What do you think?
Rate this book
The Late Bourgeois World
This is an alternate cover edition of ISBN 0-14-005614-9 / 978-0-14-005614-3.
Liz Van Den Sandt's ex-husband, Max, an ineffectual rebel, has drowned himself. In prison for a failed act of violence against the government, he had betrayed his colleagues.
Liz Van Den Sandt's ex-husband, Max, an ineffectual rebel, has drowned himself. In prison for a failed act of violence against the government, he had betrayed his colleagues.
Now Liz has been asked to perform a direct service for the black nationalist movement, at considerable danger to herself. Can she take such a risk in the face of Max's example of the uselessness of such actions? Yet... how can she not?
95 pages, Paperback
First published January 1, 1966
15 people are currently reading
527 people want to read
About the author
Nadine Gordimer
332 books955 followersNadine Gordimer was a South African writer, political activist, and recipient of the 1991 Nobel Prize in Literature. She was recognized as a woman "who through her magnificent epic writing has – in the words of Alfred Nobel – been of very great benefit to humanity".
Gordimer's writing dealt with moral and racial issues, particularly apartheid in South Africa. Under that regime, works such as Burger's Daughter and July's People were banned. She was active in the anti-apartheid movement, joining the African National Congress during the days when the organization was banned. She was also active in HIV/AIDS causes.
Gordimer's writing dealt with moral and racial issues, particularly apartheid in South Africa. Under that regime, works such as Burger's Daughter and July's People were banned. She was active in the anti-apartheid movement, joining the African National Congress during the days when the organization was banned. She was also active in HIV/AIDS causes.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
April 2, 2017
This is my first Gordimer, and I thought it was about time, given her recent passing, that I read some of her work. This is a compact novella, set in one day (with plenty of flashbacks) that can easily be read in one sitting.
It was first published in 1966 and was banned in South Africa for ten years (from 1976). It focuses on Liz Van Den Sandt, a white South African on the edges of the struggle against the emerging apartheid system.
We follow Liz through a Saturday; she begins the day with her lover Graham, who is a lawyer and receives news that her ex-husband Max has committed suicide. This necessitates a visit to her son’s school to tell him the news. Later in the day, Luke a black member of the nationalist movement visits and Liz cooks a meal; he proposes that Liz help their cause by using a bank account to move money. That is pretty much the plot, but the plot isn’t the point.
The flashbacks chart Liz and Max’s relationship and their involvement with nationalism and with white society. Gordimer examines white liberalism and its approach to the growth of apartheid. There is a sense that for the white liberals this is initially something of a game, a serious game, but a game nonetheless. For their black comrades it is most definitely not a game. There is perhaps a sense that initially white liberal South Africans there was a feeling that the madness could not last.
We also see an exploration of identity as we see Liz as a wife (in flashback), lover, mother, white South African, political activist; but the roles are kept separate by the vignettes that make up the book and it is quite difficult to get a sense of her as a person. Her love affairs are a little half-hearted and there is distance in all her relationships. There is a sense of dislocation. Max, her ex husband had attempted to participate in the struggle in a rather amateurish way and had spent a little time in jail. This is post Sharpeville and there is a dawning realisation that the struggle was going to be long and bloody and the methods of combating it would have to change as well. I think Gordimer is exploring these issues through Liz. You can sense her asking; How are we going to do this? How can we beat them? What is my role as a white South African? She doesn’t find the answers and this is why the book feels inconclusive and uncertain. It has prompted me to read some of her later work to see the progression.
It was first published in 1966 and was banned in South Africa for ten years (from 1976). It focuses on Liz Van Den Sandt, a white South African on the edges of the struggle against the emerging apartheid system.
We follow Liz through a Saturday; she begins the day with her lover Graham, who is a lawyer and receives news that her ex-husband Max has committed suicide. This necessitates a visit to her son’s school to tell him the news. Later in the day, Luke a black member of the nationalist movement visits and Liz cooks a meal; he proposes that Liz help their cause by using a bank account to move money. That is pretty much the plot, but the plot isn’t the point.
The flashbacks chart Liz and Max’s relationship and their involvement with nationalism and with white society. Gordimer examines white liberalism and its approach to the growth of apartheid. There is a sense that for the white liberals this is initially something of a game, a serious game, but a game nonetheless. For their black comrades it is most definitely not a game. There is perhaps a sense that initially white liberal South Africans there was a feeling that the madness could not last.
We also see an exploration of identity as we see Liz as a wife (in flashback), lover, mother, white South African, political activist; but the roles are kept separate by the vignettes that make up the book and it is quite difficult to get a sense of her as a person. Her love affairs are a little half-hearted and there is distance in all her relationships. There is a sense of dislocation. Max, her ex husband had attempted to participate in the struggle in a rather amateurish way and had spent a little time in jail. This is post Sharpeville and there is a dawning realisation that the struggle was going to be long and bloody and the methods of combating it would have to change as well. I think Gordimer is exploring these issues through Liz. You can sense her asking; How are we going to do this? How can we beat them? What is my role as a white South African? She doesn’t find the answers and this is why the book feels inconclusive and uncertain. It has prompted me to read some of her later work to see the progression.
Read
October 14, 2018نادین گُردیمِر بیشک یکی از برجهای بلند ادبیات جهان است. او نمونهای متعالی و مثالزدنی از نوعی تفکر بود که رسالتهایش امروز دیگر زیر آماج حملات ادبیات سطحینگر و عامهپسند در جهان بیآرمان قرن بیست و یکم رفته رفته به دست فراموشی سپرده شدهاند. تفکری که میگفت یک نویسنده میتواند زبان گویای زمانۀ خود باشد، اینکه یک نویسنده میتواند و باید سخنگوی یک مبارزه و آزمونگر حقایق اخلاقی و روانی جامعه انسانی باشد. او مبارزی همیشگی و خستگیناپذیر علیه تبعیض نژادی و حکومت نژادپرست آفریقای جنوبی بود که همچون شوالیههای افسانهای با سخنرانیهای جسورانه، مصاحبهها و نوشتههایش و نیز ترتیب دادن راهپیماییها و تظاهرات ضد آپارتاید پرچم مقاومت اجتماعی را تا آخرین لحظۀ نبرد در دست گرفته و به اهتزاز درآورده بود. او از آن دسته روشنفکرانی بود که طعم هرگونه محکومیت و توهین و سرزنش را به جان خرید اما بر سر عقیدۀ خود ماند و با وجود ممنوعیت چاپ و انتشار آثارش از سوی حکومت آپارتاید آفریقای جنوبی باز هم حاضر نشد به تبعید خودخواسته و جلای وطن تن در دهد.
میگفت: «آموختن نویسندگی من را به لبۀ پرتگاه سقوط کشاند؛ سقوط به ورطۀ زیستن همچون یک شهروند حقیقی آفریقای جنوبی در کنار مردمان حقیقی این سرزمین.» در نوشتههای او نوعی حس عطوفت نسبت به سرزمین مادریاش دیده میشود، حس تعلق خاطر به یک خاک، به مردمان آن، به مناظر شکوهمند و سرشار از حماسۀ آن سرزمین و گذشتۀ قدرتمندی که دیگر پشت سر گذاشته شده، و قرار گرفتن این زمینههای احساسی در کنار آزمودن تأثیرهای مخرب شکنجههای روانی سیاسی که در آن روزگار سایهاش را بر زندگی خصوصی یکایک ساکنان آفریقای جنوبی انداخته بود به آثار او قدرتی اخلاقی و تخیلی غنی میبخشد که ذهن مخاطب را اگر اندکی به جهان تفکر راه یافته باشد سراپا گوش میسازد و تا انتهای راه با خود همراه میکند. نادین گُردیمِر همچون سَلَف خود آلن پیتون روایتگر درام تاریخ سرزمین خویش است. او در تمام نوشتههای دوران مبارزهاش با شخصیت پردازیهای بکر و نوع روایتهایش خشونت، ریاکاری و انحراف حکومت آپارتاید از تمامی معیارهای انسانی و اجتماعی را به مخاطب خود گوشزد میکند و به شکلی ناخودآگاه وجدانهای بیدار اجتماع را به محاکمه در وجود خودشان میکشاند.
گُردیمِر را شاید باید یکی از آخرین بازماندگان نسلی دانست که به قولی همۀ بلایا و مشقتهای برساخته از حماقتها و جنون تاریخی بشری را یکجا در طول عمر خود به چشم دیدند و تجربه کردند. نسلی برآمده از دل خاکسترهای خونین بر جای مانده از جنگ جهانی اول، نسلی رشد یافته در فضای جهانی از هم گسیخته، غرق در فقر، بحران و نفرت مللی زخم خورده از یکدیگر، نسلی بالیده در معنای مرگ و تباهی انسان در میان شعلههای جنگ جهانی دوم، نسل اندوه تجربههای سیاستمداران ناکارآمد برای بازسازی معنای عدالت در جهان دو قطبی شدۀ پس از جنگ و نسل مبارزه و فریاد برای دستیابی به حد اعتدال انسانیت برای آن بخش از جمعیت جهان که تنها گناهشان تیرگی پوستشان بود. گُردیمِر زادۀ دورانی بود که پیِرس برَندون، مورخ بریتانیایی، به حق آن را «درۀ ظلمات» نامیده بود؛ دوران بیدادگری و بیرحمی جنگ ایدئولوژیها، دوران سیاستهای کلان و ظالمانۀ اقتصادی، دوران بحران عمیق هویت انسانی. دورانی که واکنش دولتمردان و حکومتگران نادان اما پرمدعایش به بحرانهای عمیقی که میرفت جهان را در کام خود کشد دارویی بود زهرآگینتر از خود مرض که با تمام توان سعی میکردند آن را نوشداروی اعصار و قرون جلوه دهند؛ برآمدن رژیمهای تمامیتخواه، میلیتاریسم و جنگطلبی، نبردهای خونین داخلی همراه با نسلکشی، نابودی حقوق انسانی و حتا ماهیت زندگی انسان و همچنین ضعف و بیتفاوتی جوامع مدعی دموکراسی در برخورد با مسائل. نادین گُردیمِر در کشاکش چنین جهانی به سنین بلوغ و بزرگسالی قدم نهاد. او آینۀ تمام عیار رنجها و مشقتهای آن بخش از مردمان آفریقای جنوبی و همینطور سراسر جهان بود که اعتماد به نفس خود را با قدرت اجتماعی درآمیختند، برخاستند، حرکت کردند و همراه با آن به جستجوی معنای حقیقی عدالت پرداختند. مردمانی که با تحمل ضربات هولناک و پیاپی تاریخ دریافتند که مفهوم حقیقی عدالت جز در سایۀ اتحاد آرمانهای انسانی و ممارست بیدریغ میسر نخواهد شد. نوشتههای او یکی از والاترین و ارزشمندترین نمونههای هنری انساندوستانهایست که گویی تمامی انگارهها و و دغدغههای دائمی بشری را در خود دارد. در آثار او نوعی حس یگانگی و اتحاد موج میزند که احساس میکنی تو را در آغوش میگیرد و میگوید: «هی تو! تویی که «دیگری» خطابت میکنند. تو هم درست به اندازۀ «ما» با اهمیت هستی.»
گُردیمِر آنقدر زنده ماند تا بخشی از دهۀ دوم قرن بیست و یکم را نیز تجربه کند. قرنی که آسمان جهانش را باز هم ابرهایی سنگین، تیره و شوم پوشاندهاند: نژادپرستی، بیگانههراسی، قومیتزدایی، کافرکشی، ملیگرایی افراطی، تروریسم دولتی، تروریسم کور و بیچهره، استیلای تکبر و نخوت، تحقیر قوانین بینالمللی و نهادهای مرتبط با آن و بنیادگرایی از هر دست همراه با کشتارهای دستهجمعی. گُردیمِر در داستانها، مقالات و سخنرانیهای خود تمامی این رنجها و درهای بشری را میبیند و به ما یادآور میشود که مطمئناً آنقدر موجودات دلنوازی نبودهایم که بخواهند چشممان بزنند تا به این بلایا دچار شویم. او به ما یادآور میشود که اگر میخواهید از شیطان سخن بگویید باید آن را اینگونه معرفی کنید؛ شیطان نفرت و عدم تحمل هر چیز متفاوت. شیطان نفرت میگوید مانند من باش، مانند من بیندیش و در غیر این صورت در انتظار عواقب آن باش. آثار گُردیمِر همگی مشمول یک تئوری انسانی فراگیر هستند. او از ما میخواهد که «دیگران» را ببینیم، به آنها توجه کنیم، به آنها کمک کنیم، دست زنان و مردانی را بگیریم که با متفاوت بودنشان هویت «اینچنین بودن» ما را تکمیل میکنند. چرا که ما «خود» را در «دیگران» کشف میکنیم. در هویت آنان که مانند ما نیستند. شاید این درخواست، پیچیده در لایههای زبان دراماتیک ادبیات، همان ریسمان اصلی باشد که ما را به ماهیت و هستۀ درونی آثار گُردیمِر نزدیک میکند. او از راه زبان خود ما را وامیدارد تا با معضلات شخصیتهای داستانش رو در رو شویم و احساس کنیم که معضلات خود ما هستند. معضلات و دشواریهایی که یک جهان از آن سهم میبرند. جهانی که گُردیمِر چشم در چشم آن میایستد و میگوید: «اینجا سرزمین دیگری هم هست که انسانیتش جراحت برداشته، درست مثل تو، درست مثل ما، درست مثل بسیاری از سرزمینهای برادران و خواهران ما در سراسر جهان.»
رمان جنجالی جهان بورژوازی متأخر، نخستین تجربۀ شخصی گُردیمِر در ارتباط با سانسور بود که به مدت ده سال چاپ آن به تعویق افتاد. رمانی که از دو جنبه کاملاً مورد توجه جهانیان قرار گرفت؛ یکی نگاه فمینیستی حاکم بر آن و دیگری تشریح وضعیت اجتماعی سفیدپوستانی که برای آزادی سیاهان مبارزه میکردند. مجلۀ نیویورکر این اثر را به عنوان سیاسیترین نوشتۀ گُردیمر توصیف کرد که فقط و فقط با رمان بنال وطن اثر آلن پیتون قابل مقایسه است. مجلۀ نقد ادبی کِرکوس نیز این رمان را حاوی نظراتی بسیار ظریف و دقیق دانست که هیچ مفهومی در لابلای صفحاتش از دست نمیرود. رمانی حاوی نظریاتی تیز و بُرّان که اثر تیغ آن هرگز از ذهن خواننده پاک نخواهد شد.
میگفت: «آموختن نویسندگی من را به لبۀ پرتگاه سقوط کشاند؛ سقوط به ورطۀ زیستن همچون یک شهروند حقیقی آفریقای جنوبی در کنار مردمان حقیقی این سرزمین.» در نوشتههای او نوعی حس عطوفت نسبت به سرزمین مادریاش دیده میشود، حس تعلق خاطر به یک خاک، به مردمان آن، به مناظر شکوهمند و سرشار از حماسۀ آن سرزمین و گذشتۀ قدرتمندی که دیگر پشت سر گذاشته شده، و قرار گرفتن این زمینههای احساسی در کنار آزمودن تأثیرهای مخرب شکنجههای روانی سیاسی که در آن روزگار سایهاش را بر زندگی خصوصی یکایک ساکنان آفریقای جنوبی انداخته بود به آثار او قدرتی اخلاقی و تخیلی غنی میبخشد که ذهن مخاطب را اگر اندکی به جهان تفکر راه یافته باشد سراپا گوش میسازد و تا انتهای راه با خود همراه میکند. نادین گُردیمِر همچون سَلَف خود آلن پیتون روایتگر درام تاریخ سرزمین خویش است. او در تمام نوشتههای دوران مبارزهاش با شخصیت پردازیهای بکر و نوع روایتهایش خشونت، ریاکاری و انحراف حکومت آپارتاید از تمامی معیارهای انسانی و اجتماعی را به مخاطب خود گوشزد میکند و به شکلی ناخودآگاه وجدانهای بیدار اجتماع را به محاکمه در وجود خودشان میکشاند.
گُردیمِر را شاید باید یکی از آخرین بازماندگان نسلی دانست که به قولی همۀ بلایا و مشقتهای برساخته از حماقتها و جنون تاریخی بشری را یکجا در طول عمر خود به چشم دیدند و تجربه کردند. نسلی برآمده از دل خاکسترهای خونین بر جای مانده از جنگ جهانی اول، نسلی رشد یافته در فضای جهانی از هم گسیخته، غرق در فقر، بحران و نفرت مللی زخم خورده از یکدیگر، نسلی بالیده در معنای مرگ و تباهی انسان در میان شعلههای جنگ جهانی دوم، نسل اندوه تجربههای سیاستمداران ناکارآمد برای بازسازی معنای عدالت در جهان دو قطبی شدۀ پس از جنگ و نسل مبارزه و فریاد برای دستیابی به حد اعتدال انسانیت برای آن بخش از جمعیت جهان که تنها گناهشان تیرگی پوستشان بود. گُردیمِر زادۀ دورانی بود که پیِرس برَندون، مورخ بریتانیایی، به حق آن را «درۀ ظلمات» نامیده بود؛ دوران بیدادگری و بیرحمی جنگ ایدئولوژیها، دوران سیاستهای کلان و ظالمانۀ اقتصادی، دوران بحران عمیق هویت انسانی. دورانی که واکنش دولتمردان و حکومتگران نادان اما پرمدعایش به بحرانهای عمیقی که میرفت جهان را در کام خود کشد دارویی بود زهرآگینتر از خود مرض که با تمام توان سعی میکردند آن را نوشداروی اعصار و قرون جلوه دهند؛ برآمدن رژیمهای تمامیتخواه، میلیتاریسم و جنگطلبی، نبردهای خونین داخلی همراه با نسلکشی، نابودی حقوق انسانی و حتا ماهیت زندگی انسان و همچنین ضعف و بیتفاوتی جوامع مدعی دموکراسی در برخورد با مسائل. نادین گُردیمِر در کشاکش چنین جهانی به سنین بلوغ و بزرگسالی قدم نهاد. او آینۀ تمام عیار رنجها و مشقتهای آن بخش از مردمان آفریقای جنوبی و همینطور سراسر جهان بود که اعتماد به نفس خود را با قدرت اجتماعی درآمیختند، برخاستند، حرکت کردند و همراه با آن به جستجوی معنای حقیقی عدالت پرداختند. مردمانی که با تحمل ضربات هولناک و پیاپی تاریخ دریافتند که مفهوم حقیقی عدالت جز در سایۀ اتحاد آرمانهای انسانی و ممارست بیدریغ میسر نخواهد شد. نوشتههای او یکی از والاترین و ارزشمندترین نمونههای هنری انساندوستانهایست که گویی تمامی انگارهها و و دغدغههای دائمی بشری را در خود دارد. در آثار او نوعی حس یگانگی و اتحاد موج میزند که احساس میکنی تو را در آغوش میگیرد و میگوید: «هی تو! تویی که «دیگری» خطابت میکنند. تو هم درست به اندازۀ «ما» با اهمیت هستی.»
گُردیمِر آنقدر زنده ماند تا بخشی از دهۀ دوم قرن بیست و یکم را نیز تجربه کند. قرنی که آسمان جهانش را باز هم ابرهایی سنگین، تیره و شوم پوشاندهاند: نژادپرستی، بیگانههراسی، قومیتزدایی، کافرکشی، ملیگرایی افراطی، تروریسم دولتی، تروریسم کور و بیچهره، استیلای تکبر و نخوت، تحقیر قوانین بینالمللی و نهادهای مرتبط با آن و بنیادگرایی از هر دست همراه با کشتارهای دستهجمعی. گُردیمِر در داستانها، مقالات و سخنرانیهای خود تمامی این رنجها و درهای بشری را میبیند و به ما یادآور میشود که مطمئناً آنقدر موجودات دلنوازی نبودهایم که بخواهند چشممان بزنند تا به این بلایا دچار شویم. او به ما یادآور میشود که اگر میخواهید از شیطان سخن بگویید باید آن را اینگونه معرفی کنید؛ شیطان نفرت و عدم تحمل هر چیز متفاوت. شیطان نفرت میگوید مانند من باش، مانند من بیندیش و در غیر این صورت در انتظار عواقب آن باش. آثار گُردیمِر همگی مشمول یک تئوری انسانی فراگیر هستند. او از ما میخواهد که «دیگران» را ببینیم، به آنها توجه کنیم، به آنها کمک کنیم، دست زنان و مردانی را بگیریم که با متفاوت بودنشان هویت «اینچنین بودن» ما را تکمیل میکنند. چرا که ما «خود» را در «دیگران» کشف میکنیم. در هویت آنان که مانند ما نیستند. شاید این درخواست، پیچیده در لایههای زبان دراماتیک ادبیات، همان ریسمان اصلی باشد که ما را به ماهیت و هستۀ درونی آثار گُردیمِر نزدیک میکند. او از راه زبان خود ما را وامیدارد تا با معضلات شخصیتهای داستانش رو در رو شویم و احساس کنیم که معضلات خود ما هستند. معضلات و دشواریهایی که یک جهان از آن سهم میبرند. جهانی که گُردیمِر چشم در چشم آن میایستد و میگوید: «اینجا سرزمین دیگری هم هست که انسانیتش جراحت برداشته، درست مثل تو، درست مثل ما، درست مثل بسیاری از سرزمینهای برادران و خواهران ما در سراسر جهان.»
رمان جنجالی جهان بورژوازی متأخر، نخستین تجربۀ شخصی گُردیمِر در ارتباط با سانسور بود که به مدت ده سال چاپ آن به تعویق افتاد. رمانی که از دو جنبه کاملاً مورد توجه جهانیان قرار گرفت؛ یکی نگاه فمینیستی حاکم بر آن و دیگری تشریح وضعیت اجتماعی سفیدپوستانی که برای آزادی سیاهان مبارزه میکردند. مجلۀ نیویورکر این اثر را به عنوان سیاسیترین نوشتۀ گُردیمر توصیف کرد که فقط و فقط با رمان بنال وطن اثر آلن پیتون قابل مقایسه است. مجلۀ نقد ادبی کِرکوس نیز این رمان را حاوی نظراتی بسیار ظریف و دقیق دانست که هیچ مفهومی در لابلای صفحاتش از دست نمیرود. رمانی حاوی نظریاتی تیز و بُرّان که اثر تیغ آن هرگز از ذهن خواننده پاک نخواهد شد.
March 20, 2017
اول رواية من ادب جنوب افريقيا اقرائها والممتع انه لكاتبة حاصلة على جائزة نوبل ..الرواية متوسطة المستوى ...رغم اسلوب الكاتبة الممتع والشيق الا اننى احسست بها تعرض المشكلة من الخارج من السطح ككاتبة بيضاء تعرض مشكلة السود فى بلدها .فشعورها عبارة عن تعاطف وليس عن معاناة وشتان الفرق بينهم
March 3, 2017
I didn’t really get into this short book that much. It was about a lady whose husband had been politically active in South Africa in the 60s I believe who committed suicide. That was the essence of the story. I haven’t read July’s people but in this short novella I could sense moments of brilliance from Nadine in her writing. She does what I notice a lot of great writers are able to do well which is that they can paint an enormous picture with words almost visually perfectly into your imagination by (and here’s the rub) by detailing a completely innocuous part of the scene which you would think would have no relevance in the entire scope of things. At one point she is describing her grandmother in an old person's home when she writes “the hands with the sunken hollows between the knuckles twitched now and then”. In all my years of writing I have never heard of anyone writing about that part of the body with such simplicity and clarity. Other good bits in the book were:
• “human institutions are adaptable” – this should be printed out and put up on a wall of each house as a reminder
• At one point Nadine is describing the protagonists liaison with a black African she describes the inner of his hands like this: “I particularly like the rosy almost translucent pads on the inner side of black hands that look as if light were cupped in them.”
• “human institutions are adaptable” – this should be printed out and put up on a wall of each house as a reminder
• At one point Nadine is describing the protagonists liaison with a black African she describes the inner of his hands like this: “I particularly like the rosy almost translucent pads on the inner side of black hands that look as if light were cupped in them.”
August 26, 2021
What a sleek, slim torpedo of a book. It is South Africa in the 60s. All black political parties are banned. A still-young white woman learns that her ex-husband, who was involved with black resistance movements, and later turned state's evidence when captured after a failed bombing attempt - has committed suicide. Her grandmother, who lives in a nursing home, is turning 87. She drives to her son's boarding school to tell him of his father's death. She visits her grandmother. She thinks back over her life with her ex-husband, their years of political engagement. We get a survey of her life at present, her stable job in a medical lab, her comfortable, not too passionate affair with a lawyer. American astronauts are walking in space. Finally, a black man in the political underground comes to meet her. Will she help him and his comrades receive funds from the UK?
Will she jepordise her placid, slightly empty life, to do so, and if so, why?
In these 95 pages, Gordimer gives us two lives - Elisabeth's and her ex, Max's - and an idea of many of those around theirs, caught in a time of upheaval. As powerful as the lure of space in those decades, is the pull felt in this troubled country - of some kind of change - but what, and what cost can each individual afford, or choose to afford?
In times as riven as any, this stringent, perceptive novel continues to have heft and implication. Not only political - the personal, and the changeless turmoil of human nature - are as central here.
My first Gordimer, and I feel like running down to the bookstore for more.
Will she jepordise her placid, slightly empty life, to do so, and if so, why?
In these 95 pages, Gordimer gives us two lives - Elisabeth's and her ex, Max's - and an idea of many of those around theirs, caught in a time of upheaval. As powerful as the lure of space in those decades, is the pull felt in this troubled country - of some kind of change - but what, and what cost can each individual afford, or choose to afford?
In times as riven as any, this stringent, perceptive novel continues to have heft and implication. Not only political - the personal, and the changeless turmoil of human nature - are as central here.
My first Gordimer, and I feel like running down to the bookstore for more.
September 26, 2018
Liz Van Den Sandt is a white woman living in apartheid South Africa, politically sympathetic to the anti-apartheid black cause and at least a little politically active, at least for a while some time ago. Her ex-husband Max was a great deal more idealistic and naive than she is, and has recently committed suicide after turning State’s witness and betraying some of his allies in the same struggle. Liz lives a quiet life, compromised and marginal and singly parenting their son, Bobo. A man from her past emerges, floating a proposal. Can she help the cause? All he needs is a bank account that can take foreign funds, a few months of quiet acquiescence. People are in prison left and right for this kind of help. Unlike her ex-husband, Liz has little to prove and few illusions. She’s a grown-up in a terrible situation, just like the man who’s asking her for help.
It’s startling how much reading about apartheid feels like it could be reading about modern American race relations.
It’s startling how much reading about apartheid feels like it could be reading about modern American race relations.
December 26, 2011
I read this the for the first time in my senior year of high school and it's only gotten better in the intervening five years. The book may be about apartheid-era South Africa, but it deals with the contradictions middle-class liberals deal with every single day. It's also a beautiful (if perhaps cynical) examination of human relationships. Other than this one, I have never read a book before or since that perfectly captures the interiority of a human being. I don't understand why it doesn't have four stars. And I really don't understand why it's out of print.
March 15, 2017
نادين جورديمير .. صاحبة بشرة بيضاء بتحكي عن معاناة السود في جنوب أفريقيا أيام حكومات التمييز العنصري .. الرواية بالنسبة ليا حلوة ومش مملة غي في آخر 30 صفحة مع إنها صغيرة أصلاً .. شدّني ليها إنها أول عمل مكتوب يقع تحت إيدي بيتكلم عن العنصرية وأدب جنوب أفريقيا اللي أغلبه عن السجون والتمييز والمقاومة .. شدّني كمان إنها واخده نوبل وده خلّاني أتشوق اقرأها .. رواية صغيرة ومركزة إلى حد كبير .. مش ممتعة أوي بس مش مملة.
September 16, 2019
The Late Bourgeois World is a novel set in the apartheid-era in South Africa, and is narrated from the point of view of Liz Van Den Sandt — a white woman whose socio-political revolutionary ex-husband drowns himself after embarassingly betraying his cause and becoming a state witness on the case. On one level, this book gives to us a portrait of this man through the shadows left of him in Liz's mind.
This book speaks about the contradictory nature of the all-pervasive middle-class liberality, and how it applies to politics, society, sexual relations, racial equations, the institution of the family, and so on. Particularly interesting is Liz's relationship with her son, Bobo, who has the same Christian name as his father, Max.
Gordimer structures this book interestingly, arresting the reader with wonderful detail even in mundanity (reminiscent of Márquez). Most of the book places Liz and her life vis-a-vis the death of Max: it is as if her life has been divided down the middle into a 'before' and 'after'. Strangely, the central conflict of the book is introduced only in the concluding thirty pages or so, and is therefore left quite open-endedly. However, the uniqueness of this book comes from how it is rooted ever so deeply in the forever changing yet unchanging, corrupted world we live in: the late bourgeois world.
Overall, this is an interesting book with a certain lyricism to its writing, but one has to watch out for the insight wrapped in thick layers of political critique. Pros: glimpses into the nature of the protagonist-cum-single mother's sexual freedom are interesting. Con(fusions): the very misleading cover design.
This book speaks about the contradictory nature of the all-pervasive middle-class liberality, and how it applies to politics, society, sexual relations, racial equations, the institution of the family, and so on. Particularly interesting is Liz's relationship with her son, Bobo, who has the same Christian name as his father, Max.
Gordimer structures this book interestingly, arresting the reader with wonderful detail even in mundanity (reminiscent of Márquez). Most of the book places Liz and her life vis-a-vis the death of Max: it is as if her life has been divided down the middle into a 'before' and 'after'. Strangely, the central conflict of the book is introduced only in the concluding thirty pages or so, and is therefore left quite open-endedly. However, the uniqueness of this book comes from how it is rooted ever so deeply in the forever changing yet unchanging, corrupted world we live in: the late bourgeois world.
Overall, this is an interesting book with a certain lyricism to its writing, but one has to watch out for the insight wrapped in thick layers of political critique. Pros: glimpses into the nature of the protagonist-cum-single mother's sexual freedom are interesting. Con(fusions): the very misleading cover design.
March 7, 2018
Nadine Gordimer skriver om att förhålla sig, till sin sits, sitt privilegium, som vit i ett Sydafrika som präglas av apartheid. Språket är koncist och bitvis makalöst, ämnet plötsligt relevant för den generation vita svenskar som måste navigera mellan välvilja och självbild i en tid av uppflammande rasism och politisk polemik som är starkt sammanlänkad med identitet. Boken är från 1966 och det i sig är lite deprimerande - tog det verkligen så lång tid mellan tanke och handling? Som den naiva produkt av den snabba, idealistiska internetgenerationen jag är blir jag förfärad. Menar ni att allt detta var känt, formulerat i all önskvärd tydlighet för varje empatiskt begåvad person att förstå - och ändå behandlas den vita Sydafrikanska regimen med respekt av sin omvärld? I trettio år till?
Trots sina tydliga tidsmarkörer (den första rymdpromenaden, till exempel) känns En bortgången värld som en modern roman. Om den var provokativ på sin tid känns den saklig nu, inte barnsligt provocerande som vissa skrifter som har några år på nacken.
Trots sina tydliga tidsmarkörer (den första rymdpromenaden, till exempel) känns En bortgången värld som en modern roman. Om den var provokativ på sin tid känns den saklig nu, inte barnsligt provocerande som vissa skrifter som har några år på nacken.
May 8, 2019
كتاب دنياي سفيدپوستان آفريقا نشين و آپارتايد حاكم را نه در قالب روايتگر تاريخ، كه در قالب زندگي يك فرد، فردي كه سوداي مبارزه دارد، با زباني توصيفي و گيرا ارائه ميكند. در قالب روزمرگي هاي يك زن معمولي در يك زندگي معمولي با شكست هايي كه از انقلابي گري همسرش برمي خاست. روحي از بي تفاوتي نسبت به انقلاب، علي رغم روحيه تلاشگر خودِ زن در كتاب حاكم بود. افراد نهايتاً قرباني زياده خواهي هاي بزرگان مي شوند. و اينجا گرچه براي حقوق سياهان ميجنگيدند، اما تفاوت و تمايل به حفظ فاصله در زن حس مي شد . راوي مادري بود قوي، زني كه شكايت هايش از همسرش نه در قالب يك زن عاطفي و عاشق، نه در قالب يك جنگجوي آرماني ، كه در قالب معمولي ترين احساسات بشر بود. و مكس ، شوهرش ، كه در لفافه متهم به افراط از جانب راوي شده بود، نهايتاً در راه آرمانهايش جان سپرد. اما كتاب از درونيات روانشناسانه مكس هم استفاده كرده تا واقعيت را بيشتر به نگاه ما عرضه كند .
"جهان بورژوازي متاخر" ، جهاني ست با بورژواهاي حاكم با نگاه دون به رنگين پوست ها و ضعيف ترها، بسان خيريه هايي كه با وجود تظاهر به توجه به ضعيفان، حقوق اصلي و اوليه آنها را پامال ميكنند. در اين كتاب از انحطاط اخلاقي در قالب سكس با سياهان سخن رفت ؛ و تظاهر به اينكه اين نشان دهنده ناديده گرفتن رنگ پوست است.افراد قرباني ريشه هايشان هستند،راوي روشنفكر است و خيانت مردش را مانند وزش بادي بي موقع توصيف ميكند. به سياهان كمك ميكند و در عين حال تمايل دارد ارتباط شخصي و نزديك با كسي نداشته باشد. اما چيزي اين ميان تغيير ميكند؛ جايي كه با وجود ترس ، مرگ مكس جرقه اي از آرمانهاي رها شده را در وجودش شعله ور ميكند. و درخواست لويي را در كمال تعجب رد نميكند.
تعارضات روابط بين فردي به خوبي در كتاب توصيف شده ، ته مايه اي از تمايلات جنسي در فعاليت هاي بشر از هر نوعي نهفته است . گرچه براي راوي همه چيز در سطح مي ماند. در "جهان بورژوازي متاخر" پسر براي مرگ پدري كه نقشي در زندگي اش نداشته اندوهگين نمي شود.
دست آخر كتاب به ماوراي هستي و مرگ سفر ميكند. و از ماندگاري اعمال در ابديت حرف ميزند.
" اگر بتواني چيزي خارج از شرايط فيزيكي حاكم بر خود را مديريت كني آيا منطقي نيست باور كني در حال رسيدن به
حقيقتي وراي مرگ هستي ؟"
جملاتي از كتاب :
"بعضي آدمها خودشون رو مي كشن چون نميتونن تحمل كنن كه تا ابد زنده نيستن..." "منظورم اينه كه اونها نميتونن با محدوديت زماني كه با اون روبه رو هستن كنار بيان."
"شايد بوبو حقيقتاً آنچه را كه من مي گفتم درك مي كرد و من متوجه نبودم، درست مثل گياهان كه نفس مي كشيدند اما من نمي توانستم اين فرايند را در آن ها حس كنم."
"جهان بورژوازي متاخر" ، جهاني ست با بورژواهاي حاكم با نگاه دون به رنگين پوست ها و ضعيف ترها، بسان خيريه هايي كه با وجود تظاهر به توجه به ضعيفان، حقوق اصلي و اوليه آنها را پامال ميكنند. در اين كتاب از انحطاط اخلاقي در قالب سكس با سياهان سخن رفت ؛ و تظاهر به اينكه اين نشان دهنده ناديده گرفتن رنگ پوست است.افراد قرباني ريشه هايشان هستند،راوي روشنفكر است و خيانت مردش را مانند وزش بادي بي موقع توصيف ميكند. به سياهان كمك ميكند و در عين حال تمايل دارد ارتباط شخصي و نزديك با كسي نداشته باشد. اما چيزي اين ميان تغيير ميكند؛ جايي كه با وجود ترس ، مرگ مكس جرقه اي از آرمانهاي رها شده را در وجودش شعله ور ميكند. و درخواست لويي را در كمال تعجب رد نميكند.
تعارضات روابط بين فردي به خوبي در كتاب توصيف شده ، ته مايه اي از تمايلات جنسي در فعاليت هاي بشر از هر نوعي نهفته است . گرچه براي راوي همه چيز در سطح مي ماند. در "جهان بورژوازي متاخر" پسر براي مرگ پدري كه نقشي در زندگي اش نداشته اندوهگين نمي شود.
دست آخر كتاب به ماوراي هستي و مرگ سفر ميكند. و از ماندگاري اعمال در ابديت حرف ميزند.
" اگر بتواني چيزي خارج از شرايط فيزيكي حاكم بر خود را مديريت كني آيا منطقي نيست باور كني در حال رسيدن به
حقيقتي وراي مرگ هستي ؟"
جملاتي از كتاب :
"بعضي آدمها خودشون رو مي كشن چون نميتونن تحمل كنن كه تا ابد زنده نيستن..." "منظورم اينه كه اونها نميتونن با محدوديت زماني كه با اون روبه رو هستن كنار بيان."
"شايد بوبو حقيقتاً آنچه را كه من مي گفتم درك مي كرد و من متوجه نبودم، درست مثل گياهان كه نفس مي كشيدند اما من نمي توانستم اين فرايند را در آن ها حس كنم."
January 13, 2015
I've just scrubbed a review in which I tried to justify a three star rating.
But, to be honest - I must be honest. This is a subject I have struggled with to this day - I lived in that part of Africa until recently.
What worries me about the book is that I feel the author muddies the waters.
The protagonist, a young white woman, is faced with making a decision whether or not to assist the passage of funding for the Black Nationalist Movement. That is straightforward enough.
The puzzle, for me, is why should she have to be influenced by the past ineffectual efforts (to support the same movement) by a dysfunctional ex-husband who has just committed suicide. That seems to be the issue, rather than her personal conviction. In addition, her decision could place in grave jeopardy: her delightful young son who has only her to support him, her helpless, senile grandmother and a relationship with a decent, caring man. In her tussle on the matter, she muses casually on a possible sexual relationship with the black man who has come to her for help, yet she has described a more than satisfactory relationship with the man in her life. Into this she make a connection with the concurrent moon landing and the first steps for humankind...
Perhaps I am missing something here - perhaps a lot.
For all that, the white middle-class couldn't be portrayed with more piercing accuracy - the United Party politician's wife, decked in twin set and pearls declaring, 'I'm just a just simple Boer at heart.' Johannesburg and the surrounding highveld described so evocatively.
I would just like to feel a greater sense of conviction. The main character has grappled with big, serious, personal issues. Perhaps that's the point - supporting the Black Nationalist Movement is more important - but it's not clear to me why.
But, to be honest - I must be honest. This is a subject I have struggled with to this day - I lived in that part of Africa until recently.
What worries me about the book is that I feel the author muddies the waters.
The protagonist, a young white woman, is faced with making a decision whether or not to assist the passage of funding for the Black Nationalist Movement. That is straightforward enough.
The puzzle, for me, is why should she have to be influenced by the past ineffectual efforts (to support the same movement) by a dysfunctional ex-husband who has just committed suicide. That seems to be the issue, rather than her personal conviction. In addition, her decision could place in grave jeopardy: her delightful young son who has only her to support him, her helpless, senile grandmother and a relationship with a decent, caring man. In her tussle on the matter, she muses casually on a possible sexual relationship with the black man who has come to her for help, yet she has described a more than satisfactory relationship with the man in her life. Into this she make a connection with the concurrent moon landing and the first steps for humankind...
Perhaps I am missing something here - perhaps a lot.
For all that, the white middle-class couldn't be portrayed with more piercing accuracy - the United Party politician's wife, decked in twin set and pearls declaring, 'I'm just a just simple Boer at heart.' Johannesburg and the surrounding highveld described so evocatively.
I would just like to feel a greater sense of conviction. The main character has grappled with big, serious, personal issues. Perhaps that's the point - supporting the Black Nationalist Movement is more important - but it's not clear to me why.
January 19, 2022
اخترت البوم روايات قصيرة مختلفة لابعد قليلا عن الكتب الفكرية الملازمة منذ فترة ..غورديمر كاتبة جنوب افريقية تلقفت اسمها من كتاب لسعد البازعي :)
راوية اكثر من بسيطة، لاشي غير عادي فيها، مُطلقة يصلها خبر انتحار والد ابنها لتبدأ رحلة ذكريات حياتهما معا التي بدأت منذ الصغر، هو من العالم البرجوازي وهي من آخر متواضع .
ماكس الثائر يخفق بجعل مأربه عنوانا للمساواة وضد العنصرية، بحاكم ويسجن ثم ينتحر ! وعلى الطرف الاخر هناك جدة بدار مسنين وعلاقة تآلف مع محام ، واستعراض للوضع العام الاجتماعي والسياسي في جنوب افريقيا …
الترجمة ممتازة ..
لم أر بالرواية أي ميزة تجعلني انصح بمطالعتها سوى الخفة والبساطة ، استراحة من كتب دسمة
وبس والله
راوية اكثر من بسيطة، لاشي غير عادي فيها، مُطلقة يصلها خبر انتحار والد ابنها لتبدأ رحلة ذكريات حياتهما معا التي بدأت منذ الصغر، هو من العالم البرجوازي وهي من آخر متواضع .
ماكس الثائر يخفق بجعل مأربه عنوانا للمساواة وضد العنصرية، بحاكم ويسجن ثم ينتحر ! وعلى الطرف الاخر هناك جدة بدار مسنين وعلاقة تآلف مع محام ، واستعراض للوضع العام الاجتماعي والسياسي في جنوب افريقيا …
الترجمة ممتازة ..
لم أر بالرواية أي ميزة تجعلني انصح بمطالعتها سوى الخفة والبساطة ، استراحة من كتب دسمة
وبس والله
October 10, 2014
That's it! 100 books on GR. By 99 different writers. If it hadn't been for Bill Bryson twice, it'd have been a clean 100. Included discoveries like McCann, Buzzati, Izzo & Bolaño - my cup runneth over. On to the next 100!
November 21, 2020
I enjoyed this short book, especially toward the end. The writing is sharp and cerebral. I was especially a sucker for the narrator's self-awareness of her own whiteness (e.g. "I had a glimpse of myself as another white woman who talks too much.") How refreshing it is to read a book where whiteness is documented, where it exists and where it is racialized! Of course it can't be American. (This book was published in 1966 in South Africa.) I am grateful to have read a book that it is not scared to be political, racial, or likable (you don't know if you should trust or even like the narrator, a white woman, for example). It's a quick read. I recommend it.
Some of my favorite lines are below:
--"dreary flattery, balm that burned like ice, if it was" (10)
--"kick from the wreckage the button that asserts the identity of the dead" (11)
--"we belong to the generation that lays down its burdens on Freud" (12)
--"Behind the clean and ugly bricks, a great shout of life going up, fading into the sunlit vacuum" (13)
--"We walked up and down, talking trivialities, like people in hospital grounds who are relieved to have left the patient behind for a while" (17)
--"my mother puts a frilly cover over everything; the lavatory seat, her mind--" (22)
--"Oh we bathed and perfumed and depilated white ladies, in whose wombs the sanctity of the white race is entombed! What concoction of musk and boiled petals can disguise the dirt done in the name of that sanctity?" (25)
--"If Max wouldn't act as a white man for white men, the Van Den Sandts wouldn't let him act at all" (27)
--"But can any white man who wants change really be all there?" (28)
--"Moral scleorsis. Hardening of the heart, narrowing of the mind; while the dividends go up. The thing that makes them distribute free blankets in the location in the winter, while refusing to pay wages people could live on." (31)
--"A cold bruised smell came up from the flowers; it was the snowdrops" (33)
--"The future was already there; it was a matter of having the courage to announce it." (40)
--"no African movement seeking mass support could afford to have white members." (41)
--"looking down at seaweed in the water like flowers imprisoned in a glass paperweight" (54)
--"we are safe from atomic fall-out from the Northern Hemisphere because of the doldrums, an area where elements lie becalmed and can carry no pollution." (63)
--"There was what I can only describe as a power failure between us; the voices went on but the real performance had stopped in darkness." (67)
--"And yet to put on a record and pour myself another glass of wine and sit -- something that sounds delightful -- made me feel as if I were on stage before an empty auditorium." (73)
--"there's a flicker--just a hair's-breadth flicker--that makes me aware that he's thinking, fast, in his own language, about something else." (77)
--"the day was over, it had no connection with the visit; the visit had no connection with anything else in my life, such visits are like the hour when you wake up in the night and read and smoke, and then go to sleep -- they have no context." (78)
--"I had a glimpse of myself as another white woman who talks too much." (80)
--"Always the orderly white mind, accustomed to dealing with disaster through the proper professional channels." (84)
--"Probably just the black's sense that whites, who have held the power so long, always retain somewhere, even if they have been disinherited, some forgotten resource--a family trinket coming down from generations of piled-up possessions." (87)
--"with just the right, light regret" (88)
--"The headlights of a car making the steep turn into the street send a great pale moth of light travelling slowly round the room." (90)
--"when Max drowned today, a man walked about in space." (91)
--"They are alive up there." (91)
--"That's whats up there, behind the horsing around and the dehyrdated hamburgers and the televised blood tests. If it's the moon, that's why . . . that's why . . . " (92-93)
--"I can hear the starts in their courses--a vibrant, infinitely high-pitched hum [ . . . ] Probably it's the passage of the Americans, up there, making their own search, going round in the biggest circle of them all." (94)
Some of my favorite lines are below:
--"dreary flattery, balm that burned like ice, if it was" (10)
--"kick from the wreckage the button that asserts the identity of the dead" (11)
--"we belong to the generation that lays down its burdens on Freud" (12)
--"Behind the clean and ugly bricks, a great shout of life going up, fading into the sunlit vacuum" (13)
--"We walked up and down, talking trivialities, like people in hospital grounds who are relieved to have left the patient behind for a while" (17)
--"my mother puts a frilly cover over everything; the lavatory seat, her mind--" (22)
--"Oh we bathed and perfumed and depilated white ladies, in whose wombs the sanctity of the white race is entombed! What concoction of musk and boiled petals can disguise the dirt done in the name of that sanctity?" (25)
--"If Max wouldn't act as a white man for white men, the Van Den Sandts wouldn't let him act at all" (27)
--"But can any white man who wants change really be all there?" (28)
--"Moral scleorsis. Hardening of the heart, narrowing of the mind; while the dividends go up. The thing that makes them distribute free blankets in the location in the winter, while refusing to pay wages people could live on." (31)
--"A cold bruised smell came up from the flowers; it was the snowdrops" (33)
--"The future was already there; it was a matter of having the courage to announce it." (40)
--"no African movement seeking mass support could afford to have white members." (41)
--"looking down at seaweed in the water like flowers imprisoned in a glass paperweight" (54)
--"we are safe from atomic fall-out from the Northern Hemisphere because of the doldrums, an area where elements lie becalmed and can carry no pollution." (63)
--"There was what I can only describe as a power failure between us; the voices went on but the real performance had stopped in darkness." (67)
--"And yet to put on a record and pour myself another glass of wine and sit -- something that sounds delightful -- made me feel as if I were on stage before an empty auditorium." (73)
--"there's a flicker--just a hair's-breadth flicker--that makes me aware that he's thinking, fast, in his own language, about something else." (77)
--"the day was over, it had no connection with the visit; the visit had no connection with anything else in my life, such visits are like the hour when you wake up in the night and read and smoke, and then go to sleep -- they have no context." (78)
--"I had a glimpse of myself as another white woman who talks too much." (80)
--"Always the orderly white mind, accustomed to dealing with disaster through the proper professional channels." (84)
--"Probably just the black's sense that whites, who have held the power so long, always retain somewhere, even if they have been disinherited, some forgotten resource--a family trinket coming down from generations of piled-up possessions." (87)
--"with just the right, light regret" (88)
--"The headlights of a car making the steep turn into the street send a great pale moth of light travelling slowly round the room." (90)
--"when Max drowned today, a man walked about in space." (91)
--"They are alive up there." (91)
--"That's whats up there, behind the horsing around and the dehyrdated hamburgers and the televised blood tests. If it's the moon, that's why . . . that's why . . . " (92-93)
--"I can hear the starts in their courses--a vibrant, infinitely high-pitched hum [ . . . ] Probably it's the passage of the Americans, up there, making their own search, going round in the biggest circle of them all." (94)
December 8, 2025
“El último mundo burgués” es el título con el que se publicó en español la novela de Nadine Gordimer, aparecida originalmente en 1966 como "The Late Bourgeois World". El nombre no es casual: anuncia, desde el comienzo, la fractura moral y política de una clase social que prefiere mirar hacia otro lado. La historia se sitúa en pleno apartheid sudafricano, territorio donde Gordimer construyó toda su obra y desde donde levantó su voz como activista, cercana al Congreso Nacional Africano.
La narradora, Elizabeth Van Den Sandt, nos conduce a través de una primera persona moderada, casi áspera, que cobra fuerza cuando recibe la noticia del suicidio de Max, su exmarido. Ese acontecimiento abre una grieta que la obliga a mirar atrás: el noviazgo juvenil en Johannesburgo, un matrimonio que nunca encontró su cauce, y un divorcio inevitable que dejó más silencios que explicaciones.
Max, activista antiapartheid, aparece como un hombre devorado por varias sombras: la incomprensión familiar, la soledad, la tensión racial que atraviesa cada rincón del país. Su muerte no es solo un acto desesperado, sino también la señal de una clase media blanca incapaz —o reacia— a enfrentar la realidad que la sostiene. Allí cobra sentido el título, la “muerte” no alude únicamente al personaje, sino a la quiebra ética de un sector social que vive al margen del sufrimiento que provoca. Elizabeth, por su parte, es retratada con una honestidad que incomoda. Su apatía, su modo de flotar entre los acontecimientos sin involucrarse del todo, funciona como espejo de una pasividad que Gordimer critica con sutileza, pero con precisión quirúrgica. La indiferencia, aquí, no es un rasgo personal: es un síntoma social.
La novela insiste, sin proclamas, en lo difícil que resulta alcanzar cualquier forma de libertad —individual o colectiva— en un sistema cimentado en la opresión. Cada vida, cada relación, cada gesto está condicionado por ese orden racial que regula incluso lo íntimo.
Al final, "El último mundo burgués" ofrece un retrato duro y lúcido de la sociedad blanca sudafricana durante el apartheid. Gordimer muestra cómo las historias personales no pueden desligarse del entramado político: tarde o temprano, la realidad termina por irrumpir, desordenarlo todo y revelar aquello que muchos prefieren no ver.
La narradora, Elizabeth Van Den Sandt, nos conduce a través de una primera persona moderada, casi áspera, que cobra fuerza cuando recibe la noticia del suicidio de Max, su exmarido. Ese acontecimiento abre una grieta que la obliga a mirar atrás: el noviazgo juvenil en Johannesburgo, un matrimonio que nunca encontró su cauce, y un divorcio inevitable que dejó más silencios que explicaciones.
Max, activista antiapartheid, aparece como un hombre devorado por varias sombras: la incomprensión familiar, la soledad, la tensión racial que atraviesa cada rincón del país. Su muerte no es solo un acto desesperado, sino también la señal de una clase media blanca incapaz —o reacia— a enfrentar la realidad que la sostiene. Allí cobra sentido el título, la “muerte” no alude únicamente al personaje, sino a la quiebra ética de un sector social que vive al margen del sufrimiento que provoca. Elizabeth, por su parte, es retratada con una honestidad que incomoda. Su apatía, su modo de flotar entre los acontecimientos sin involucrarse del todo, funciona como espejo de una pasividad que Gordimer critica con sutileza, pero con precisión quirúrgica. La indiferencia, aquí, no es un rasgo personal: es un síntoma social.
La novela insiste, sin proclamas, en lo difícil que resulta alcanzar cualquier forma de libertad —individual o colectiva— en un sistema cimentado en la opresión. Cada vida, cada relación, cada gesto está condicionado por ese orden racial que regula incluso lo íntimo.
Al final, "El último mundo burgués" ofrece un retrato duro y lúcido de la sociedad blanca sudafricana durante el apartheid. Gordimer muestra cómo las historias personales no pueden desligarse del entramado político: tarde o temprano, la realidad termina por irrumpir, desordenarlo todo y revelar aquello que muchos prefieren no ver.
May 17, 2025
35th book read in 2025
This was Nadine Gordimer’s fourth novel and the fourth one I have read. I am following her work as part of My Big Fat Reading Project. I have a long way to go with this author and with the project. I am currently reading the list for 1966.
The Late Bourgeois World is the shortest of the ones I’ve read. It is more a novella than a novel. It struck me hard though because like the main character, a woman who narrates the story, I married an impulsive man who only brought trouble into my life, even after I left him.
I admire Nadine Gordimer for her exquisite writing and her courage as a South African woman who gave her life to helping her country eradicate Apartheid. She was white, daughter of colonizers, thus from the oppressive side of the conflict, who felt a responsibility to put things right.
This story opens with a telegram relaying to the woman that her ex-husband is dead by suicide. They had built their relationship on ideals of protesting injustice, but he was unable to be effective and she was stuck at home once they had a child. Oh, that old story.
The remainder of the book tells that back story and then moves on to an encounter between the woman and one of her ex-husband’s Black colleagues. He asks for a favor which she struggles to decide whether to grant.
The 20th century was fraught with the results of colonialism and its effects on the indigenous populations displaced or enslaved by white capitalism and what I would call greed. Gordimer, in her fiction, wrestles with the moral questions white people faced in South Africa. Those issues are still ongoing in the 21st century which makes her writing so relevant to this day.
This was Nadine Gordimer’s fourth novel and the fourth one I have read. I am following her work as part of My Big Fat Reading Project. I have a long way to go with this author and with the project. I am currently reading the list for 1966.
The Late Bourgeois World is the shortest of the ones I’ve read. It is more a novella than a novel. It struck me hard though because like the main character, a woman who narrates the story, I married an impulsive man who only brought trouble into my life, even after I left him.
I admire Nadine Gordimer for her exquisite writing and her courage as a South African woman who gave her life to helping her country eradicate Apartheid. She was white, daughter of colonizers, thus from the oppressive side of the conflict, who felt a responsibility to put things right.
This story opens with a telegram relaying to the woman that her ex-husband is dead by suicide. They had built their relationship on ideals of protesting injustice, but he was unable to be effective and she was stuck at home once they had a child. Oh, that old story.
The remainder of the book tells that back story and then moves on to an encounter between the woman and one of her ex-husband’s Black colleagues. He asks for a favor which she struggles to decide whether to grant.
The 20th century was fraught with the results of colonialism and its effects on the indigenous populations displaced or enslaved by white capitalism and what I would call greed. Gordimer, in her fiction, wrestles with the moral questions white people faced in South Africa. Those issues are still ongoing in the 21st century which makes her writing so relevant to this day.
July 22, 2022
ليز امرأة بيضاء تعيش في الفصل العنصري في جنوب أفريقيا، ومتعاطفة سياسيا مع قضية السود المناهضة للفصل العنصري ونشطة سياسيا قليلا على الأقل لفترة من الوقت .كان زوجها السابق ماكس من الطبقة البرجوازية أكثر مثالية وساذجة مما هي عليه، وانتحر مؤخرا بعد أن تحول إلى مخبر وخان بعض حلفائه في نفس النضال. تعيش ليز حياة هادئة، معرضة للخطر وهامشية وتربي ابنهما بوبو بمفردها. يظهر رجل من ماضيها، يطرح اقتراحا. لمساعدته في القضية كل ما يحتاجه هو حساب مصرفي يمكنه أخذ أموال أجنبية، بضعة أشهر من الإذعان الهادئ. الناس في السجن يسارا ويمينا للحصول على هذا النوع من المساعدة. على عكس زوجها السابق، ليس لديها الكثير لإثباته والأوهام القليلة. إنها ناضجة في وضع رهيب، تماما مثل الرجل الذي يطلب منها المساعدة.
رواية في المجمل تتكلم عن العنصرية في جنوب افريقيا خلال فترة الستينات .
رواية في المجمل تتكلم عن العنصرية في جنوب افريقيا خلال فترة الستينات .
April 17, 2018
لا أعلم ما إذا كانت مشكلة الروايات العالمية في الترجمة مستعصية لهذه الدرجة، لم أعجب بترجمة هذا العمل بالرغم من أنه مترجم بجودة أعلى من العديد من الأعمال الآخرى.
هذه الرواية أدبية خالصة، ذات طابع سياسي متعمق، لا أنصح بقرائتها إلا لمن لديه خلفية سياسية نظرية. لم تقتصر على هذا وحسب، بل اشتملت أيضا على محادثات داخلية مع الذات توضح قضايا عديدة كالتمييز العرقي. أحداثها ليست أحداثا بالمعنى الحرفي، وكأنها سلسلة من الحكي المفصل الذي يمل منه من لا يفهمه، بينما يعشقه الفاهمون.
وأخيرا أقتبس :" هناك بلا ريب أشياءٌ ممكنة لأجلي، ولكن تحت أي حجرٍ تكمن؟"
هذه الرواية أدبية خالصة، ذات طابع سياسي متعمق، لا أنصح بقرائتها إلا لمن لديه خلفية سياسية نظرية. لم تقتصر على هذا وحسب، بل اشتملت أيضا على محادثات داخلية مع الذات توضح قضايا عديدة كالتمييز العرقي. أحداثها ليست أحداثا بالمعنى الحرفي، وكأنها سلسلة من الحكي المفصل الذي يمل منه من لا يفهمه، بينما يعشقه الفاهمون.
وأخيرا أقتبس :" هناك بلا ريب أشياءٌ ممكنة لأجلي، ولكن تحت أي حجرٍ تكمن؟"
October 10, 2023
"Kijk daar eens, kijk daar eens," spoorden we Bobo aan, maar zijn kleine jongensblik volgde de vinger en keek niet verder dan het uiteinde ervan."
heel interessant over wat een wit mens kan betekenen in een rassenstrijd, en wat een rijk mens kan betekenen in een klassenstrijd (spoiler: niet altijd even veel)
echt geweldige vertaling. ik had eerst helemaal niet door dat het niet origineel in t nederlands was geschreven. super super mooi
heel interessant over wat een wit mens kan betekenen in een rassenstrijd, en wat een rijk mens kan betekenen in een klassenstrijd (spoiler: niet altijd even veel)
echt geweldige vertaling. ik had eerst helemaal niet door dat het niet origineel in t nederlands was geschreven. super super mooi
May 10, 2025
A thin and interesting book about the complexities of being a social activist while as a member of the privileged group. The narrator's voice is cynical and arguably unreliable. The characters feel vividly drawn.
September 21, 2017
Una donna racconta un pezzo della sua storia privata dalle ampie aperture pubbliche, socio-politiche: “Il mondo tardoborghese” (1966) è un buon romanzo breve nel quale l’autrice sudafricana Nadine Gordimer, che sarà premio Nobel nel 1991, palesa precocemente, oltre al talento, il suo impegno forte contro la politica dell’apartheid e a favore dei diritti della maggioranza nera del paese.
May 9, 2024
.
گوردیمر جایی اواخر رمان در میانهٔ گفتگویی بین راوی و شخصیت گراهام، تبیین خودش رو از جهان بورژوازی متآخر جمعبندی کرده: توصیف زوال، نه به عنوان تعریفی سیاسی که پوششدهندهٔ همهچیز؛ از هنر و باورهای مذهبی گرفته تا تکنولوژی و اکتشافات و عشق ورزیدن و بعد این رو به عنوان تکمله اضافه میکنه که نه حتی با مستثنی کردن نظام کمونیستی.
«مسئله اینه که با ارائهٔ یک تعریف مشخص نسبت به یک بخش از جهان، ناخودآگاه به تعریف اون بخش دیگه هم پرداختی و دیگه تفاوتی پیدا نمیکنه. هر دو پارهٔ جهان، بلوک شرق و غرب بخشی از یه کلیت تاریخی هستن».
آغاز داستانِ «جهان بورژوازی متأخر» صبح فردای بیستم ژوئن ۱۹۶۹ یعنی روزیه که نیل آرمسترانگ به نمایندگی از جهان کاپیتالیستی پا بر روی سطح ماه گذاشته در حالی که مکس وِندن سِندِت فعال سیاسی اهل آفریقای جنوبی روز قبل خودش رو در دریا غرق کرده.
خبر مرگ خودخواستهٔ او در بین تیترهای دهان پر کنِ فرود روی ماه جایی ندارد.
سقوط یکی از صدها فعال سفیدپوست جنبشهای ضدآپارتاید که در تقابل منافع با سایر احزاب و تشکلها انسجام فکری و عملی خودشون رو باختن، گاهی به فعالیتهای مسلحانه متوسل شدن، شناسایی و دستگیر و در نهایت تحت شکنجه ناچار به افشای نام همرزمان و نقشههای خودشون شدن. از جانب هم مسلکان خائن و از دید جامعهٔ چندپاره، شورشی لقب گرفتن.
«جهان بورژوازی متأخر» رو نادین گوردیمری روایت میکنه که خودش دههها علیه آپارتاید در آفریقایی جنوبی مبارزه کرد، به نفع ماندلا جنگید و از اعضای ارشد کنگرهٔ ملی آفریقا بود.
از متن کتاب:
اونها میخوان تمام زیرساختهای اجتماعی و اقتصادی سفیدپوستها، نیروی انسانی و شغلهای مهم رو به دست بیارن و نتیجه چی میشه؟ باز هم یک کشور کاپیتالیستی فقط از نوع سیاه. یک سرمایهداری صرف سیاهپوستی و شاید همراه با ملی کردن چند تا معدن برای ظاهرسازی. میگن: ثروت معادنِ طبیعی خفته در زیر خاک، بانکها و صنعت انحصاری کشور باید به تملک مردم در معنای عام و فراگیر انتقال یابد. شعار قشنگیه اما اونها چطور میخوان به این توزیع متساوی ثروت و قدرت دست پیدا کنن؟
پ.ن: این رمان تا ده سال بعد از نوشته شدنش، در آفریقای جنوبی اجازهٔ انتشار نداشت.
پ.ن۲: گوردیمر در سال ۱۹۹۱ برندهٔ نوبل ادبیات شد.
پ.ن۳: از این نویسندهٔ فوقالعاده تنها چهار عنوان کتاب به فارسی برگردان شده.
گوردیمر جایی اواخر رمان در میانهٔ گفتگویی بین راوی و شخصیت گراهام، تبیین خودش رو از جهان بورژوازی متآخر جمعبندی کرده: توصیف زوال، نه به عنوان تعریفی سیاسی که پوششدهندهٔ همهچیز؛ از هنر و باورهای مذهبی گرفته تا تکنولوژی و اکتشافات و عشق ورزیدن و بعد این رو به عنوان تکمله اضافه میکنه که نه حتی با مستثنی کردن نظام کمونیستی.
«مسئله اینه که با ارائهٔ یک تعریف مشخص نسبت به یک بخش از جهان، ناخودآگاه به تعریف اون بخش دیگه هم پرداختی و دیگه تفاوتی پیدا نمیکنه. هر دو پارهٔ جهان، بلوک شرق و غرب بخشی از یه کلیت تاریخی هستن».
آغاز داستانِ «جهان بورژوازی متأخر» صبح فردای بیستم ژوئن ۱۹۶۹ یعنی روزیه که نیل آرمسترانگ به نمایندگی از جهان کاپیتالیستی پا بر روی سطح ماه گذاشته در حالی که مکس وِندن سِندِت فعال سیاسی اهل آفریقای جنوبی روز قبل خودش رو در دریا غرق کرده.
خبر مرگ خودخواستهٔ او در بین تیترهای دهان پر کنِ فرود روی ماه جایی ندارد.
سقوط یکی از صدها فعال سفیدپوست جنبشهای ضدآپارتاید که در تقابل منافع با سایر احزاب و تشکلها انسجام فکری و عملی خودشون رو باختن، گاهی به فعالیتهای مسلحانه متوسل شدن، شناسایی و دستگیر و در نهایت تحت شکنجه ناچار به افشای نام همرزمان و نقشههای خودشون شدن. از جانب هم مسلکان خائن و از دید جامعهٔ چندپاره، شورشی لقب گرفتن.
«جهان بورژوازی متأخر» رو نادین گوردیمری روایت میکنه که خودش دههها علیه آپارتاید در آفریقایی جنوبی مبارزه کرد، به نفع ماندلا جنگید و از اعضای ارشد کنگرهٔ ملی آفریقا بود.
از متن کتاب:
اونها میخوان تمام زیرساختهای اجتماعی و اقتصادی سفیدپوستها، نیروی انسانی و شغلهای مهم رو به دست بیارن و نتیجه چی میشه؟ باز هم یک کشور کاپیتالیستی فقط از نوع سیاه. یک سرمایهداری صرف سیاهپوستی و شاید همراه با ملی کردن چند تا معدن برای ظاهرسازی. میگن: ثروت معادنِ طبیعی خفته در زیر خاک، بانکها و صنعت انحصاری کشور باید به تملک مردم در معنای عام و فراگیر انتقال یابد. شعار قشنگیه اما اونها چطور میخوان به این توزیع متساوی ثروت و قدرت دست پیدا کنن؟
پ.ن: این رمان تا ده سال بعد از نوشته شدنش، در آفریقای جنوبی اجازهٔ انتشار نداشت.
پ.ن۲: گوردیمر در سال ۱۹۹۱ برندهٔ نوبل ادبیات شد.
پ.ن۳: از این نویسندهٔ فوقالعاده تنها چهار عنوان کتاب به فارسی برگردان شده.
August 9, 2016
قراءة ثانية -وبالتأكيد ستكون الأخيرة- لنادين جوردمر..
لماذا الأخيرة؟
لأنني للمرة الثانية لم أستطع إكمال الرواية .. بالرغم من صغرها...
تشبيهات نادين جورديمر غير مفهومة تماما.. المقصود أصلا من التشبيه هو إيصال الصورة بشكل مقرب من ذهن المستمع و ليس استخدام صور لا يعرف عنها المستمع شيئا!!
أسلوب نادين في السرد غاية في الإرباك.. انتقالات غريبة بين الماضي و الحاضر.. و لا أقصد مجرد انتقال على فترات.. ولكن أقصد انتقال بين الماضي و الحاضر في نفس الجملة!!.. شيء يجعل القارئ يفقد تركيزه و قدرته على فهم الأحداث.. و أقصد بالقارئ نفسي بالطبع!
أما الأسوأ فهو أن كتاباتها غاية في المحلية.. لابدو أن تكون لديك خلفية تاريخية "عميقة" بجنوب أفريقيا حتى تستطيع أن تدرك العلاقات بين الأفراد.. و الكاتبة لا تهتم بإعطاء أي لمحات عن هذا و غالبا تعتمد على كون القارئ من جنوب أفريقيا فقط..
بعدما وصلت إلى منتصف القصة لم أستطع المتابعة... القراءة أصبحت نوعا من العبث فكان لا مفر من التوقف..
لماذا الأخيرة؟
لأنني للمرة الثانية لم أستطع إكمال الرواية .. بالرغم من صغرها...
تشبيهات نادين جورديمر غير مفهومة تماما.. المقصود أصلا من التشبيه هو إيصال الصورة بشكل مقرب من ذهن المستمع و ليس استخدام صور لا يعرف عنها المستمع شيئا!!
أسلوب نادين في السرد غاية في الإرباك.. انتقالات غريبة بين الماضي و الحاضر.. و لا أقصد مجرد انتقال على فترات.. ولكن أقصد انتقال بين الماضي و الحاضر في نفس الجملة!!.. شيء يجعل القارئ يفقد تركيزه و قدرته على فهم الأحداث.. و أقصد بالقارئ نفسي بالطبع!
أما الأسوأ فهو أن كتاباتها غاية في المحلية.. لابدو أن تكون لديك خلفية تاريخية "عميقة" بجنوب أفريقيا حتى تستطيع أن تدرك العلاقات بين الأفراد.. و الكاتبة لا تهتم بإعطاء أي لمحات عن هذا و غالبا تعتمد على كون القارئ من جنوب أفريقيا فقط..
بعدما وصلت إلى منتصف القصة لم أستطع المتابعة... القراءة أصبحت نوعا من العبث فكان لا مفر من التوقف..
November 29, 2015
مش قادر انا مش قادر اديك ,ده كان حالى فى الرواية دى وصلت للصفحة 70 ومقدرتش اكمل الباقى "عبث" !
انا مش فاهم هى عاوزة توصل اية من الرواية ؟!
انا مش فاهم هى عاوزة توصل اية من الرواية ؟!
February 9, 2025
العالم البرجوازي الزائل. نادين جورديمر
.
أسلوب تداعٍ شديد التميز، خيط سردي متدفق بنعومة، يجمع خطوات الحياة اليومية للراوية وهي تقول فعلت كذا وفعلتُ كذا، مع خواطر عارضة، مع عودة للماضي في مقاطع موجزة تسرد فيها تقريريا ما حدث لها ولزوجها، لنفهم بشكل متقطع، وعبر تلك المقاطع التقريرية التي لا تتصل ببعضها البعض ولكن يتخللها سرد الخطوات اليومية والافكار الأخري، خلفية الحدث الرئيسي الذي تبدأ به الرواية دون أن تطيل الوقوف عنده، وهو خبر انتحار زوجها بإغراق نفسه.٠
تتحدث الراوية عن كل شيء باقتضاب وبشكل عابر، مهما كانت أهمية او مدي قساوة ما تتكلم عنه، يتشكل الألم والحذر والهشاشة في النص من ذلك التناول العابر والمقتضب للأمور الهامة والمحزنة.
الجزء الذي زارت فيه ابنها في مدرسته الداخلية لتُخبره بموت أبيه كان قاسيا وجميلا، حيث وصفت أشياءً كثيرة عابرة وثانوية في الزيارة، ولكن الأمر الرئيسي، وهو الحديث عن ابنها وعن زوجها الميت، لم يأخذ إلا سطورا قليلة، وكان حوارها القصير مع ابنها، والذي تنبئه خلاله بكيفية موت أبيه، شديد الإيجاز والتكثيف والتوتر.٠
كذلك حلم اليقظة السريع العابر الذي قطع خواطرها وهي تتمدد علي الكنبة، حيث رأت طحالب البحر تدخل فم زوجها الغارق، وحيث بكت ليس لموت زوجها، الذي كانت قد انفصلت عنه، ولكن للطريقة التي تعذب بها جسده وهو يموت. وهو شعور بالألم ناصع ونقي، وصل من الاختزال والتشيؤ والتحرر من المفاهيم والارتباطات النفسية، إلي أن يتعلق فقط بما حدث للحم الجسم الميت وليس لفناء الشخص ككل.٠
هذه الانطباعات القاسية والباردة تتناثر في النسيج المتجانس الناعم المتدفق للنص الذي يشبه كتلة واحدة، لتُجسد التماعات سطحٍ معتم، موتّر ومثير لما يخفيه من تفجّرات كامنة.٠
تنتهي الرواية بالمشهد الحذر والمتوتر الطويل لسهرتها مع صديق زنجي قديم أيام الانشغال بالسياسة. يتقطع سرد المشهد بين وصف تفاصيل هامشية كثيرة في تجهيز الطعام وتناوله، وبين حوارهما الذي يتناول أشياء كثيرة متداخلة ولا يتضح هدفه من البداية، وبين التوتر الجنسي الذي سببه الكحول، ثم القلق الجوهري الذي اتضح أخيرا عندما تبيّن أنه يحتاجها لأمر يخص السياسة (التي دمرت حياتها هي وزوجها من قبل).. وتصارع واضطراب أفكارها بعد أن ودّعته ما بين رفض المساعدة أو تقديمها، تطوّحها ما بين القبول والرفض خواطر هائشة لا أفكار محددة، غارقة في ثمالة أحلام الفضاء، والإغراء الجنسي لتقديم نفسها في المرة القادمة للصديق الزنجي، مع استسلامها للتورط وتقديم المساعدة.٠
(تناول الراوية للجنس، سواء ما تستدعيه الذاكرة في لفتات عابرة أو تتخيله، شديد التميز، يُشكّل بؤر مكثفة لانفجار ما يكبته السرد الناعم. تستعيد الراوية دوما أو تتخيل، في مقاطع قصيرة مكثفة، جانبا حسيا وشيئيا في العملية الجنسية، ما يُمثل هنا التماعا معتما وحزينا لآثار ما هو إنساني.. ما هو إنساني واختبأ واحتمي بالصمت، ربما ليحفظ نفسه من تشظيه المتكرر والمستمر) ٠.
.
أسلوب تداعٍ شديد التميز، خيط سردي متدفق بنعومة، يجمع خطوات الحياة اليومية للراوية وهي تقول فعلت كذا وفعلتُ كذا، مع خواطر عارضة، مع عودة للماضي في مقاطع موجزة تسرد فيها تقريريا ما حدث لها ولزوجها، لنفهم بشكل متقطع، وعبر تلك المقاطع التقريرية التي لا تتصل ببعضها البعض ولكن يتخللها سرد الخطوات اليومية والافكار الأخري، خلفية الحدث الرئيسي الذي تبدأ به الرواية دون أن تطيل الوقوف عنده، وهو خبر انتحار زوجها بإغراق نفسه.٠
تتحدث الراوية عن كل شيء باقتضاب وبشكل عابر، مهما كانت أهمية او مدي قساوة ما تتكلم عنه، يتشكل الألم والحذر والهشاشة في النص من ذلك التناول العابر والمقتضب للأمور الهامة والمحزنة.
الجزء الذي زارت فيه ابنها في مدرسته الداخلية لتُخبره بموت أبيه كان قاسيا وجميلا، حيث وصفت أشياءً كثيرة عابرة وثانوية في الزيارة، ولكن الأمر الرئيسي، وهو الحديث عن ابنها وعن زوجها الميت، لم يأخذ إلا سطورا قليلة، وكان حوارها القصير مع ابنها، والذي تنبئه خلاله بكيفية موت أبيه، شديد الإيجاز والتكثيف والتوتر.٠
كذلك حلم اليقظة السريع العابر الذي قطع خواطرها وهي تتمدد علي الكنبة، حيث رأت طحالب البحر تدخل فم زوجها الغارق، وحيث بكت ليس لموت زوجها، الذي كانت قد انفصلت عنه، ولكن للطريقة التي تعذب بها جسده وهو يموت. وهو شعور بالألم ناصع ونقي، وصل من الاختزال والتشيؤ والتحرر من المفاهيم والارتباطات النفسية، إلي أن يتعلق فقط بما حدث للحم الجسم الميت وليس لفناء الشخص ككل.٠
هذه الانطباعات القاسية والباردة تتناثر في النسيج المتجانس الناعم المتدفق للنص الذي يشبه كتلة واحدة، لتُجسد التماعات سطحٍ معتم، موتّر ومثير لما يخفيه من تفجّرات كامنة.٠
تنتهي الرواية بالمشهد الحذر والمتوتر الطويل لسهرتها مع صديق زنجي قديم أيام الانشغال بالسياسة. يتقطع سرد المشهد بين وصف تفاصيل هامشية كثيرة في تجهيز الطعام وتناوله، وبين حوارهما الذي يتناول أشياء كثيرة متداخلة ولا يتضح هدفه من البداية، وبين التوتر الجنسي الذي سببه الكحول، ثم القلق الجوهري الذي اتضح أخيرا عندما تبيّن أنه يحتاجها لأمر يخص السياسة (التي دمرت حياتها هي وزوجها من قبل).. وتصارع واضطراب أفكارها بعد أن ودّعته ما بين رفض المساعدة أو تقديمها، تطوّحها ما بين القبول والرفض خواطر هائشة لا أفكار محددة، غارقة في ثمالة أحلام الفضاء، والإغراء الجنسي لتقديم نفسها في المرة القادمة للصديق الزنجي، مع استسلامها للتورط وتقديم المساعدة.٠
(تناول الراوية للجنس، سواء ما تستدعيه الذاكرة في لفتات عابرة أو تتخيله، شديد التميز، يُشكّل بؤر مكثفة لانفجار ما يكبته السرد الناعم. تستعيد الراوية دوما أو تتخيل، في مقاطع قصيرة مكثفة، جانبا حسيا وشيئيا في العملية الجنسية، ما يُمثل هنا التماعا معتما وحزينا لآثار ما هو إنساني.. ما هو إنساني واختبأ واحتمي بالصمت، ربما ليحفظ نفسه من تشظيه المتكرر والمستمر) ٠.
January 31, 2024
Η Γκόρντιμερ γράφει μέσα από τα μάτια της Λιζ, μια γυναίκα που ζει στη Νότιο Αφρική και μαθαίνει ξαφνικά πως ο πρώην σύζυγος της αυτοκτόνησε. Συγκλονισμένη προσπαθεί να ενώσει ξανά τα κομμάτια του παζλ του ανθρώπου που παντρεύτηκε κάποτε, ενός ανθρώπου που δεν ήταν της ίδιας οικονομικής τάξης με την ίδια, αφού ο Μαξ ήταν γιος ενός πρώην βουλευτή του Απαρτχάιντ που αρνήθηκε τα προνόμια που είχαν οι λευκοί. Θα έρθει όμως η στιγμή που θα προδώσει αυτούς που στήριζε και αυτό θα τον στιγματίσει.
“Αυτά που προσπάθησε δεν έβγαλαν πουθενά, αλλά τουλάχιστον δεν έζησε για να τρώει, να κοιμάται και να λέει μπράβο στον εαυτό του…”
Με το εύρημα της αναπόλησης της πρωταγωνίστριας πάνω στη συμμετοχή τους στην αντίσταση, η συγγραφέας μας μεταφέρει στην εποχή των διώξεων και των δικών που ακολούθησαν (εκεί χρειάστηκε να προδώσει ο σύζυγος), τις έριδες ανάμεσα στις αντιρατσιστικές οργανώσεις αλλά και την απανθρωπιά του σάπιου καθεστώτος. To βιβλίο είναι μικρό αφού στην ουσία είναι η μέρα της πρωταγωνίστριας αφού μαθαίνει το δυσάρεστο νέο και τα flash back που σκέφτεται μέσα σε αυτό το 24ώρο ενώ κάνει διάφορα πράγματα όπως το να συναντήσει το γιο της στο σχολείο, την ανοϊκή γιαγιά της στο ίδρυμα, ένα φίλο από το παρελθόν που της ζητά να κάνει κάτι για τη μαύρη κοινότητα, τον σύντροφο της κτλ Μια άδεια ζωή που λειτουργεί στο ρελαντί και η πρωταγωνίστρια ψάχνει το νόημα και την ουσία.
“Ω εμείς οι λευκές κυρίες, οι μπανιαρισμένες, οι αρωματισμένες, οι αποτριχωμένες, που στα σπλάχνα μας θάβουμε την αγιωσύνη της λευκής φυλής! Ποιο χαρμάνι από μόσχο και ροδοπέταλα θα κατορθώσει ν΄ απαλύνει την μπόχα που αναθυμιάζει στ’ όνομα αυτής της αγιωσύνης;”
Η Ναντίν Γκόρντιμερ προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ αλλά αρνήθηκε την υποψηφιότητα, αφού έλεγε πως υπήρχαν πολλοί περισσότεροι αξιόλογοι μαύροι λογοτέχνες. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1966 και φυσικά απαγορεύτηκε στη Νότια Αφρική (μέχρι το 1976).
“Αυτά που προσπάθησε δεν έβγαλαν πουθενά, αλλά τουλάχιστον δεν έζησε για να τρώει, να κοιμάται και να λέει μπράβο στον εαυτό του…”
Με το εύρημα της αναπόλησης της πρωταγωνίστριας πάνω στη συμμετοχή τους στην αντίσταση, η συγγραφέας μας μεταφέρει στην εποχή των διώξεων και των δικών που ακολούθησαν (εκεί χρειάστηκε να προδώσει ο σύζυγος), τις έριδες ανάμεσα στις αντιρατσιστικές οργανώσεις αλλά και την απανθρωπιά του σάπιου καθεστώτος. To βιβλίο είναι μικρό αφού στην ουσία είναι η μέρα της πρωταγωνίστριας αφού μαθαίνει το δυσάρεστο νέο και τα flash back που σκέφτεται μέσα σε αυτό το 24ώρο ενώ κάνει διάφορα πράγματα όπως το να συναντήσει το γιο της στο σχολείο, την ανοϊκή γιαγιά της στο ίδρυμα, ένα φίλο από το παρελθόν που της ζητά να κάνει κάτι για τη μαύρη κοινότητα, τον σύντροφο της κτλ Μια άδεια ζωή που λειτουργεί στο ρελαντί και η πρωταγωνίστρια ψάχνει το νόημα και την ουσία.
“Ω εμείς οι λευκές κυρίες, οι μπανιαρισμένες, οι αρωματισμένες, οι αποτριχωμένες, που στα σπλάχνα μας θάβουμε την αγιωσύνη της λευκής φυλής! Ποιο χαρμάνι από μόσχο και ροδοπέταλα θα κατορθώσει ν΄ απαλύνει την μπόχα που αναθυμιάζει στ’ όνομα αυτής της αγιωσύνης;”
Η Ναντίν Γκόρντιμερ προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ αλλά αρνήθηκε την υποψηφιότητα, αφού έλεγε πως υπήρχαν πολλοί περισσότεροι αξιόλογοι μαύροι λογοτέχνες. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1966 και φυσικά απαγορεύτηκε στη Νότια Αφρική (μέχρι το 1976).
May 4, 2018
Very much a time piece, set in the South Africa of apartheid. Our heroine has learned of the death by suicide of her former husband. He was about as successful at being a radical as in all the other aspects of his life--that is to say, not very successful. But he did devote his life to overturning the abhorrent system, even if it seemed he didn't get much done. But we mostly learn about our heroine's life, as she has a white lover with whom she has an agreement not to be too close--not to have everyone think of them as a couple. One day he stops by as she is preparing dinner, although she is vague as to who it is for, and so her lover leaves after a drink. The dinner is for a black man at her house, who wants assistance to bring funds into country through the bank account of our heroine's aged mother. But there is also a hint of of future romance, which must have been a radical plot element in South Africa in 1961. And the plot construction around this element was subtle, as we the reader did not know who the dinner was for as she prepared, nor do we know if her white lover did. It makes one awfully glad that one didn't live then on either side of that class divide, but does so in personal and subversive manner. I quite enjoyed this short book
Currently reading
December 28, 2021Notes to self:
“Why am I idiotically timid before such people, while at the same time so critical of their limitations?” (15)
“Oh we bathed and perfumed and depilated white ladies, in whose wombs the sanctity of the white race is entombed! What concoction of musk and boiled petals can disguise the dirt done in the name of that sanctity? Max took that dirt upon himself, tarred and feathered himself with it, and she complained of her martyred respectability.” (25)
“But can any white man who wants change be all there? It’s a comforting thought.” (28)
“…shame or pain come only from what leaks out.” (28)
“Moral sclerosis. Hardening of the heart, narrowing of the mind; while dividends go up. The thing that makes them distribute free blankets in the location in winter, while refusing to pay wages people can live on.” (31)
“Many of the demands one makes on other people are nothing but nervous habit, like reaching for a cigarette.” (36)
“He lives white, but what’s the point of the gesture living any other way?” (37)
“…human institutions are adaptable” (45)
“Why am I idiotically timid before such people, while at the same time so critical of their limitations?” (15)
“Oh we bathed and perfumed and depilated white ladies, in whose wombs the sanctity of the white race is entombed! What concoction of musk and boiled petals can disguise the dirt done in the name of that sanctity? Max took that dirt upon himself, tarred and feathered himself with it, and she complained of her martyred respectability.” (25)
“But can any white man who wants change be all there? It’s a comforting thought.” (28)
“…shame or pain come only from what leaks out.” (28)
“Moral sclerosis. Hardening of the heart, narrowing of the mind; while dividends go up. The thing that makes them distribute free blankets in the location in winter, while refusing to pay wages people can live on.” (31)
“Many of the demands one makes on other people are nothing but nervous habit, like reaching for a cigarette.” (36)
“He lives white, but what’s the point of the gesture living any other way?” (37)
“…human institutions are adaptable” (45)
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 3, 2019
A powerful short novel from the mid-sixties. This was a critical time in South Africa, when the apartheid regime had hardened into a police state and had begun to criminalize dissent. The first-person narrator, Liz, is a middle-class woman whose radicalized ex-husband dies of an apparent suicide. Through her inner reflections and encounters with her teenage son, senile mother, and new boyfriend, we understand that she feels herself to be part of a dying breed, the Late Bourgeois World of the title. The space race is beginning and violent liberation movements are on the rise. Late in the novel, Liz must decide whether to remain as a sheltered spectator or to break the law in an act of solidarity with the radicals.
Displaying 1 - 30 of 64 reviews