Eitraða barnið er glæpasaga. Sögusviðið er Eyrarbakki um aldamótin 1900. Við sögu koma nafnkunnir Íslendingar, svo sem skáldin Einar Benediktsson og Jóhann Sigurjónsson, Nielsen faktor, séra Eggert í Vogsósum. En einnig skáldaðar persónur höfundar, hinn misheppnaði sýsluskrifari Kár Ketilsson og bjargvætturinn Anna sýslumannsfrú.
Fyrst og fremst hverfist sagan þó um ungan og óreyndan sýslumann, Eyjólf Jónsson sem dreginn er upp úr vesöld sinni í Kaupmannahöfn og er næsta óöruggur um sig í æsilegri atburðarás í spilltri brennivínsveröld fátækra Árnesinga
Fyrir marga gæti fornt málfar fælt frá en mér fannst það setja dýpt í bókina, sem gerist um 1900. Ég hafði gaman af lestrinum en fannst persónusköpun mætti vera dýpri. Í raun fær lesandinn litla tilfinningu fyrir persónum að undanskilinni Önnu Bjarnadóttur, sýslumannsfrú, sem er kona með bein í nefinu. Sagan sjálf er spennandi en svolítið endasleppt, sem ég held að sé kannski líka raunveruleiki þessa tíma.
Mjög góð bók. Maður sá sögusviðið fyrir sér - komin aftur um tugi ára sem maður hefur heyrt um í sögum og lesið um. Ég hlakka til að lesa næstu bækur frá Guðmundi.