"Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν συναντούν τον Πήτερ Παν αναγνωρίζουν στο πρόσωπό του το μικρό παιδί που υπήρξαν κάποτε και που έχουν την τάση να το ξεχνούν". Γιατί πίσω απ' αυτό το χαρούμενο, αθώο κι άκαρδο πρόσωπο κρύβεται ένα θλιμμένο παιδί, όπως το αποκαλύπτει με εξαιρετικό τρόπο η Kαθλήν Kέλλυ-Λαινέ.
Εξερευνώντας το μύθο αυτού του μικρού αγοριού που αρνείται να μεγαλώσει, η ψυχαναλύτρια-συγγραφέας παραπέμπει στη δική της παιδική ηλικία και τη φυγή από την Ουγγαρία, με τον Εβραίο τυπογράφο πατέρα που πήγε στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και κυνηγήθηκε από το σταλινικό καθεστώς. Παραπέμπει επίσης σε όλες εκείνες τις ιστορίες για θλιμμένα παιδιά που της διηγούνται οι ασθενείς της, και που βλέπουμε σταδιακά να ξεμπλέκει το κουβάρι τους, αλλά μαζί και στον δημιουργό του Πήτερ Παν, τον James Matthew Barrie, η ζωή του οποίου υπήρξε πραγματικό μυθιστόρημα, με τις παράδοξες σχέσεις που είχε με την ίδια του την οικογένεια και τα παιδιά που τον ενέπνευσαν.
Τρεις ιστορίες -το παραμύθι του Πήτερ Παν, η βιογραφία του J.M. Barrie και η αυτοβιογραφική διήγηση της παιδικής ηλικίας της συγγραφέως- που μπλέκονται η μια με την άλλη σε μια συγκινητική αφήγηση, η οποία μας βοηθάει να καταλάβουμε καλύτερα το κομμάτι εκείνο της παιδικής ηλικίας που ο καθένας φυλάει μέσα του, όπως βοηθάει και τους γονείς να μάθουν να μιλούν στα παιδιά για την ανάγκη να μεγαλώσουν... και να αγαπήσουν.
"Ένα βιβλίο συγκινητικό, απλό, θλιμμένο και φωτεινό σαν όμορφη φθινοπωρινή μέρα. H κυρία Kelley-Laine χρησιμοποιεί την ψυχανάλυση όπως πρέπει να τη χρησιμοποιεί κανείς και όπως οι ποιητές του χθες έφτιαχναν στίχους προκειμένου να ανακαλύψουν τα μυστικά της ψυχής και τα μυστήρια της καρδιάς." (F. Renaert, Le Nouvel Observateur)
"Είναι αλήθεια ότι μεγαλώνοντας, το νησάκι αυτό της παιδικής μας ηλικίας μοιάζει να μακραίνει, να σκεπάζεται από ομίχλη και να ξεθωριάζει, να σβήνει σαν λιωμένο κερί. Όμως καμιά φορά αρκεί μία μυρωδιά, μια νότα ή απλώς η γωνιά ενός δρόμου, και η χώρα του Ποτέ-Ποτέ ανασύρεται και πάλι μπρός στα μάτια μας και εμείς εκτοξευόμαστε πίσω, εκεί όπου δεν υπάρχει χρόνος "
"Η λέξη που μου ήταν αδύνατον να προφέρω ήταν η λέξη 'αντίο', το αντίο στον πατέρα μου. Τη γράφω τώρα στις σελίδες αυτές και δεν τις σκίζω πια, αλλά τις προσφέρω στη μνήμη ενός θλιμμένου παιδιού ".
Υπέροχο, αρκετά ιδιαίτερο βιβλίο με πολλές εγκιβωτισμένες ιστορίες. Αυτή η παράλληλη αφήγηση μου άρεσε ιδιαίτερα και η περίεργη σύνδεση των ιστοριών μεταξύ τούς. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην σημασία της παιδικής ηλικίας για την μετέπειτα ζωή ενός ανθρώπου και αυτό που συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά είναι πόσο καθοριστική επίδραση έχουν ακόμα και γεγονότα που ανήκουν στη λήθη και όχι σε ζωντανές αναμνήσεις.
Είναι ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο το οποιο εξετάζει το πώς ένας συγγραφέας αποτυπώνει τα βαθυτερά του προβληματα στα έργα του αναζητώντας είτε μία λύτρωση είτε κατανόηση. Καταφέρνει επίσης να αποδώσει πολύ καλά κάποια μοτίβα συμπεριφοράς.
Διαβάζοντας το βιβλίο έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ανακτά απο τις αναμνήσεις του πρόσωπα και καταστάσεις, ακόμα και προσωπικές, και να τις συσχετίζει με γεγονότα, ιστορίες αλλά και αισθήματα που πηγάζουν από τις περιπέτειες του Πήτερ Παν.
Ειναι ένα βιβλίο που έχει πολλές αναγνώσεις. Και θαρρώ πώς ήταν πολύ δύσκολο και για την συγγραφέα να το γράψει, όχι μόνο επειδή χρειάζεται αρκετή έρευνα, αλλά επειδή απαιτεί και θάρρος να εστιάσεις σε δύσκολα γεγονότα και καταστάσεις που σε καθορίζουν σαν άνθρωπο και να τις συσχετίσεις με ειλικρινή τρόπο.
Αν και το βιβλίο δεν απαιτεί να έχεις διαβάσει το βιβλίο του Πητερ Παν, με έκανε να το ξαναπιάσω, να διαβάσω ξανά την ιστορία με μια διαφορετική ματιά.