十二人の死にたい子どもたち

by 冲方丁

廃業した病院にやってくる、十二人の子どもたち。建物に入り、金庫を開けると、中には1から12までの数字が並べられている。この場へ集う十二人は、一人ずつこの数字を手にする決まりだった。初対面同士の子どもたちの目的は、みんなで安楽死をすること。病院の一室で、すぐにそれは実行されるはずだった。しかし、十二人が集まった部屋のベッドにはすでに一人の少年が横たわっていた。彼は一体何者なのか、誰かが彼を殺したのではないか。このまま計画を実行してもいいのか。この集いの原則「全員一致」にのっとり、十二人の子どもたちは多数決を取ろうとする。俊英・冲方丁がデビュー20年目にしてはじめて書く、現代長編ミステリー!性格も価値観も環境も違う十二人がぶつけ合う、それぞれの死にたい理由。彼らが出す結論は―。

Genres: Mystery, Japanese Literature, Fiction

404 pages, 単行本

First published October 15, 2016

Reviews

[Thanawat · Rating 4 out of 5]

เฮ้ย ได้ประสบการณ์ที่งดงามในตอนจบ

ต้องบอกเลยว่าถ้าจะอ่านเล่มนี้ ขอให้ทำใจไว้เลยว่าจะพบกับไดอะล็อกการพูดคุยปริมาณมหาศาล

นิยายร่วมสมัยชื่อสุดดาร์กสัญชาติญี่ปุ่น เล่มหนาพอเหมาะ “ไปตายด้วยกันไหม” เล่าเรื่องถึงพฤติกรรมการฆ่าตัวตายของคนญี่ปุ่นในอีกแง่มุมหนึ่งได้อย่างดี

ฆ่าตัวตายหมู่

เปิดเรื่องด้วยการรวมตัวผ่าน website ของเหล่าหนุ่มสาวอุดมการณ์ตรงกันนั่นคือ “ฆ่าตัวตายหมู่” ที่โรงพยาบาลร้าง โดยมีตัวตั้งตัวตีเป็นผู้จัด event นี้ขึ้นมา เรียกว่าจัดได้แบบมืออาชีพมาก ไม่ใช่การตายแบบดาดๆ ตายๆ ไป ไร้ซึ่งความทรงจำ
คนจัด event เตรียมการให้ตั้งแต่วิธีการตาย, จดหมายลาตาย ไปจนถึงวิธีการที่จะให้คนมาพบศพ

ตั้งใจจะตายรวดเดียว 12 คน แต่ดันมี “ศพที่ 13” มาตายรออยู่ก่อน เรื่องราวการสืบสวนสอบสวนกันเองในหมู่ผู้อยากตายจึงบังเกิด

เนื้อเรื่องเดินไปในทิศทางค้นหาว่า ใครฆ่า และฆ่าอย่างไร

ออกตัวก่อนเลยว่าตอนแรกก็งงๆ ว่าจะสนใจไปทำไมว่าศพที่ 13 ถูกฆาตกรรมหรือมาฆ่าตัวตายเหมือนคนอื่นๆ เพราะลงเอยมันก็ผลลัพธ์เดียวกัน

แต่ไม่ใช่เลย

เพราะถ้าศพที่ 13 ถูกฆาตกรรม อีก 12 คนอาจจะถูกป้ายสีให้เป็นฆาตกร
กลายเป็นว่าไปฆ่าคนอื่นก่อนแล้วค่อยฆ่าตัวตายตาม
มันทำให้การเจตจำนงอิสระในการฆ่าตัวตายอันบริสุทธิ์ของ 12 คนนั้นต้องแปดเปื้อน

ส่วนแรกของหนังสือจะเดินเรื่องเนิบๆ เนือยๆ อ่านแล้วเบื่อๆ มึนๆ
พอถึงกลางเรื่องมันเริ่มน่าติดตามตรงที่มูลเหตุจูงใจในการฆ่าตัวตายของตัวละครค่อยๆ เริ่มถูกเปิดเผยทีละคนๆ ซึ่งมันยอดเยี่ยมมากเพราะผู้เขียนพลิกตลบเอาปัญหาสังคมออกมาตีแผ่ให้เห็นเลย เหมือนเป็นการส่งข้อความถึงสังคมว่า เฮ่ย วัยรุ่นญี่ปุ่นมีปัญหาพวกนี้อยู่นะ
ขณะเดียวกันก็เดินเรื่องการสืบหาวิธีฆ่ากับคนฆ่าควบคู่ไปด้วย

อย่างที่บอก เรื่องนี้มี dialogue การพูดคุยมหาศาล แถมมาจากตัวละครทั้ง 12 ตัวพอๆ กัน ไม่ได้มีใครเด่น ใครดังไปกว่าใคร จึงต้องอ่านแบบตั้งใจนิดนึง จนมาถึงจบเล่มก็ได้รับการเฉลย

แน่นอนว่าตอนจบมันหักมุมแบบยิ้มมุมปาก ให้ประสบการณ์ที่เจ๋งทีเดียว

[loonchies · Rating 5 out of 5]

วรรณกรรมญี่ปุ่นนี่มันญี่ปุ่นจริง ๆ
สไตล์การบรรยายที่คิดถึง ~ ต้องชื่นชมคนแปลไทย แปลดีจัง ชอบวรรณกรรมญี่ปุ่นแปลไทย
คือบรรยายแบบเมื่อเราไปเฝ้ามองการดำเนินไปของตัวละครอย่างใจจดใจจ่อ บรรยายสิ่งรอบข้าง/ความนึกคิดของตัวละครด้วยคำที่เหมาะเจาะ ลงตัว กลมกล่อม ไม่มากหรือน้อยจนเกินไป
พารากราฟนึงอาจจะยาว แต่ไม่รู้สึกว่าเวิ่นเว้อโดยไม่จำเป็น

แล้วก็ชอบที่บรรยายนำความคิดเราไปนู่นไปนี่ บรรยายเห็นภาพ ให้อารมณ์เหมือนกำลังดูหนังอยู่เลย รู้สึกร่วมไปกับตัวละครดี

..........

อ่านไปก็จะสงสัยว่ามันดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยที่ตัวละครทำอะไรบางอย่างอยู่แบบนั้น
แต่ซักพักหนังสือจะเริ่มเผยปมขึ้นเรื่อย ๆ ว่าทำไมเขาถึงได้ทำแบบนั้น

จะว่าไปมันก็ดูเป็นสูตรสำเร็จที่จะเดินเรื่องแบบนี้
แต่ภาษาดีก็พอจะมองข้ามไปได้

หนังสือเดินเรื่องด้วยบทสนทนาของตัวละครไปเรื่อย ๆ
ใช้ปูมหลังและความสงสัยของแต่ละคนเป็นประเด็น
เรื่องดูเกินจริงไปซักหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับขัดใจอะไรมากนัก

สูตรสำเร็จที่ว่าก็คือ คุยกันไปคุยกันมาความบิดเบี้ยวของตัวละครแต่ละตัวจะเปิดเผยออกมา
หนังสือชวนเรานึกถึงมุมมืดในสังคมบางอย่าง ชวนให้ฉุกคิดถึงเหตุผลการกระทำของตัวละคร

ตั้งชื่อหนังสือดีจัง ~~~
รู้สึกเหมือนเป็นคนที่สิบสี่ที่เข้าไปร่วมวงสนทนากับตัวละครด้วยเลย

อ่านจบแล้วก็คิดว่าเป็นหนังสือที่ดีเล่มนึง
ค่อย ๆ บรรยาย ประกอบเรื่องราวมาเรื่อย ๆ
จนมาถึงช่วงสุดท้ายก็มาคลายปม แล้วก็ขยี้ ย้ำ ๆ
เหมือนพาขึ้นรถไฟเหาะ ใช้เวลาไต่ระดับความสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ แล้วช่วงสุดท้ายก็ปล่อยตัวลงมา พรืบบบบบ จากนั้นก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวกลับเข้าสถานีด้วยความสงบ

[Kamons · Rating 2 out of 5]

'ไปตายด้วยกันไหม' คือเรื่องที่กลุ่มวัยรุ่น 12 คนนัดรวมตัวกันเพื่อสิ่งที่เด็กเหล่านั้นเรียกว่า 'ทางเลือกใหญ่' ด้วย 'เจตจำนงอิสระ' ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนั้นก็คือการฆ่าตัวตายหมู่นั่นเองค่ะ แต่ก่อนที่จะได้ทำตามวัตถุประสงค์ พวกเขาก็พบว่ามีศพปริศนารายหนึ่งอยู่ในที่ๆ พวกเขาเตรียมการไว้ ทีนี้ก็เลยเกิดความขัดแย้งระหว่างกลุ่มที่ต้องการทำเจตจำนงเดิมกับกลุ่มที่ต้องการสืบหาความจริง เพราะถ้าหากว่าคนที่สิบสามจากไปโดยการฆาตกรรม เกิดมีคนมาพบรูปการก็อาจจะกลายเป็นว่าพวกเขาเป็นฆาตกรฆ่ารายที่ 13 ก่อนจะฆ่าตัวตาย พวกเขาจึงเริ่มการสืบสวนด้วยตนเอง

สำหรับเรื่องนี้ใครอ่านเข้าใจยินดีด้วย สำหรับเราไม่เข้าหัวเลยสักนิด

'ไปตายด้วยกันไหม' ดำเนินการเรื่องด้วยไดอะล็อกมหาศาล มาก มาก มาก มากๆๆๆ ของคนสิบสองคน และภาษาที่ใช้ก็ทางก๊านทางการ จริงจังกันมากเลย

เรารู้สึกว่าเหตุผลของเด็กทั้งหมดในการเล่นเป็นนักสืบเนี่ยมันเป็นตรรกะอะไรกันเนี่ย อ่านๆ ไปก็จะมีคำถามว่า ทำไม..? ทำไม..?? ทำอะไรกันเนี่ยพวกเธอ!!  และที่ขัดใจก็คือการกระทำที่เรียกว่าสืบของพวกเด็กคือการทำลายหลักฐานล้วนๆ โว๊ะ! แล้วก็การเดินไปเดินมาในตึกมันจะสืบอะไรได้ตรงไหนนะ?

ช่วงที่อ่านคือง่วงทุกหน้า ด้วยปริมาณคำพูดมหาศาลและไม่รู้ใครเป็นใครจนหลังๆ อิชั้นปล่อยเบลอ -_- อ่านไปก็ง่วงไป และก็บ่นๆ ว่าพวกเธอจะเล่นเป็นนักสืบไปอีกนานมั้ย

จนมาถึงบทเฉลย ชั้นก็ยังไม่เข้าใจเลยค่ะ เขาโยงอะไรกันจับนั่น โยงนู่นสรุปกันได้ยังไง

สรุปอีกที ใครอ่านเข้าใจก็ยินดีด้วยจ้า

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ตอนโอเห็นชื่อเรื่องครั้งแรก บอกตัวเองว่า ฉันไม่อ่านเรื่องนี้แน่ ๆ ไม่เอา กลัวไปตามคำชวน ยิ่งใจง่ายอยู่ ฮ่า ๆ ... แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเพราะรีวิวแหละ รู้อีกทีก็เอามาอ่านแล้ว



หนังสือเรื่องนี้เป็นแนวสืบสวนสอบสวนค่ะ



เล่าถึงกลุ่มเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาวสิบสองคนที่รวมตัวกันเพื่อ “ฆ่าตัวตายหมู่” ทั้งสิบสองคนไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันมาก่อน ที่มารวมตัวกันได้เพราะเว็บไซต์หนึ่ง ทางผู้ดูแลเป็นผู้คัดเลือกเด็กว่าผ่านการทดสอบ และจัดเตรียมสถานที่เพื่อดำเนินการ

สถานที่ที่ว่าคือโรงพยาบาลร้าง แต่ถึงแม้จะบอกว่าร้าง ก็เป็นเพียงแค่ไม่ได้ใช้สอย ทั้งตัวอาคารและอุปกรณ์ยังคงใช้งานได้ดี

เด็กหนุ่มสาวทยอยเดินทางมาถึงตามเวลาที่นัดหมาย เพื่อยืนยันตัวตน เด็กหนุ่มสาวจะได้รับรหัสเปิดประตูหลังเพื่อเข้ามายังอาคาร และรหัสตู้เซฟที่ตั้งไว้เพื่อหยิบหมายเลขลำดับที่ หมายเลขเริ่มตั้งแต่หนึ่งถึงสิบสอง

ทุกคนที่มาพบสิ่งผิดปกติ แต่ตอนนั้นแต่ละคนไม่รู้ว่ามันผิดปกติ ไม่ใส่ใจ หรือพยายามทำเป็นไม่สนใจ จนกระทั่งรู้ว่า มี “คนที่สิบสาม” อยู่ด้วย

ร่างของเด็กหนุ่ม “คนที่สิบสาม” นอนอยู่บนเตียงที่พวกเขาตั้งใจจะใช้เป็นสถานที่พักผ่อนครั้งสุดท้าย เขาเป็นใคร ทำไมจึงมาอยู่ที่นี่ และถ้าเขาไม่ได้ตายเพราะความต้องการของเขาเอง วัตถุประสงค์และความต้องการของพวกเขาเด็กหนุ่มสาวจะถูกบิดเบือนหรือไม่

เด็กหนุ่มสาวสิบสองคนจึงเริ่มถกเถียงเพื่อหาข้อสรุปที่ตรงกัน และเพราะเหตุนั้น จึงจำเป็นต้องหาตัวฆาตกร



+++



สนุกดีค่ะ ถึงโอจะเมาภาษาก็เถอะ ฮ่า ๆ คืองี้ นอกจากเรื่องจะใช้การถกกันเพื่อหาข้อสรุป (ประชุมนั่งโต๊ะคุยกัน) เป็นหลักแล้ว ภาษาที่ใช้ก็จะไม่ใช่ภาษาปกติที่เราพูดกัน แต่เป็นภาษาที่เป็นทางการ ในแบบที่ค่อนข้างสูงเลย คงมาตั้งแต่ต้นทางเลย เจตนาน่าจะเพื่อเลี่ยงคำที่อาจดูรุนแรง เพื่อแสดงความตั้งใจของเด็ก ๆ ว่าเป็นสิ่งที่พวกเขายึดมั่นเชื่อถือ และทำให้เรื่องเป็นกึ่ง ๆ รูปแบบของการอภิปราย แสดงแนวคิด และวิพากษ์วิจารณ์สังคมของผู้ใหญ่

‘เจตจำนงอิสระ’ คือสิ่งที่เด็ก ๆ ใช้เรียก หมายถึง อิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามที่ตัวเองตั้งใจไว้ ในหนังสือใช้คำนี้บ่อยครั้งมาก อยากเลือกอะไร คิดอะไร ต้องการอย่างไร ซึ่งทางเลือกในการฆ่าตัวตายของพวกเขานั้น ก็มาจากเจ้าเจตนำนงอิสระนี้

แต่เขาไม่ได้คำว่าการเลือกฆ่าตัวตายนะคะ เขาใช้คำว่า ‘ทางเลือกใหญ่’ ซึ่งเป็นทางเลือกที่ต่างจากทางเลือกยิบย่อยในชีวิตประจำวัน เพราะทางเลือกใหญ่นั้น เมื่อเลือกทำแล้วจะหันกลับไม่ได้ (ก็แหงละสิ!)

แล้วแทนที่จะใช้คำว่าลงมือฆ่าตัวตาย ก็เลี่ยงไปใช้คำว่า ‘ดำเนินการ’ แทน

แต่ไม่ได้ดำเนินการที่ว่านั่นเร็วนักหรอกค่ะ เพราะพวกเขาตัดสินใจจะอภิปราย (คุยกัน) และลงมติ (ลงคะแนนเสียง) เพื่อหาข้อสรุป

ซึ่งเจ้าข้อสรุปนี้ ก็ไม่ได้จบง่าย ๆ ค่ะ เพราะถ้ามีเพียงคนเดียวที่คัดค้าน (ผลลงคะแนนไม่เป็นไปในทางเดียวกัน) ก็จะตั้งวงถกกันใหม่ ตามรูปแบบที่ตั้งไว้ตั้งแต่ต้น

ถามว่าภาษามันยากขนาดต้องปีนบันไดอ่านไหม ไม่หรอกค่ะ ไม่ได้ยากขนาดนั้น แต่หลายครั้งที่โอรู้สึกว่า มันทำให้เรื่องดูยากและอ้อมค้อมขึ้น และทำให้โอไขว้เขวหลงลืมพวกสัญญาณหรือคำใบ้ที่ผู้เขียนใส่เข้ามาเพราะมัวแต่มึนเมาคำศัพท์ ...หรือนี่จะเป็นเจตนาที่แท้จริงของผู้เขียนกันนะ ?!

ตัวละครค่อนข้างเป็นในรูปแบบสุดโต่งแบบญี่ปุ่นค่ะ คือถ้าออกแบบมาให้น่ารำคาญ ก็จะเป็นประเภทที่ทำตัวได้น่ารำคาญได้แบบสุดลิ่มทิ่มประตู ถ้าตั้งใจให้ดูโง่งี่เง่า ก็จะแสดงออกมาได้แบบ ...เธอ มันมีคนแบบนี้อยู่ด้วยเหรอถามจริง อะไรประมาณนี้เลย บทพูดตัวละครจะออกมาแบบการ์ตูนเวอร์ ๆ ไม่ธรรมชาติ ออกท่าทางตลก ๆ หน่อยค่ะ

แต่ตรงกันข้ามกับการแสดงออก บทคิดตัวละครค่อนข้างลึก ซับซ้อน และเป็นไปในรูปแบบที่ไม่ค่อยพบเห็นเท่าไรนักค่ะ คืออ่านแล้วจะรู้สึกว่า มันไม่น่ามีความคิดลักษณะนี้ในเด็กอายุประมาณนี้ อาจเพราะผู้เขียนต้องการตีแผ่ชีวิตของผู้ใหญ่ผ่านเด็กพวกนี้ก็ได้

ผู้เขียนจะสลับให้เด็กแต่ละคนเป็นผู้นำในแต่ละบทตอน เพื่อแสดงความคิดที่อยู่ในใจเด็กเหล่านั้น ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ แต่ละคนก็จะเริ่มแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา เมื่อแต่ละคนพยายามขับเคลื่อนให้ทิศทางของการประชุมไปสู่เป้าหมายของตน แต่เงื่อนไขต่างกัน ทำให้เริ่มขัดแย้งกันเอง



แม้จะมีความตายเป็นจุดมุ่งหมาย แต่เหตุผลแต่ของเด็กแต่ละคนก็ต่างกันไป นี่น่าจะเป็นอีกเรื่องที่คนอ่านอยากรู้ (ส่วนเมื่อรู้แล้ว จะรู้สึกอย่างไร ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งนะ) ซึ่งส่วนนี้ก็จะเป็นอีกแง่มุมที่ผู้เขียนน่าจะอยากเสนอในเชิงของปัญหาสังคมและความเข้าใจของสังคม



เรื่องเดาทิศทางยากพอควรค่ะ เหมือนเราถูกหลอกให้หลงวนในวงเวียนอะไรบางอย่าง อีกอย่าง โอรู้สึกว่าทิศทางความคิดของโอกับผู้เขียนไม่ตรงกัน อย่างการหัวข้ออภิปรายที่ถกกัน หลายครั้ง โองงว่าบทสนทนามันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง เขาเถียงกันเรื่องอะไร ทำไมจึงเป็นประเด็นนี้ อะไรอย่างนี้บ่อย ๆ โอเป็นกับความคิดของตัวละครเช่นกัน อย่างในสถานการณ์แบบนี้ ตัวละครน่าจะคิดเห็นในแนวทางนี้ แต่ไม่ มันไปในอีกทิศทางหนึ่งเลย ซึ่งก็ให้ความรู้สึกแปลกในแบบที่ดีนะคะ



โอว่าเป็นเรื่องที่คล้ายจำลองวิธีคิดหรือการทำงานของผู้ใหญ่มานำเสนอผ่านตัวเด็ก ๆ หยิบเอาปัญหาสังคมมาพูดถึง นำเสนอประเด็นและมุมมองความคิดโดยไม่ทิ้งรูปแบบนิยายสืบสวนสอบสวน ให้รายละเอียด ใส่คำใบ้ มีการหลอกล่อให้หลงทาง แม้ในความรู้สึกโอ โดยรวมยังไม่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น คือจะบอกว่าเป็นแนวผู้ใหญ่แบบลึกสุดหยั่ง ก็ไม่ใช่ เป็นแนววัยรุ่น ก็ไม่เชิง จะสืบสวน บางอย่างโอก็ยังไม่ค่อยเคลียร์นัก แต่โดยรวมโอก็ชอบค่ะ สนุกและมีจุดประสงค์ในการนำเสนอชัดเจน โอลังเลระหว่างสามจุดห้ากับสี่ ขอไปที่ 4 ดาวค่ะ





&&&&&&&&

แถม



ที่โอจดในบันทึกโอ

เรื่องนี้ทำให้โอนึกถึงการ์ตูน anime โอนึกถึงเรื่อง Danganronpa ขึ้นมาอันดับแรก ทั้งที่โอจำเรื่องย่อไม่ได้เลย เรื่องเกี่ยวกับอะไรให้โอเล่าโอเล่าไม่ได้นะ โอว่าน่าจะมีหลายคนที่แบบโอ คือเราจำความรู้สึกที่ได้รับจากหนังสือ หนัง การ์ตูน เพลง หรืออะไรสักอย่างได้ แม้จะจำอย่างอื่นไม่ได้ เนี่ย เจ้าความรู้สึกนี้แหละที่โอพูดถึง (ชื่อเรื่องสะกดยังไง เรื่องย่ออะไรเพิ่งไป search เมื่อกี้เอง) ที่จำได้คือเป็นแนวเอาตัวรอดผสมจิตวิทยา ตัวละครออกแอกชันได้ตลกมาก แต่ภายใต้ท่าทางโฉ่งฉ่าง ตัวละครก็มีความลึกเช่นเดียวกัน อีกเรื่องที่นึกถึงคือ Liar Game อันนี้โอเคยดูแค่แบบซีรีส์ ก็เป็นแนวจิตวิทยาหักมุมไปมา แต่โอว่าไม่คล้ายเท่าไร Liar Game จะเร็ว ฉึบฉับ แต่เรื่องนี้จะค่อนข้างช้า ที่โอรู้สึกว่าทำให้นึกถึง น่าจะเป็นเรื่องของการหักมุมไปมา หรือไม่ก็การใช้การพูดคุยเพื่อล่อหลอกหรือเปลี่ยนทิศทางของเรื่อง แต่ตรงกันข้ามกับ Liar Game นะ โอว่าเรื่องนี้ยึดความตรงไปตรงมาเป็นหลัก อย่างกฎที่ตั้งขึ้นมาแต่ละอย่าง พวกเขาจะรักษาอย่างเคร่งครัดมาก ไม่พยายามใช้เล่ห์อะไร และเพื่อแสดงจุดยืนของตัวเองด้วย

มีชุดข้อมูลมหาศาลจากสิ่งที่ตัวละครพูดกัน

ตัวละครสุดโต่งในแนวทางใดแนวทางหนึ่ง (เพื่อสร้างความโดดเด่นและแตกต่างให้คนจำง่าย)

ศัพท์สูง



หน้า 48 ให้ข้อมูลผิด ไม หมายเลข 11 ไม่ใช่ 12



ชอบปกเรื่องนี้นะ เรียบแต่เท่และตรงกับเนื้อหาของเรื่อง ชอบที่คั่นด้วย โอว่าที่คั่นที่ไม่ใช่ลายปกทำให้ดูมีอะไร ๆ ดี ตอนแรกโองงว่าใครเป็นใครในที่คั่น แต่ดูดี ๆ อ๋อ เขาเรียงตามลำดับหมายเลข โดยเรียงจากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา (แบบกระดาษฝนข้อสอบน่ะ)

[Mr. N · Rating 4 out of 5]

ในตอนแรกรู้สึกเหมือนเนื้อเรื่องจะออกเป็นแนวสยองขวัญ สั่นประสาท ดูน่ากลัวๆ แต่จริงๆ แล้วกลับกลายเป็นแนวสืบสวนผสมดราม่า เพราะมันเต็มไปด้วยปมปัญหาชีวิตของตัวละคร ทุกอย่างค่อยๆ ถูกเล่าออกมา มีหักมุมอยู่บ้างนิดหน่อย ในส่วนของความอ่านยากสำหรับเรื่องนี้คือตัวละครเยอะทำให้บางทีจำผิดจำถูก หรือต้องนึกสักพักถึงจะไปต่อได้ พร้อมกับมีแผนผังของโรงพยาบาลมาให้ด้วยทำให้ต้องพลิกกลับไปดูค่อยข้างบ่อยเลย แต่โดยรวมคือโอเครนะสำหรับเรื่องนี้ ชอบตอนจบที่ทำให้รู้ซึ้งถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองต่อไปไม่ว่าจะแบกรับปัญหาหรือต้องเผชิญกับโรคร้ายอะไรอยู่ก็ตาม

[Bo · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก!

สนุกสนานตามสไตล์สืบสวนสอบสวนญี่ปุ่น แต่พึ่งเคยรู้สึกตื่นเต้นแบบหลอนๆลุ้นๆตลอดทั้งเล่ม

[J · Rating 1 out of 5]

พล็อตเรื่องเดิมๆ นัดกันมาฆ่าตัวตาย แล้วก็เจอเหตุการณ์นู่นนี่นั่นจนสุดท้าย...

อาจเพราะพล็อตเรื่องมันโหล อ่านแล้วเลยเดาตอนจบได้ว่าจะจบยังไง แต่ระหว่างอ่านก็หวังอะ...หวังว่าจะมีบางช่วงมาให้ลุ้น มาให้สนุก ตื่นเต้นหรือหวือหวาบ้าง แต่เหมือนหวังเกินไป อ่านเฉยๆให้เข้าใจง่ายไม่หลับไม่หาวก็ดีเหลือเกินแล้ว เป็นเล่มที่สามารถอ่านข้ามไปได้หลายๆหน้าแล้วเนื้อหาก็ยังไม่คืบหน้าอะ เหมือนวนอยู่ที่เดิม คืออ่านตอนแรกกับตอนสุดท้ายก็เข้าใจทั้งเล่มอะ ตอนอื่นๆไม่ต้องอ่านก็ได้ น้ำทั้งนั้น สรุปง่ายๆเลยคือน่าเบื่อ พล็อตเรื่องโหลแล้ว การดำเนินเรื่องก็ชวนง่วงชวนถอนหายใจไปอีก

[Annemarie · Rating 3 out of 5]

I really enjoyed this novel, right up until the ending, which was very disappointing. The characters were interesting and although I didn't like the mystery that much it was okay.

[Nuttawat Kalapat · Rating 4 out of 5]

ไปตายด้วยกันไหม
ผู้เขียน: โท อุบุคาตะ
ออกแบบปก: พีรพงศ์ โพสินธุ์
สำนักพิมพ์: แพรวสำนักพิมพ์
จำนวนหน้า: 350 หน้า ปกอ่อน
พิมพ์ครั้งที่ 1 — มีนาคม 2563
.
เห็นรีวิวมาเยอะครับเล่มนี้ ซื้อมาเพราะพลอตน่าสนใจๆ มาๆๆ
ความยากของนิยายแนวฆาตกรรมคือ ไม่ว่าจะสนุกน้อยหรือจะสนุกมากก็ต้องอ่านให้จบให้ได้จนกว่าจะรู้ตัวคนร้ายนี่แหละครับ ซึ่งถือว่าเรื่องนี้อ่านยาก และอ่านรวดเดียวจบไม่ได้ ต้องอ่านนานนิดนึง(คหสต)
.
.
เรื่องราวของ เด็กหนุ่มสาว ชาวญี่ปุ่น ทั้งหมด 12 คนได้นัดพบกันผ่านทางอินเตอร์เน็ตเพื่อ มาฆ่าตัวตายด้วยกันที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ที่อยู่ดีๆ ก็มีเด็กคนที่ 13 ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วโผล่มาเฉย
.
สิ่งที่ดีคือ การถกเถียง กันทางความคิด บทสนทนาของตัวละคร ที่มีต่อคนตาย และเหตุผลของแต่ละคน ที่เปลี่ยนใจไม่อยากฆ่าตัวตายทำได้ดีครับ
.

.
.
ความเห็น
- บทพูดเยอะมาก อ่านไม่ง่าย คนที่คุ้นชินกับแนวสืบสวนวางไม่ลงอาจจะไม่ชอบ
- นิยายไม่ได้เน้นฆาตกร หรือฉากสืบสวนมากมาย แต่เน้นไปถึงปูมหลังของตัวละครแต่ละตัวว่านิสัยใจคอเป็นอย่างไร เจออะไรมาถึงอยากฆ่าตัวตาย ซึ่งจุดนี้น่าสนใจ
- (ข้อนี้สปอย) อ่านไปอ่านมาอาจจะเดาตอนจบได้นิดๆครับ แต่ถึงจะเดาได้มันก็จบอย่างปรับทับใจ
- ใช้สมาธิสูงกว่านิยายปกติ เพราะตัวดำเนินเรื่อง ทั้ง 12 คน เด่นเท่ากันหมด และถือว่าต้องจำตัวละครเยอะ
.
.ให้ 7.5/10 ครับ

[Manchulika · Rating 5 out of 5]

trigger warning: ไม่ควรอ่านตอน depressed

นิยายสืบสวนญี่ปุ่น เหตุเกิดในโรงพยาบาลร้างที่เด็ก 12 คนมาชุมนุมกันเพื่อฆ่าตัวตายหมู่ แต่กลับมีศพที่สิบสามโผล่มาก่อนซะงั้น

ส่วนตัวรู้สึกว่าช่วงแรกเดินเรื่องช้า เพราะต้องปูเรื่อง อธิบายแผนผังโรงพยาบาล และแนะนำตัวละครทั้ง 12 คน
พอกลางเรื่องเริ่มเห็นคาแรกเตอร์ของตัวละครแต่ละตัวที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน มีการเล่าเรื่องจากมุมมองของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี เกลี่ยบทให้เราจดจำได้ว่าแต่ละคนมีนิสัย มีที่มาเป็นอย่างไร

ตอนอ่านรู้สึกเหมือนได้กลับไปนั่ง discuss กับเพื่อนๆ ในห้องเรียนที่อักษร ฬ เรื่อง free will เรื่องการุณยฑาตต่างๆ บทสนถนาเยอะมาก อ่านจนจุใจ

แม้สุดท้ายผู้เขียนจะสนับสนุนให้คนที่รู้สึกอยากฆ่าตัวตายได้ฉุกคิดและลองกลับมาใช้ชีวิตดูใหม่ แต่ก็ไม่แนะนำให้คนที่รู้สึก depressed อยู่อ่านเล่มนี้นะ

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 5 out of 5]

โลกนี้มีคนที่ต้องทุกข์ทรมานเป็นจำนวนมากเพราะถูกบังคับให้เกิดมาแต่แรก เด็กไม่สามารถเลือกได้ว่าจะเกิดมาหรือไม่ แม้แต่เลือกพ่อแม่ก็ยังทำไมได้ ทั้งที่ขอแต่ไม่ต้องเกิดมาจะไม่ต้องแบกรับความทุกข์ใดทั้งสิ้นแท้ ๆ

ไปตายด้วยกันไหม (น.๓๒๙) โดย โท อุบุคาตะ, ๒๕๖๒, กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์

[Boom · Rating 2 out of 5]

“ไปตายด้วยกันไหม”
เป็นวรรณกรรมญี่ปุ่นเล่มแรก ๆ ที่อ่าน เลยไม่ค่อยรู้หรือคุ้นชินกับสไตล์การเขียนเท่าใดนัก จึงขอรีวิวในฐานะหน้าใหม่

ที่เห็นว่าเวลานานเพราะว่า มีช่วงที่ไม่ว่าง ไม่ได้แตะเลยครับ

ถ้าพูดถึงชื่อเรื่อง และคำเปรย ผมนึกถึงวรรณกรรมสไตล์สืบสวน สอบสวนหาคนผิด ชิงไหวชิงพริบ แต่สำหรับคนอ่านเรื่องนี้คิดว่าคงไม่คิดแบบนั้น เหมือนใช้เป็นเหตุการณ์นำเข้าสู่สิ่งที่ต้องการจะสื่อจริง ๆ คือเรื่อง ปัญหาชีวิต มากกว่า หลังจากที่อ่านจยถึงช่วงพบศพเด็กคนที่ 13 ตอนนั้นผมไม่ได้อยากรู้เลยว่า “ใคร” ฆ่า เพราะถึงแม้จะรู้ ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเหตุการณ์อะไรอยู่ดี เพราะถ้าคิดว่า เจตจำนงค์เดิมคือจะ “การุณยฆาต” อยู่แล้ว

ตัวละครทั้งหมด 12+1 คิดว่าจำนวนเยอะพอควร แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่เป็นป้ญหา เพราะตัวเรื่องจะพูดท้าวกันไปกันมาตลอดเวลา แล้วคาแรคเตอร์แต่ละตัวชัดเจนและเป็นเอกลักษณ์ แค่พาษาพูดก็รู้เลยว่าใครพูด แต่ผมค่อนข้างตะหงิด ๆ กับบทตัวละครเพราะพาร์ทตัวละครบางตัวไม่เดินเลย ในขณะที่อีกตัวทำให้เรื่องดำเนินไปราบรื่นมาก เลยรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องอ่านพาร์ทตัวละครบางตัวเพราะคิดว่ามันไม่มีผลกับเนื้อเรื่อง

ภาษา ต้องยอมรับว่าคนแปลเรื่องนี้ใช้ภาษาสวยมาก แต่เรื่องจาก dialogue เยอะมาก ๆ และมักพูดเกี่ยวกับเรื่อง abstract ทำให้ผมเมาพอสมควร ต้องใช้สติอ่านเป็นอย่างมาก และถ้าไม่ไหวจริง ๆ พาร์ทนั้นทั้งพาร์ทคือดำน้ำไปเลย
แต่เมื่อพูดถึงเรื่องการใช้คำพูด conversation ในเรื่อง มัน clear cut สำหรับผมมาก ๆ อ่านจบคนนั้น ไม่ต้องคิดต่อมาก เพราะสารที่สื่อชัดเจน รู้ว่าต้องการอะไร คิดอะไร ไม่งงในส่วนความหมายเท่าไร

ความสมเหตุสมผลในเรื่อง ในฐานะที่ผมมีความรู้ทางการแพทย์ อ่านเหตุผลแล้วตะหงิดใจตลอดเลย บางคนก็คือ ฮ๊าาาา จะฆ่าตัวตายเพราะเหตุผลนี้เนี่ยนะ จริงดิ!!! เลยลดความอินของเนื้อเรื่องไปมากพอควร

หลังอ่าน โดยรวมผมไม่ค่อยอินเท่าไร เนื้อเรื่องดูผิวเผิน ปูมหลังไม่ได้กินใจมาก หรือทำให้ฉุกคิด ตัวละครบางตัวก็ดีเกิน บางคนก็น่าหงุดหงิดเกิน ในทางตรงกันข้าม ถ้ามองสังคมตามความเป็นจริง เรื่องนี้โยงกับชีวิตความเป็นจริงดีนะ ไม่มีใครดีในสายตาทุกคน และไม่มีใครแย่ในสายตาทุกคน แต่ละคนล้วนมีด้านสว่าง ด้านเทา การมีพื้นที่ทำให้ได้เปิดใจอย่างอิสระ มีส่วนช่วยคลายล็อกปัญหาชีวิตหลาย ๆ อย่างได้

[Kat Sira · Rating 4 out of 5]

เห็นชื่อเรื่องแล้วตอนแรกไม่กล้าอ่านนะคะ เพราะส่วนตัวไม่ชอบหนังสือน่ากลัวๆ… แต่ผิดคาดค่ะ หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่หนังสือฆาตกรรม พล็อตสนุกมาก ลึกมาก มีอะไรให้คิดเยอะมาก

ชอบสิ่งที่คนเขียนต้องการจะสื่อ ชอบฉากเริ่มต้น เรื่องราว และฉากจบ รักแนวความคิดทุกสิ่งอย่างในเรื่องนี้… แต่วิธีการเล่าเรื่องยังไม่ได้ ถ้าตัดความยาวไปซัก 100-150 หน้า อธิบายน้อยลง แต่เล่นกับจินตนาการของคนอ่านให้มากขึ้น เรื่องคงกระชับกว่านี้ สนุกกว่านี้เยอะ

พล็อตให้ 5 แต่รวมๆให้ 3.5 ดาวค่ะ

ปล. เราเห็นด้วยกับที่ท่านหนึ่งรีวิวไว้ใน goodread นะคะ ว่าหนังสือเล่มนี้ไม่เหมาะสำหรับคนที่เป็นโรคซึมเศร้า

[colorless tazaki · Rating 4 out of 5]

ไปตายด้วยกันไหม - อ่านค่อนข้างยาก ต้องสมาธิสูงมาก เพราะตัวละครมีถึง 12+1 คน แล้วก็ดำเนินเนื้อเรื่องหลักๆคือการคุยแล้วลงมติ ไปเรื่อยๆ ประมาณว่า จะดำเนินตามแผนต่อมั้ย หรือจะสืบต่อ แบบนี้ทั้งเรื่องเลย แต่ก็จะมีจุดพีคๆตอนจะจบแต่ละพาร์ท ทำให้เราอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ (1)

ส่วนตัวคิดว่าเนื้อเรื่องมันแอบไม่เมคเซ้น คือจินตนาการว่าสมมติตัวเองอยู่ในสถาการณ์นั้นคงไม่น่ามีอารมณ์มาคุยอะไรกันไปได้ยาวๆแบบนั้น คือแบบมาเที่ยงวันคุยกันยันหกโมงเย็น + ตอนเฉลยมันแบบดูลงล็อคไปนิสนึง แต่โดยรวมถือว่าสนุก มีตัวละครที่เราชอบ และตัวละครที่แบบอิหยังวะ เอาไอนี่ไปเก็บที

[Fay · Rating 1 out of 5]

เมื่อเห็นชื่อเรื่องคาดหวังถึงนิยายลึกลับ สอบสวน แบบเข้มข้นแต่กลับเริ่มต้นได้ น่าเบื่อ เพราะบรรยายบรรยากาศรอบตัวของตัวละครมากเกินไปภาษาที่แปลไม่ทราบว่าแปลมาจากต้นฉบับญี่ปุ่นโดยตรงหรือเปล่า เพราะรู้สึกได้ว่าไม่ค่อยจะสละสลวย
ไม่สอดคล้องกันสักเท่าไหร่ไม่ชวนให้ติดตาม ตัวละครมีไหวพริบเกินไปไม่สมเหตุสมผลจากจุดเริ่มต้นที่คนธรรมดามารวมตัวกันฆ่าตัวตายไม่ใช่มาสืบสวนแต่กลับมีคนไขคดีได้อย่างแทบจะเรียกว่ายอดนักสืบ

โดยรวมค่อนข้างผิดหวัง

[eve · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่องเหมือนนิยายสยองขวัญ เปิดเรื่องมาด้วยโทนลึกลับ เลี้ยวไปเรื่องการไขปริศนา แต่ตอนจบดันถกเถียงในเชิงปรัชญาเกี่ยวกับการตาย วิพากษ์ถึงปัญหาใหญ่ๆของสังคมเกี่ยวกับการุณยฆาต สวัสดิการการคุมกำเนิด เจตจำนงอิสระ ความเป็นมนุษย์ กรอบของสังคม ฯลฯ /สนุก

[Mo Melody · Rating 3 out of 5]

ให้ 3.70 ค่ะ เป็นหนังสือที่อ่านแล้วชวนให้คิดตาม การพูดคุยของตัวละคร ค่อยๆ ปลดปมหลักในใจของตัวละคร น่าติดตามดี แต่เนื้อหาจะเน้นไปที่การสนทนาระหว่างตัวละครเป็นหลัก และมีถึง 12 คนจึงทำให้รู้สึกว่าบางชาวงบางตอนยืดเย้อไปนิด ชอบช่วงจบ ขมวดปมได้ดี

[Gluay Sasiwimon · Rating 3 out of 5]

หักไปหักมา แต่บางช่วงก็น่าเบื่อ

[Book Beforebed_ · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกกกก
ตัวละครเยอะ แต่แอร์ไทม์สำคัญพอๆกัสเลย
ลุ้นตั้งแต่ต้นจนจบ ปมค่อนข้างตีแผ่สังคมญี่ปุ่น
ชอบตอนจบด้วยค่ะ

[Pakapak Sankhasundara · Rating 5 out of 5]

ดีกว่าที่คิดเยอะมาก แต่ผังมันซับซ้อนไปหน่อย

[하은 오 · Rating 3 out of 5]

ผิดหวังตอนจบนิดหน่อย แต่ปูเรื่องมาดีมาก

[Sanmai Moonda · Rating 5 out of 5]

สนุกมากครับ อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ ต้นเรื่องเป็นแนวระทึกขวัญสอบสวน หลังๆมาเป็นสอบสวนหนักๆ จบได้พีคและว้าว ชอบงานเขียนที่ทำให้เราอ่านแล้วกดดัน ระทึกไปด้วย น่าเสียดายที่มาแค่ต้นเรื่องกับกลางเรื่อง

[Kittist Kosumsuriya · Rating 3 out of 5]

บทพูดเยอะมาก ยาวมาก แต่ก็พยายามอ่านจนจบ
เพราะพล็อตเรื่องน่าสนใจมากค่ะ ลุ้นมากกกกก

[Olga · Rating 5 out of 5]

やっと読み終わりました。
とても好きな小説でした。

[Sitang Tanti-Atsawayothee · Rating 4 out of 5]

3.5 ⭐️ ปัดขึ้นเป็น 4 ⭐️ เพราะตอนจบ

[he chow · Rating 5 out of 5]

太厲害了。
基本總是在奇怪的時間點遇到沖方丁的作品，
他作品中的那股力量到底是怎麼回事？
十分聖潔而溫暖。

[0206qs · Rating 5 out of 5]

โดยส่วนตัวชอบเล่มนี้มากค่ะ มันถูกจริตไปหมด ถึงจะไม่ได้สืบสวนจ๋าเเละไม่ค่อยหน้าตื่นเต้นเเต่มันน่าสนใจ ตัวละครที่ว่าเยอะเราจำได้ทุกตัว ตอนเเรกอาจจะงงๆเเต่อ่านไปเรื่อยๆจะเริ่มนึกภาพตามออก

[Justreadalot · Rating 4 out of 5]

Movie: 12 Suicidal Teens (2019)

[Erika · Rating 2 out of 5]

「十二人の怒れる男」を連想する題名だけに、ワクワクしながら読み始めた。
けれど、正直ここまで分厚い必要ないよね、という感じのミステリ。
それぞれのキャラクターのキャラ付けもちょっと強引かつイマイチだし、ミステリ要素にいたっては偶然に偶然が重なりすぎじゃないか、という感じ。
一番最後の「どんでん返し」は、「自殺する未成年たち」という話という事を鑑みれば、想像がつく物。
舞台となる病院の地図とかかなり詳しくしっかり載ってるのに、あまり意味がないとも感じた。

期待しただけに残念。
（たしか、映画の予告を見て知った。Amazonで無料だったら見てもいいかな…もしかしたら、本よりテンポが良くて面白いかもしれん。）

[poomyeah · Rating 2 out of 5]

ไม่สนุกจ้าาาาา คุยไรกันยืดยาวทั้งเรื่อง พวกเอ็งอยากตายกันไม่ใช่เหรอ จะคุยไรกันนักหนาตลอดสองสามร้อยหน้าอ่ะ

แม้ตอนจบจะดีงามแค่ไหน แต่รวมๆคือ ไม่สนุก ครับ