιών, τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας και το αίσθημα ασφυξίας του ατόμου. Βαδίζει το δικό της δημιουργικό, μοναχικό δρόμο, επενδύοντας ιδιαιτέρως στη μουσική διάσταση του λόγου της, που ενισχύει τη δραματικότητα και την εμβέλειά του.
Παντρεμένη με το συγγραφέα και καθηγητή Ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και μητέρα του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά.

Reviews

[Antonio Papadourakis · Rating 3 out of 5]

Έργο του 1967. Παραμονή πρωτοχρονιάς και σε ένα κλειστό χώρο συνευρίσκονται οκτώ πρόσωπα (και μια νεκρή που δεν εμφανίζεται). Πρόκειται για οκτώ ανθρώπους, που λίγο ή πολύ είναι άγνωστοι μεταξύ τους, ο καθένας τους είναι απόλυτα απορροφημένος και βυθισμένος στα προβλήματά του και κανείς δεν κάνει καμία προσπάθεια να προσεγγίσει ουσιαστικά τον άλλο, οπότε δημιουργείται μια σουρεαλιστική κατάσταση.
Το θεωρώ κατώτερο από μεταγενέστερα της έργα (κορυφαίο ο 'Ήχος του όπλου').
"Μ' αρέσει να κοιτάζω μέσα στα ξένα σπίτια, ακόμα κι όταν είναι τραβηγμένες οι κουρτίνες. Βλέπω σκιές να πηγαινοέρχονται."

[Katerina Koltsida · Rating 5 out of 5]

Ίσως το καλύτερο έργο της Αναγνωστάκη. Βαθύ και διαπεραστικό, που θίγει πολλά περισσότερα απ όσα προσεγγίζει κάνεις σε πρώτη ανάγνωση