Narcissus op Vrijersvoeten

by Simon Vestdijk

Bundel met drie historische en drie ‘hedendaagse’ verhalen. Centraal in alle verhalen staat het probleem van de mens die terugdeinst voor de liefde, voor het zich binden aan een ander. ‘Homerus Fecit’ is een variatie op het sirenenverhaal uit de Odyssee. In ‘'s Konings Poppen’, is de verhouding tussen Lodewijk XIII en zijn gunsteling Cinq-Mars het hoofdthema. In de ‘Doge en Cicisbeo’, is er veel Venetiaanse couleur locale. ‘De Bruine Vriend’ heeft autobiografische trekken in de schildering van de magische schoolkameraad Hugo Verwey. ‘Pijpen’ is een anekdote van een student, een kantoorbediende en een pijp. Het laatste verhaal is ‘Een Twee Drie Vier Vijf’ dat in monologue intérieur-stijl vijf minuten denkmomenten geeft van een man, die zijn vriendin en zichzelf wil doodschieten.

247 pages, Paperback

Published January 1, 1938

About the author

Born in the small town of Harlingen, Vestdijk studied medicine in Amsterdam, but turned to literature after a few years as a doctor. He became one of the most important 20th-century writers in the Netherlands. His prolificity as a novelist was legendary, but he was at least as important as an essayist on e.g., literature, art, music and religion. He also wrote poetry and short stories. His work has been translated into most Western European languages.

Reviews

[Anne Bergsma · Rating 3 out of 5]

Ik vind S. Vestdijk een geweldige romanschrijver en vaak ook een heel fijne en boeiende dichter. Deze verhalenbundel valt me nogal tegen. Ik heb de indruk dat Vestdijk verhalen beschouwt als korte romans: ze hebben een vergelijkbaar traag verloop van gebeurtenissen. Dat kan bij verhalen eigenlijk niet. In een beperkt aantal pagina’s moet de schrijver de lezer meesleuren in het verhaal. Dat vraag om iets anders dan een roman, die immers kalm opgezet kan worden. Voor een spelletje boter-kaas-en-eieren kun je beter niet net zo lang doen over het klaarzetten van het materieel als bij een schaakspel. Bij de tegenstander en de toeschouwers slaan al snel verveling en ergernis toe. Twee verhalen stijgen boven de middelmaat uit, wat mij betreft: ‘De bruine vriend’ en ‘Pijpen’. De catechisatiescene uit het eerstgenoemde verhaal had klassiek kunnen zijn als ze in een klassieke roman van Vestdijk had gestaan.