What do you think?
Rate this book
Personne n'a peur des gens qui sourient
Un jour de juin, Gloria embarque ses filles sans préavis pour la maison alsacienne où, enfant, elle passait ses vacances. Quelle menace fuit-elle ? Pour le savoir, il faudra revenir en arrière, dans les eaux troubles du passé, rencontrer Giovannangeli, qui l'a prise sous son aile à la disparition de son père, lever le voile sur la mort de Samuel, le père de ses enfants, et comprendre enfin le rôle de l'avocat Santini dans cette histoire. Jusqu'où peut-on protéger ses enfants ? Dans ce roman tendu à l'extrême, Véronique Ovaldé met en scène une mère dont l'inquiétude face au monde se mue en un implacable sang-froid pour l'affronter.
267 pages, Paperback
First published February 6, 2019
13 people are currently reading
188 people want to read
About the author
Véronique Ovaldé
37 books39 followersVéronique Ovaldé est une écrivaine à l’imaginaire particulièrement vif.
Le Sommeil des poissons (Le Seuil, 2000), Toutes choses scintillant (Éditions de l'Ampoule, 2002), Les Hommes en général me plaisent beaucoup (Actes Sud, 2003), Déloger l'animal (Actes Sud, 2005), Et mon cœur transparent (Éditions de l'Olivier, 2008): cinq romans ont suffi à imposer son univers singulier, en France mais aussi à l’étranger (nombreuses traductions). Elle a reçu la Bourse Goncourt du livre jeunesse avec l'illustratrice Joëlle Jolivet pour leur album, La Très Petite Zébuline (Actes Sud Junior, 2006).
Elle participe régulièrement à des performances avec des artistes : production de multiples avec Françoise Quardon, performances avec Hervé Trioreau (Lieu Unique, Nantes, 2005), Louis Vermot (Correspondances de Manosque, 2005), lectures (festival d’Avignon, jardin des Doms, 2006).
Elle est née en 1972 au Perreux-sur-Marne, travaille dans l'édition et vit à Paris avec ses deux enfants.
Le Sommeil des poissons (Le Seuil, 2000), Toutes choses scintillant (Éditions de l'Ampoule, 2002), Les Hommes en général me plaisent beaucoup (Actes Sud, 2003), Déloger l'animal (Actes Sud, 2005), Et mon cœur transparent (Éditions de l'Olivier, 2008): cinq romans ont suffi à imposer son univers singulier, en France mais aussi à l’étranger (nombreuses traductions). Elle a reçu la Bourse Goncourt du livre jeunesse avec l'illustratrice Joëlle Jolivet pour leur album, La Très Petite Zébuline (Actes Sud Junior, 2006).
Elle participe régulièrement à des performances avec des artistes : production de multiples avec Françoise Quardon, performances avec Hervé Trioreau (Lieu Unique, Nantes, 2005), Louis Vermot (Correspondances de Manosque, 2005), lectures (festival d’Avignon, jardin des Doms, 2006).
Elle est née en 1972 au Perreux-sur-Marne, travaille dans l'édition et vit à Paris avec ses deux enfants.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 39 reviews
March 2, 2021
Die Geschichte dreht sich rund um Gloria, die eines Tages eine gut geplante Flucht antritt und ihre beiden Töchter damit in Sicherheit bringen möchte. Sie rettet sich und ihre Kinder ins Ferienhaus der Familie im Elsass. Wovor? Das erfahren wir im Laufe der Geschichte.
Ich möchte die schöne Sprache der Autorin positiv erwähnen. Lyrisch anmutende, verschachtelte Sätze, eine angenehme Länge des Buches, und ein sehr kurzweiliger Handlungsstrang in der Heutezeit mit Thrillerelementen, die wirklich spannend waren. ( Vor allem in der 2. Buchhälfte)
Negativ waren für mich die doch sehr ausufernden Rückblicke in Glorias Kindheit. Diese waren eher uninteressant für mich, allerdings nötig um zu verstehen, warum Gloria ist wie sie ist.
Insgesamt mochte ich die Geschichte, würde sie als Mischung aus moderatem Psychohriller und Familiengeschichte bezeichnen, mit allwissendem Erzähler. Leider gibt es einen Stern Abzug für eine m.M.n völlig unnötige rassistische Äußerung auf S. 75 des Hardcovers. Die hätte wirklich nicht sein müssen. 2,5 Sterne
Ich möchte die schöne Sprache der Autorin positiv erwähnen. Lyrisch anmutende, verschachtelte Sätze, eine angenehme Länge des Buches, und ein sehr kurzweiliger Handlungsstrang in der Heutezeit mit Thrillerelementen, die wirklich spannend waren. ( Vor allem in der 2. Buchhälfte)
Negativ waren für mich die doch sehr ausufernden Rückblicke in Glorias Kindheit. Diese waren eher uninteressant für mich, allerdings nötig um zu verstehen, warum Gloria ist wie sie ist.
Insgesamt mochte ich die Geschichte, würde sie als Mischung aus moderatem Psychohriller und Familiengeschichte bezeichnen, mit allwissendem Erzähler. Leider gibt es einen Stern Abzug für eine m.M.n völlig unnötige rassistische Äußerung auf S. 75 des Hardcovers. Die hätte wirklich nicht sein müssen. 2,5 Sterne
July 5, 2020
Ce n'est pas vraiment un polar mais presque finalement. Il y a une vraie intrigue assez intéressante. Ce personnage de Gloria est très étonnant, vraiment elle n'est pas madame tout le monde, une vraie héroïne. La lecture est assez plaisante, l'histoire est très bien construite. Ce livre ferait un beau scénario de film !
July 19, 2024
Acheté il y a 4 ans, j'avais mis ce livre dans ma pile "en route pour la boite à livres" puis je suis tombée sur un post qui disait qu'il entrait dans la catégorie "female rage". J'ai donc bien évidemment décidé de le tenter!
Alors oui, on peut considérer l'étiquette "female rage" pour ce petit roman aux allures de thriller. J'ai été complètement happée par le style de l'autrice, je l'ai finalement lu en 2 fois, sans voir le temps passer. C'était assez captivant de suivre l'histoire de Gloria entre le présent et son passé qui se dévoile au fur et à mesure.
Même si au final, je n'ai pas été vraiment emballée par Gloria et la fin du livre (tout est un peu en surface), ce fut une lecture estivale qui m'a fait passer un bon moment, sans prise de tête ^^
Alors oui, on peut considérer l'étiquette "female rage" pour ce petit roman aux allures de thriller. J'ai été complètement happée par le style de l'autrice, je l'ai finalement lu en 2 fois, sans voir le temps passer. C'était assez captivant de suivre l'histoire de Gloria entre le présent et son passé qui se dévoile au fur et à mesure.
Même si au final, je n'ai pas été vraiment emballée par Gloria et la fin du livre (tout est un peu en surface), ce fut une lecture estivale qui m'a fait passer un bon moment, sans prise de tête ^^
March 10, 2019
Cet ouvrage commence avec suspens, Gloria fuit et on ne sait pas quoi ou qui. Avec une narration qui alterne entre passé et présent l’autrice nous fait lentement comprendre les ressorts de son histoire et le pourquoi du comment de ce titre. En effet, personne n’a peur des gens qui sourient…
November 5, 2024
Gut geschrieben, gut übersetzt
July 5, 2020
Impression de lire un roman d'été déjà lu. Ton parfois intéressant avec une certaine malice, humour et un peu de justesse dans la description de certains comportements, impressions, personnages. Parti pris de ponctuation qui rend la lecture fatigante, impression de lire ça trop vite mais en même temps peu de profondeur.
February 24, 2020
Une écriture très lourde, difficile à suivre. Des phrases qui n’en finissent pas pour au final ne rien dire.
L’histoire est simple, sûrement trop simple. Peu de rebondissements, on s’ennuie. Heureusement que le roman est court.
L’histoire est simple, sûrement trop simple. Peu de rebondissements, on s’ennuie. Heureusement que le roman est court.
July 29, 2019
Sur un ton léger, la peur, le désir de protection et la folie meurtrière, les fantômes du passé
September 18, 2019
Who is the "villain"that they are running away from?
You'll be surprised- just as I was
You'll be surprised- just as I was
November 7, 2019
Sans grand intérêt. Véronique Ovaldé n'a pas su trouver les mots pour que cette histoire touche ma sensibilité. C'est dommage !
September 6, 2020
J'aime toujours la plume... mais j'ai déjà dit que j'étais devin hein... Du coup, j'hésite entre 2,5 et 3. Quand on voit venir, il manque quand même de profondeur.
August 27, 2019
"Personne n’a peur des gens qui sourient", on pourrait penser que c’est le titre du livre d'un tueur en série, genre Francis Heaulme avec une préface de Guy George ... Mais non, ce n’est pas le cas. Il s’agit du dernier livre de Véronique Ovaldé dont Gloria, le personnage principal, utilise le sourire pour paraitre inoffensive, contrairement à sa fille, Stella, qui, elle, refuse de sourire pour mettre, croit-elle, les gens mal à l’aise. Gloria, on la découvre au début du récit en mère sentinelle qui, un beau matin, prend sa voiture chargée de bagages, récupère ses deux filles à l’école et les emmène. On se range d’instinct à ses côtés, car on pense qu’elle veut fuir un danger, qu’elle veut les protéger d’une menace. Mais que fuient-elles ? À quoi veulent-elles échapper ? Quels rôles ont joués les hommes dans la vie de Gloria ? Gloria est-elle uniquement la femme apeurée, fragile et aimable qu’on voudrait nous faire croire ? Le récit donnera peu à peu des réponses en alternant les incursions dans le passé et les retours dans le présent sous forme de chapitres courts qui confèrent au roman une tension palpable. J’ai apprécié la façon dont le passé éclaire peu à peu le présent, et l’habileté avec laquelle les temporalités se rejoignent. Les portraits cocasses de certains personnages secondaires m’ont aussi bien plu comme cette grand-mère accro au bronzage qui meurt de façon surprenante ou ce tonton bougon et parano à la fin tout aussi étonnante. L’écriture est fluide créant avec aisance un décor, une ambiance. Les digressions légères et discrètes, mais certes nombreuses d’un narrateur détaché et fantaisiste m’ont fait sourire et interpelé sans pour autant me détourner du fil du récit. Véronique Ovaldé a composé un magnifique portrait de femme mue par la peur, une femme paranoïaque prête à tout pour sauver ses filles, pour défendre sans scrupule et sans retenue son frêle bonheur. "Personne n’a peur des gens qui sourient" est un roman noir délectable avec une bonne dose d’amoralité assumée qui permet de méditer certains adages comme "Quand les brebis enragent, elles sont pires que les loups". Car jusqu’au bout, Gloria va vous surprendre.
April 17, 2019
On est très vite happé par la lecture de ce roman. La construction, qui alterne les incursions dans le passé et le présent, sous forme de chapitres courts, confère au roman une tension palpable. Même si la fin n’est pas tout-à-fait à la hauteur du suspense rencontré lors de la lecture, ou apprécie la façon dont le passé éclaire peu-à-peu le présent, et l’habileté avec laquelle les temporalités se rejoignent.
Les personnages ont beaucoup de charisme, surtout les personnages féminins : la lignée des femmes dans la famille de Gloria est porteuse du gène de la colère, ce qui donne lieu à de sacrés tempéraments…
Ce que j’ai ressenti c’est que l’auteure s’amuse beaucoup dans ce roman : elle joue avec les apparences et nos certitudes, nous emmenant là où n’on ne s’attend pas. Ses incursions savamment distillées dans le roman sont savoureuses et établissent une complicité avec le lecteur : « (Je ne cesserai jamais de m’étonner de la manière dont on perçoit l’autre la première fois… )» ; « On négocie parfois de bien étranges accords avec sa conscience, je ne vous apprends rien ».
Bref, même si pour moi ce n’est pas le meilleur roman de Véronique Ovaldé, on passe un bon moment bien divertissant à la lecture de Personne n’a peur des gens qui sourient.
Les personnages ont beaucoup de charisme, surtout les personnages féminins : la lignée des femmes dans la famille de Gloria est porteuse du gène de la colère, ce qui donne lieu à de sacrés tempéraments…
Ce que j’ai ressenti c’est que l’auteure s’amuse beaucoup dans ce roman : elle joue avec les apparences et nos certitudes, nous emmenant là où n’on ne s’attend pas. Ses incursions savamment distillées dans le roman sont savoureuses et établissent une complicité avec le lecteur : « (Je ne cesserai jamais de m’étonner de la manière dont on perçoit l’autre la première fois… )» ; « On négocie parfois de bien étranges accords avec sa conscience, je ne vous apprends rien ».
Bref, même si pour moi ce n’est pas le meilleur roman de Véronique Ovaldé, on passe un bon moment bien divertissant à la lecture de Personne n’a peur des gens qui sourient.
March 5, 2022
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
http://www.dominicamat.gr/2022/03/blo...
Πόσο σημαντικά είναι η εικόνα του εξωφύλλου,καθώς κι ο τίτλος ενός βιβλίου ώστε να επιλέξετε να τα διαβάσετε; Προσωπικά απαιτώ,ανάλογα με το είδος που πρεσβεύουν,να προσαρμόζονται εξίσου καί τα δύο αυτά χαρακτηριστικά των βιβλίων. Καλώς,ή,κακώς η πρώτη εντύπωση,-όπως πρεσβεύει καί η ψυχολογία-,είναι εκείνη που καθορίζει αν κάτι μας είναι αρεστό,ή,όχι. Τη στιγμή,λοιπόν,που έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το βιβλίο ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ" της συγγραφέως Véronique Ovaldé (Βερονίκ Οβαλντέ),που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gema,σε μετάφραση της κυρίας Ροζαλί Σινοπούλου,δεν σας το κρύβω πως ένιωσα μία έλξη προς το ασπρόμαυρο καί κάπως τρομακτικό σκηνικό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο,καθώς καί στην έντονη αντίθεση τόσο στη γραμματοσειρά του ονόματος της συγγγραφέως καί του τίτλου,όσο καί τα χρώματα αυτών. Σαν να ''σπάνε'' αυτή τη μουντάδα,ζητώντας περισσότερη προσοχή από εμάς. Βέβαια,αυτές δεν παύει να είναι απλές δικές μου υποθέσεις,οι οποίες θα επιβεβαιώνονταν,ή,το αντίστροφο,αφού θα είχα διαβάσει όλο το βιβλίο.
Ας τα πιάσω καλύτερα από την αρχή. Όπως προείπα αυτή η εικόνα του εξωφύλλου προσπαθεί να μας προϊδεάσει,ίσως καί τρομάξει,σχετικά με κάτι φοβερό κι επικίνδυνο που μπορεί να καιροφυλαχτεί εκεί. Εγώ μπορεί να μην ένιωσα φόβο,αλλά παραπάνω μου ιντρίγκαρε την περιέργεια. Άραγε,τί μυστικά μπορεί να έκρυβε εκείνο το σπίτι μέσα στο δάσος; Ποιος/α μπορεί να κατοικούσε εκεί; Καί κυρίως ��ια ποιον λόγο να το επιλέξει ως κατοικία; Ως προστασία από κάτι κακό,ή,ως ένα έξυπνο καί καμουφλαρισμένο καταφύγιο κάποιου/ας ενόχου; Οι απαντήσεις σίγουρα θα δινόντουσαν μέσα στο βιβλίο. Έπειτα,ήταν αυτός ο τίτλος ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ",που όσο απλός κι αν φαντάζει,θεωρώ πως υπονοεί περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε. Άν το καλοσκεφτούμε,πόσες φορές βλέποντας έναν άνθρωπο να χαμογελά,αυτομάτως,κάνουμε τον συνειρμό καί καταλήγουμε,-όχι απαραίτητα ορθώς-,στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα καλοσυνάτο,ευγενικό,άκακο κι ακίνδυνο άτομο; Έναν άνθρωπο άξιο εμπιστοσύνης; Κι όμως,οι κακοί άνθρωποι καί οι εγκληματίες δεν φέρουν πάνω τους πάντα κάποιο χαρακτηριστικό που να μας προειδοποιεί. Άλλωστε,πολλάκις έχουμε ακούσει ιστορίες για ενόχους με αγγελικό πρόσωπο καί άτομα υπεράνω πάσης υποψίας. Όμως να,εμείς εκεί να επιλέγουμε να πιστεύουμε στην φαινομενική καλοσύνη των ανθρώπων.
"Η Γκλόρια επέλεξε αυτή τη μέρα του Ιουνίου για να φύγουν. Παίρνει τις κόρες της από το σχολείο και ξεκινά μαζί τους χωρίς προειδοποίηση για ένα μακρινό ταξίδι. Οι τρεις τους αφήνουν πίσω τους τις ακτές της Μεσογείου με κατεύθυνση προς τον Βορρά, το αλσατικό σπίτι μέσα στο δάσος του Κάιζερχαϊμ στο οποίο η Γκλόρια, ως παιδί, περνούσε τις διακοπές της. Γιατί αυτή η ξαφνική λιποταξία; Από ποια απειλή θέλει να ξεφύγει; Για να το μάθουμε, πρέπει να πάμε πίσω, στα ταραγμένα νερά του παρελθόντος, να γνωρίσουμε τον Τζιοβανάνγκελι, που την πήρε υπό την προστασία του όταν πέθανε ο πατέρας της, να σηκώσουμε το πέπλο γύρω από τον θάνατο του Σαμουέλ, του πατέρα των παιδιών της –πού βρισκόταν η Γκλόρια εκείνο το βράδυ;– και να καταλάβουμε τελικά ποιον ρόλο μπορεί να έπαιξε ο δικηγόρος Σαντινί σε όλη αυτή την ιστορία." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας είναι αρκετά γνωστή στο αναγνωστικό κοινό,καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό της 9 έργα,κι εγώ σήμερα είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω για πρώτη φορά μέσα από το παρόν μυθιστόρημα,που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ήπιο ψυχολογικό θρίλερ. Η συγγραφέας,λοιπόν,επιλέγει να μας εντάξει κάπως απότομα μέσα στην υπόθεση,πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κινήσει σε μεγαλύτερο βαθμό το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Εμένα για να είμαι ειλικρινής,δεν μου έκανε εκείνο το ''κλικ'' εξ αρχής καί μου φάνηκε κάπως μπερδεμένο. Παρ΄όλ'αυτά,επέλεξα να συνεχίσω την ανάγνωση μήπως καί μάθω περισσότερα. Κι όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια,έπραξα ορθώς,αφού όσο κυλούσαν οι σελίδες έδειχνε να ξεδιαλύνεται το σκηνικό κι όλα να μπαίνουν στην θέση τους,δίνοντάς μας την τελική εικόνα καί οδηγώντας μας στο φινάλε.
Κατά την άποψή μου,το βιβλίο έχει τόσο θετικά,όσο καί λιγότερα καλά στοιχεία. Αρχικά,μου άρεσε η αμεσότητα καί κοφτή γραφή της συγγραφέως που δεν πλατιάζει καί δεν επαναλαμβάνει. Ίσως σε κάποια σημεία να μου έλειπε το συναίσθημα,αλλά καί πάλι αυτό δεν με ενόχλησε τόσο. Έπειτα,οι διάλογοι καί οι σύντομες προτάσεις ανάμεσα στα πρόσωπα μου εξέπεμπαν μία επιθυμητή αληθοφάνεια. Καί εδώ πάλι θα ήθελα μία πιο εις βάθος ψυχογράφηση των προσώπων. Θεωρώ πως είχαν να δείξουν παραπάνω,αλλά καί πάλι ίσως αυτή η φαινομενική τους ψυχραιμία να βοηθούσε ώστε να κλιμακωθεί το μυστήριο καί ο φόβος. Φόβος για εκείνον τον κίνδυνο που καραδοκεί καί απειλεί ό,τι αγαπάμε πιο πολύ. Καί εδώ που τα λέμε,δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος για μία μητέρα από το να χάσει,ή,να πάθουν κάτι τα παιδιά της. Οφείλει,-όπως έκανε καί η κεντρική ηρωϊδα-,να γίνει σκληρή καί να αντιμετωπίσει τα πάντα γύρω της με αδυσώπητο τρόπο,ώστε να προστατέψει τα παιδιά της. Όχι,δε δικαιολογούνται τα πάντα,απλά προσπάθησα να μπω,έστω καί για λίγο,στην θέση της...
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα βιβλίο που το διάβασα ευχάριστα καί μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις (με τις όποιες ενστάσεις μου) καί σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς,αν σας τράβηξε την προσοχή.
Καλή ανάγνωση!
http://www.dominicamat.gr/2022/03/blo...
Πόσο σημαντικά είναι η εικόνα του εξωφύλλου,καθώς κι ο τίτλος ενός βιβλίου ώστε να επιλέξετε να τα διαβάσετε; Προσωπικά απαιτώ,ανάλογα με το είδος που πρεσβεύουν,να προσαρμόζονται εξίσου καί τα δύο αυτά χαρακτηριστικά των βιβλίων. Καλώς,ή,κακώς η πρώτη εντύπωση,-όπως πρεσβεύει καί η ψυχολογία-,είναι εκείνη που καθορίζει αν κάτι μας είναι αρεστό,ή,όχι. Τη στιγμή,λοιπόν,που έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το βιβλίο ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ" της συγγραφέως Véronique Ovaldé (Βερονίκ Οβαλντέ),που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gema,σε μετάφραση της κυρίας Ροζαλί Σινοπούλου,δεν σας το κρύβω πως ένιωσα μία έλξη προς το ασπρόμαυρο καί κάπως τρομακτικό σκηνικό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο,καθώς καί στην έντονη αντίθεση τόσο στη γραμματοσειρά του ονόματος της συγγγραφέως καί του τίτλου,όσο καί τα χρώματα αυτών. Σαν να ''σπάνε'' αυτή τη μουντάδα,ζητώντας περισσότερη προσοχή από εμάς. Βέβαια,αυτές δεν παύει να είναι απλές δικές μου υποθέσεις,οι οποίες θα επιβεβαιώνονταν,ή,το αντίστροφο,αφού θα είχα διαβάσει όλο το βιβλίο.
Ας τα πιάσω καλύτερα από την αρχή. Όπως προείπα αυτή η εικόνα του εξωφύλλου προσπαθεί να μας προϊδεάσει,ίσως καί τρομάξει,σχετικά με κάτι φοβερό κι επικίνδυνο που μπορεί να καιροφυλαχτεί εκεί. Εγώ μπορεί να μην ένιωσα φόβο,αλλά παραπάνω μου ιντρίγκαρε την περιέργεια. Άραγε,τί μυστικά μπορεί να έκρυβε εκείνο το σπίτι μέσα στο δάσος; Ποιος/α μπορεί να κατοικούσε εκεί; Καί κυρίως ��ια ποιον λόγο να το επιλέξει ως κατοικία; Ως προστασία από κάτι κακό,ή,ως ένα έξυπνο καί καμουφλαρισμένο καταφύγιο κάποιου/ας ενόχου; Οι απαντήσεις σίγουρα θα δινόντουσαν μέσα στο βιβλίο. Έπειτα,ήταν αυτός ο τίτλος ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ",που όσο απλός κι αν φαντάζει,θεωρώ πως υπονοεί περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε. Άν το καλοσκεφτούμε,πόσες φορές βλέποντας έναν άνθρωπο να χαμογελά,αυτομάτως,κάνουμε τον συνειρμό καί καταλήγουμε,-όχι απαραίτητα ορθώς-,στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα καλοσυνάτο,ευγενικό,άκακο κι ακίνδυνο άτομο; Έναν άνθρωπο άξιο εμπιστοσύνης; Κι όμως,οι κακοί άνθρωποι καί οι εγκληματίες δεν φέρουν πάνω τους πάντα κάποιο χαρακτηριστικό που να μας προειδοποιεί. Άλλωστε,πολλάκις έχουμε ακούσει ιστορίες για ενόχους με αγγελικό πρόσωπο καί άτομα υπεράνω πάσης υποψίας. Όμως να,εμείς εκεί να επιλέγουμε να πιστεύουμε στην φαινομενική καλοσύνη των ανθρώπων.
"Η Γκλόρια επέλεξε αυτή τη μέρα του Ιουνίου για να φύγουν. Παίρνει τις κόρες της από το σχολείο και ξεκινά μαζί τους χωρίς προειδοποίηση για ένα μακρινό ταξίδι. Οι τρεις τους αφήνουν πίσω τους τις ακτές της Μεσογείου με κατεύθυνση προς τον Βορρά, το αλσατικό σπίτι μέσα στο δάσος του Κάιζερχαϊμ στο οποίο η Γκλόρια, ως παιδί, περνούσε τις διακοπές της. Γιατί αυτή η ξαφνική λιποταξία; Από ποια απειλή θέλει να ξεφύγει; Για να το μάθουμε, πρέπει να πάμε πίσω, στα ταραγμένα νερά του παρελθόντος, να γνωρίσουμε τον Τζιοβανάνγκελι, που την πήρε υπό την προστασία του όταν πέθανε ο πατέρας της, να σηκώσουμε το πέπλο γύρω από τον θάνατο του Σαμουέλ, του πατέρα των παιδιών της –πού βρισκόταν η Γκλόρια εκείνο το βράδυ;– και να καταλάβουμε τελικά ποιον ρόλο μπορεί να έπαιξε ο δικηγόρος Σαντινί σε όλη αυτή την ιστορία." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας είναι αρκετά γνωστή στο αναγνωστικό κοινό,καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό της 9 έργα,κι εγώ σήμερα είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω για πρώτη φορά μέσα από το παρόν μυθιστόρημα,που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ήπιο ψυχολογικό θρίλερ. Η συγγραφέας,λοιπόν,επιλέγει να μας εντάξει κάπως απότομα μέσα στην υπόθεση,πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κινήσει σε μεγαλύτερο βαθμό το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Εμένα για να είμαι ειλικρινής,δεν μου έκανε εκείνο το ''κλικ'' εξ αρχής καί μου φάνηκε κάπως μπερδεμένο. Παρ΄όλ'αυτά,επέλεξα να συνεχίσω την ανάγνωση μήπως καί μάθω περισσότερα. Κι όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια,έπραξα ορθώς,αφού όσο κυλούσαν οι σελίδες έδειχνε να ξεδιαλύνεται το σκηνικό κι όλα να μπαίνουν στην θέση τους,δίνοντάς μας την τελική εικόνα καί οδηγώντας μας στο φινάλε.
Κατά την άποψή μου,το βιβλίο έχει τόσο θετικά,όσο καί λιγότερα καλά στοιχεία. Αρχικά,μου άρεσε η αμεσότητα καί κοφτή γραφή της συγγραφέως που δεν πλατιάζει καί δεν επαναλαμβάνει. Ίσως σε κάποια σημεία να μου έλειπε το συναίσθημα,αλλά καί πάλι αυτό δεν με ενόχλησε τόσο. Έπειτα,οι διάλογοι καί οι σύντομες προτάσεις ανάμεσα στα πρόσωπα μου εξέπεμπαν μία επιθυμητή αληθοφάνεια. Καί εδώ πάλι θα ήθελα μία πιο εις βάθος ψυχογράφηση των προσώπων. Θεωρώ πως είχαν να δείξουν παραπάνω,αλλά καί πάλι ίσως αυτή η φαινομενική τους ψυχραιμία να βοηθούσε ώστε να κλιμακωθεί το μυστήριο καί ο φόβος. Φόβος για εκείνον τον κίνδυνο που καραδοκεί καί απειλεί ό,τι αγαπάμε πιο πολύ. Καί εδώ που τα λέμε,δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος για μία μητέρα από το να χάσει,ή,να πάθουν κάτι τα παιδιά της. Οφείλει,-όπως έκανε καί η κεντρική ηρωϊδα-,να γίνει σκληρή καί να αντιμετωπίσει τα πάντα γύρω της με αδυσώπητο τρόπο,ώστε να προστατέψει τα παιδιά της. Όχι,δε δικαιολογούνται τα πάντα,απλά προσπάθησα να μπω,έστω καί για λίγο,στην θέση της...
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα βιβλίο που το διάβασα ευχάριστα καί μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις (με τις όποιες ενστάσεις μου) καί σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς,αν σας τράβηξε την προσοχή.
Καλή ανάγνωση!
December 24, 2022
Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο με χαρακτηριστικά πλοκής, ατμόσφαιρα, εξώφυλλο και τίτλο που παραπέμπουν σε θρίλερ, είναι το "Κανένας δεν φοβάται εκείνους που χαμογελούν" της Γαλλίδας μυθιστοριογράφου Βερονίκ Οβαλντέ.
H συνέχεια της κριτικής σ το βακχικόν
H συνέχεια της κριτικής σ το βακχικόν
March 26, 2019
Le livre doit tout à sa forme, que l'auteure a su utiliser avec beaucoup d'habileté.
March 26, 2019
Polar rendu captivant par la forme habile du récit.
October 22, 2019
Un livre haletant. La fin est surprenante.
May 23, 2020
Roman trouble...j’ai aimé
March 8, 2021
Der Roman beginnt mit der Reise einer Mutter, Gloria, und ihren zwei Töchtern. Knall auf Fall, so scheint es, werden Koffer gepackt, die Töchter von der Schule abgeholt und ab geht es in ein Ferienhaus der Familie. Dort will Gloria ein neues Leben beginnen. Ist es eine Flucht? Vor was? Vor wem?
Rückblickend wird nun der Grund für diese überstürzte Fahrt aus dem Blickwinkel einer allwissenden Erzählerin dargelegt. Und es entwickelt sich eine Geschichte von geradezu archaischem Ausmaß.
Gloria hat einen väterlichen Freund, Gio, über diesen lernt sie Samuel kennen, den Vater ihrer Kinder, und dann gibt es noch ihren Vermögensverwalter und Anwalt Pietro. Véronique Ovaldé baut ihren Roman nun nach folgendem Schema auf: Der alte Gio liebt Gloria, die Samuel liebt, der Pietro liebt, der Gloria liebt, die alle drei liebt – daraus entwickelt sie eine Tragödie unvorstellbaren Ausmaßes.
Doch leider vergibt die Autorin diese sehr, sehr gute Story. Ellenlange, ewig verschachtelte Sätze machen schnell jede Spannung, jede Empathie zunichte. Die so erschwerte Lektüre bewirkt Desinteresse und Überdruss.
Sehr schade.
Rückblickend wird nun der Grund für diese überstürzte Fahrt aus dem Blickwinkel einer allwissenden Erzählerin dargelegt. Und es entwickelt sich eine Geschichte von geradezu archaischem Ausmaß.
Gloria hat einen väterlichen Freund, Gio, über diesen lernt sie Samuel kennen, den Vater ihrer Kinder, und dann gibt es noch ihren Vermögensverwalter und Anwalt Pietro. Véronique Ovaldé baut ihren Roman nun nach folgendem Schema auf: Der alte Gio liebt Gloria, die Samuel liebt, der Pietro liebt, der Gloria liebt, die alle drei liebt – daraus entwickelt sie eine Tragödie unvorstellbaren Ausmaßes.
Doch leider vergibt die Autorin diese sehr, sehr gute Story. Ellenlange, ewig verschachtelte Sätze machen schnell jede Spannung, jede Empathie zunichte. Die so erschwerte Lektüre bewirkt Desinteresse und Überdruss.
Sehr schade.
January 27, 2024
Une lecture compliquée. La plume de l'autrice est complexe, fouillis, avec des phrases à rallonge qui peuvent dépasser les vingt lignes. On comprend que ce format a été choisi pour représenter les pensées qui se bousculent dans l'esprit des personnages, mais c'est extrêmement pénible à lire. On a du mal à suivre les événements, on ne comprend pas toujours pourquoi telle ou telle phrase se perd dans telle ou telle explication. Cela montre toutefois que l'autre a un véritable talent pour écrire des personnages.
L'histoire n'est malheureusement pas passionnante. On navigue entre un présent inintéressant et un passé plat. Seule la dernière partie du livre se montre intriguante: on découvre alors la véritable raison de la fuite de Gloria, et c'est inattendue. Mais la fin n'est pas à la hauteur d'une telle révélation.
L'histoire n'est malheureusement pas passionnante. On navigue entre un présent inintéressant et un passé plat. Seule la dernière partie du livre se montre intriguante: on découvre alors la véritable raison de la fuite de Gloria, et c'est inattendue. Mais la fin n'est pas à la hauteur d'une telle révélation.
March 21, 2022
Une femme qui se retrouve à faire ses valises, prendre un flingue et ses deux filles et à fuir, loin, sans laisser de traces pour se protéger, elle et ses filles.
S’en suit un roman très bien construit, fait de flash-back pour comprendre pourquoi et par qui ?
Et, petit à petit, la personnalité de la mère apparaît, son histoire, enfance, mariage, Tonton Gio, Santini… Le voile se lève
https://www.noid.ch/personne-na-peur-...
S’en suit un roman très bien construit, fait de flash-back pour comprendre pourquoi et par qui ?
Et, petit à petit, la personnalité de la mère apparaît, son histoire, enfance, mariage, Tonton Gio, Santini… Le voile se lève
https://www.noid.ch/personne-na-peur-...
December 29, 2022
Je ne m'attendais pas à ce genre de finalité en débutant ce livre.
Je l'ai beaucoup aimé, même si j'ai parfois eu un peu de mal à comprendre ce qui se passait dans la tête du personne principal, Gloria.
Le seul point négatif est que j'ai trouvé la fin très brute et presque trop rapide, tout allait tellement vite que j'ai presque eu du mal à tout digérer.
Malgré tout ça, je le recommande !
Je l'ai lu en une petite matinée, et une fois ouvert j'ai absolument engloutie ce roman.
Je l'ai beaucoup aimé, même si j'ai parfois eu un peu de mal à comprendre ce qui se passait dans la tête du personne principal, Gloria.
Le seul point négatif est que j'ai trouvé la fin très brute et presque trop rapide, tout allait tellement vite que j'ai presque eu du mal à tout digérer.
Malgré tout ça, je le recommande !
Je l'ai lu en une petite matinée, et une fois ouvert j'ai absolument engloutie ce roman.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 4, 2021
Une écriture beaucoup trop ponctuée, des phrases beaucoup trop longues (un parti pris qui m’a personnellement beaucoup dérangé) la lecture en devient difficile et fatiguante. Dommage, les personnages sont plutôt attachants, il y a de l’idée dans l’intrigue, mais il y a beaucoup trop de “vide” dans ce livre.
May 24, 2022
https://www.dominicamat.gr/2022/03/bl...
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
Πόσο σημαντικά είναι η εικόνα του εξωφύλλου,καθώς κι ο τίτλος ενός βιβλίου ώστε να επιλέξετε να τα διαβάσετε; Προσωπικά απαιτώ,ανάλογα με το είδος που πρεσβεύουν,να προσαρμόζονται εξίσου καί τα δύο αυτά χαρακτηριστικά των βιβλίων. Καλώς,ή,κακώς η πρώτη εντύπωση,-όπως πρεσβεύει καί η ψυχολογία-,είναι εκείνη που καθορίζει αν κάτι μας είναι αρεστό,ή,όχι. Τη στιγμή,λοιπόν,που έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το βιβλίο ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ" της συγγραφέως Véronique Ovaldé (Βερονίκ Οβαλντέ),που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gema,σε μετάφραση της κυρίας Ροζαλί Σινοπούλου,δεν σας το κρύβω πως ένιωσα μία έλξη προς το ασπρόμαυρο καί κάπως τρομακτικό σκηνικό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο,καθώς καί στην έντονη αντίθεση τόσο στη γραμματοσειρά του ονόματος της συγγγραφέως καί του τίτλου,όσο καί τα χρώματα αυτών. Σαν να ''σπάνε'' αυτή τη μουντάδα,ζητώντας περισσότερη προσοχή από εμάς. Βέβαια,αυτές δεν παύει να είναι απλές δικές μου υποθέσεις,οι οποίες θα επιβεβαιώνονταν,ή,το αντίστροφο,αφού θα είχα διαβάσει όλο το βιβλίο.
Ας τα πιάσω καλύτερα από την αρχή. Όπως προείπα αυτή η εικόνα του εξωφύλλου προσπαθεί να μας προϊδεάσει,ίσως καί τρομάξει,σχετικά με κάτι φοβερό κι επικίνδυνο που μπορεί να καιροφυλαχτεί εκεί. Εγώ μπορεί να μην ένιωσα φόβο,αλλά παραπάνω μου ιντρίγκαρε την περιέργεια. Άραγε,τί μυστικά μπορεί να έκρυβε εκείνο το σπίτι μέσα στο δάσος; Ποιος/α μπορεί να κατοικούσε εκεί; Καί κυρίως για ποιον λόγο να το επιλέξει ως κατοικία; Ως προστασία από κάτι κακό,ή,ως ένα έξυπνο καί καμουφλαρισμένο καταφύγιο κάποιου/ας ενόχου; Οι απαντήσεις σίγουρα θα δινόντουσαν μέσα στο βιβλίο. Έπειτα,ήταν αυτός ο τίτλος ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ",που όσο απλός κι αν φαντάζει,θεωρώ πως υπονοεί περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε. Άν το καλοσκεφτούμε,πόσες φορές βλέποντας έναν άνθρωπο να χαμογελά,αυτομάτως,κάνουμε τον συνειρμό καί καταλήγουμε,-όχι απαραίτητα ορθώς-,στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα καλοσυνάτο,ευγενικό,άκακο κι ακίνδυνο άτομο; Έναν άνθρωπο άξιο εμπιστοσύνης; Κι όμως,οι κακοί άνθρωποι καί οι εγκληματίες δεν φέρουν πάνω τους πάντα κάποιο χαρακτηριστικό που να μας προειδοποιεί. Άλλωστε,πολλάκις έχουμε ακούσει ιστορίες για ενόχους με αγγελικό πρόσωπο καί άτομα υπεράνω πάσης υποψίας. Όμως να,εμείς εκεί να επιλέγουμε να πιστεύουμε στην φαινομενική καλοσύνη των ανθρώπων.
"Η Γκλόρια επέλεξε αυτή τη μέρα του Ιουνίου για να φύγουν. Παίρνει τις κόρες της από το σχολείο και ξεκινά μαζί τους χωρίς προειδοποίηση για ένα μακρινό ταξίδι. Οι τρεις τους αφήνουν πίσω τους τις ακτές της Μεσογείου με κατεύθυνση προς τον Βορρά, το αλσατικό σπίτι μέσα στο δάσος του Κάιζερχαϊμ στο οποίο η Γκλόρια, ως παιδί, περνούσε τις διακοπές της. Γιατί αυτή η ξαφνική λιποταξία; Από ποια απειλή θέλει να ξεφύγει; Για να το μάθουμε, πρέπει να πάμε πίσω, στα ταραγμένα νερά του παρελθόντος, να γνωρίσουμε τον Τζιοβανάνγκελι, που την πήρε υπό την προστασία του όταν πέθανε ο πατέρας της, να σηκώσουμε το πέπλο γύρω από τον θάνατο του Σαμουέλ, του πατέρα των παιδιών της –πού βρισκόταν η Γκλόρια εκείνο το βράδυ;– και να καταλάβουμε τελικά ποιον ρόλο μπορεί να έπαιξε ο δικηγόρος Σαντινί σε όλη αυτή την ιστορία." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας είναι αρκετά γνωστή στο αναγνωστικό κοινό,καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό της 9 έργα,κι εγώ σήμερα είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω για πρώτη φορά μέσα από το παρόν μυθιστόρημα,που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ήπιο ψυχολογικό θρίλερ. Η συγγραφέας,λοιπόν,επιλέγει να μας εντάξει κάπως απότομα μέσα στην υπόθεση,πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κινήσει σε μεγαλύτερο βαθμό το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Εμένα για να είμαι ειλικρινής,δεν μου έκανε εκείνο το ''κλικ'' εξ αρχής καί μου φάνηκε κάπως μπερδεμένο. Παρ΄όλ'αυτά,επέλεξα να συνεχίσω την ανάγνωση μήπως καί μάθω περισσότερα. Κι όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια,έπραξα ορθώς,αφού όσο κυλούσαν οι σελίδες έδειχνε να ξεδιαλύνεται το σκηνικό κι όλα να μπαίνουν στην θέση τους,δίνοντάς μας την τελική εικόνα καί οδηγώντας μας στο φινάλε.
Κατά την άποψή μου,το βιβλίο έχει τόσο θετικά,όσο καί λιγότερα καλά στοιχεία. Αρχικά,μου άρεσε η αμεσότητα καί κοφτή γραφή της συγγραφέως που δεν πλατιάζει καί δεν επαναλαμβάνει. Ίσως σε κάποια σημεία να μου έλειπε το συναίσθημα,αλλά καί πάλι αυτό δεν με ενόχλησε τόσο. Έπειτα,οι διάλογοι καί οι σύντομες προτάσεις ανάμεσα στα πρόσωπα μου εξέπεμπαν μία επιθυμητή αληθοφάνεια. Καί εδώ πάλι θα ήθελα μία πιο εις βάθος ψυχογράφηση των προσώπων. Θεωρώ πως είχαν να δείξουν παραπάνω,αλλά καί πάλι ίσως αυτή η φαινομενική τους ψυχραιμία να βοηθούσε ώστε να κλιμακωθεί το μυστήριο καί ο φόβος. Φόβος για εκείνον τον κίνδυνο που καραδοκεί καί απειλεί ό,τι αγαπάμε πιο πολύ. Καί εδώ που τα λέμε,δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος για μία μητέρα από το να χάσει,ή,να πάθουν κάτι τα παιδιά της. Οφείλει,-όπως έκανε καί η κεντρική ηρωϊδα-,να γίνει σκληρή καί να αντιμετωπίσει τα πάντα γύρω της με αδυσώπητο τρόπο,ώστε να προστατέψει τα παιδιά της. Όχι,δε δικαιολογούνται τα πάντα,απλά προσπάθησα να μπω,έστω καί για λίγο,στην θέση της...
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα βιβλίο που το διάβασα ευχάριστα καί μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις (με τις όποιες ενστάσεις μου) καί σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς,αν σας τράβηξε την προσοχή.
Καλή ανάγνωση!
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
Πόσο σημαντικά είναι η εικόνα του εξωφύλλου,καθώς κι ο τίτλος ενός βιβλίου ώστε να επιλέξετε να τα διαβάσετε; Προσωπικά απαιτώ,ανάλογα με το είδος που πρεσβεύουν,να προσαρμόζονται εξίσου καί τα δύο αυτά χαρακτηριστικά των βιβλίων. Καλώς,ή,κακώς η πρώτη εντύπωση,-όπως πρεσβεύει καί η ψυχολογία-,είναι εκείνη που καθορίζει αν κάτι μας είναι αρεστό,ή,όχι. Τη στιγμή,λοιπόν,που έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το βιβλίο ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ" της συγγραφέως Véronique Ovaldé (Βερονίκ Οβαλντέ),που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gema,σε μετάφραση της κυρίας Ροζαλί Σινοπούλου,δεν σας το κρύβω πως ένιωσα μία έλξη προς το ασπρόμαυρο καί κάπως τρομακτικό σκηνικό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο,καθώς καί στην έντονη αντίθεση τόσο στη γραμματοσειρά του ονόματος της συγγγραφέως καί του τίτλου,όσο καί τα χρώματα αυτών. Σαν να ''σπάνε'' αυτή τη μουντάδα,ζητώντας περισσότερη προσοχή από εμάς. Βέβαια,αυτές δεν παύει να είναι απλές δικές μου υποθέσεις,οι οποίες θα επιβεβαιώνονταν,ή,το αντίστροφο,αφού θα είχα διαβάσει όλο το βιβλίο.
Ας τα πιάσω καλύτερα από την αρχή. Όπως προείπα αυτή η εικόνα του εξωφύλλου προσπαθεί να μας προϊδεάσει,ίσως καί τρομάξει,σχετικά με κάτι φοβερό κι επικίνδυνο που μπορεί να καιροφυλαχτεί εκεί. Εγώ μπορεί να μην ένιωσα φόβο,αλλά παραπάνω μου ιντρίγκαρε την περιέργεια. Άραγε,τί μυστικά μπορεί να έκρυβε εκείνο το σπίτι μέσα στο δάσος; Ποιος/α μπορεί να κατοικούσε εκεί; Καί κυρίως για ποιον λόγο να το επιλέξει ως κατοικία; Ως προστασία από κάτι κακό,ή,ως ένα έξυπνο καί καμουφλαρισμένο καταφύγιο κάποιου/ας ενόχου; Οι απαντήσεις σίγουρα θα δινόντουσαν μέσα στο βιβλίο. Έπειτα,ήταν αυτός ο τίτλος ''ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΝ",που όσο απλός κι αν φαντάζει,θεωρώ πως υπονοεί περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε. Άν το καλοσκεφτούμε,πόσες φορές βλέποντας έναν άνθρωπο να χαμογελά,αυτομάτως,κάνουμε τον συνειρμό καί καταλήγουμε,-όχι απαραίτητα ορθώς-,στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα καλοσυνάτο,ευγενικό,άκακο κι ακίνδυνο άτομο; Έναν άνθρωπο άξιο εμπιστοσύνης; Κι όμως,οι κακοί άνθρωποι καί οι εγκληματίες δεν φέρουν πάνω τους πάντα κάποιο χαρακτηριστικό που να μας προειδοποιεί. Άλλωστε,πολλάκις έχουμε ακούσει ιστορίες για ενόχους με αγγελικό πρόσωπο καί άτομα υπεράνω πάσης υποψίας. Όμως να,εμείς εκεί να επιλέγουμε να πιστεύουμε στην φαινομενική καλοσύνη των ανθρώπων.
"Η Γκλόρια επέλεξε αυτή τη μέρα του Ιουνίου για να φύγουν. Παίρνει τις κόρες της από το σχολείο και ξεκινά μαζί τους χωρίς προειδοποίηση για ένα μακρινό ταξίδι. Οι τρεις τους αφήνουν πίσω τους τις ακτές της Μεσογείου με κατεύθυνση προς τον Βορρά, το αλσατικό σπίτι μέσα στο δάσος του Κάιζερχαϊμ στο οποίο η Γκλόρια, ως παιδί, περνούσε τις διακοπές της. Γιατί αυτή η ξαφνική λιποταξία; Από ποια απειλή θέλει να ξεφύγει; Για να το μάθουμε, πρέπει να πάμε πίσω, στα ταραγμένα νερά του παρελθόντος, να γνωρίσουμε τον Τζιοβανάνγκελι, που την πήρε υπό την προστασία του όταν πέθανε ο πατέρας της, να σηκώσουμε το πέπλο γύρω από τον θάνατο του Σαμουέλ, του πατέρα των παιδιών της –πού βρισκόταν η Γκλόρια εκείνο το βράδυ;– και να καταλάβουμε τελικά ποιον ρόλο μπορεί να έπαιξε ο δικηγόρος Σαντινί σε όλη αυτή την ιστορία." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας είναι αρκετά γνωστή στο αναγνωστικό κοινό,καθώς έχει ήδη στο ενεργητικό της 9 έργα,κι εγώ σήμερα είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω για πρώτη φορά μέσα από το παρόν μυθιστόρημα,που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ήπιο ψυχολογικό θρίλερ. Η συγγραφέας,λοιπόν,επιλέγει να μας εντάξει κάπως απότομα μέσα στην υπόθεση,πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα κινήσει σε μεγαλύτερο βαθμό το ενδιαφέρον των αναγνωστών. Εμένα για να είμαι ειλικρινής,δεν μου έκανε εκείνο το ''κλικ'' εξ αρχής καί μου φάνηκε κάπως μπερδεμένο. Παρ΄όλ'αυτά,επέλεξα να συνεχίσω την ανάγνωση μήπως καί μάθω περισσότερα. Κι όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια,έπραξα ορθώς,αφού όσο κυλούσαν οι σελίδες έδειχνε να ξεδιαλύνεται το σκηνικό κι όλα να μπαίνουν στην θέση τους,δίνοντάς μας την τελική εικόνα καί οδηγώντας μας στο φινάλε.
Κατά την άποψή μου,το βιβλίο έχει τόσο θετικά,όσο καί λιγότερα καλά στοιχεία. Αρχικά,μου άρεσε η αμεσότητα καί κοφτή γραφή της συγγραφέως που δεν πλατιάζει καί δεν επαναλαμβάνει. Ίσως σε κάποια σημεία να μου έλειπε το συναίσθημα,αλλά καί πάλι αυτό δεν με ενόχλησε τόσο. Έπειτα,οι διάλογοι καί οι σύντομες προτάσεις ανάμεσα στα πρόσωπα μου εξέπεμπαν μία επιθυμητή αληθοφάνεια. Καί εδώ πάλι θα ήθελα μία πιο εις βάθος ψυχογράφηση των προσώπων. Θεωρώ πως είχαν να δείξουν παραπάνω,αλλά καί πάλι ίσως αυτή η φαινομενική τους ψυχραιμία να βοηθούσε ώστε να κλιμακωθεί το μυστήριο καί ο φόβος. Φόβος για εκείνον τον κίνδυνο που καραδοκεί καί απειλεί ό,τι αγαπάμε πιο πολύ. Καί εδώ που τα λέμε,δεν υπάρχει πιο μεγάλος φόβος για μία μητέρα από το να χάσει,ή,να πάθουν κάτι τα παιδιά της. Οφείλει,-όπως έκανε καί η κεντρική ηρωϊδα-,να γίνει σκληρή καί να αντιμετωπίσει τα πάντα γύρω της με αδυσώπητο τρόπο,ώστε να προστατέψει τα παιδιά της. Όχι,δε δικαιολογούνται τα πάντα,απλά προσπάθησα να μπω,έστω καί για λίγο,στην θέση της...
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα βιβλίο που το διάβασα ευχάριστα καί μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις (με τις όποιες ενστάσεις μου) καί σας προτρέπω να το αναζητήσετε κι εσείς,αν σας τράβηξε την προσοχή.
Καλή ανάγνωση!
July 21, 2024
pas mon style de livre favori, ce qui justifie les 3 étoiles.
mais ça en vaut plus. c’est écrit à la manière d’un film. rien n’est laissé au hasard et c’est ce genre de livre un peu plat les 2 premiers tiers qui vous fait baisser la garde, et qui donne toute sa valeur au temps que vous avez passé dessus dans les 20 dernières pages.
mais ça en vaut plus. c’est écrit à la manière d’un film. rien n’est laissé au hasard et c’est ce genre de livre un peu plat les 2 premiers tiers qui vous fait baisser la garde, et qui donne toute sa valeur au temps que vous avez passé dessus dans les 20 dernières pages.
December 30, 2025
Tellement bien écrit, ça se lit tout seul, pas trop de personnages pour nous mêler. Une belle ambiance de mystère dans une maison abandonnée. Une lecture pas si légère, où le drame se révèle tranquillement tout au long du récit... Une fin un peu facile (pas très crédible) mais qui ajoute à la noirceur insoupçonnée de ce roman.
July 19, 2020
I wish I could put an 3,5 stars ! I really enjoyed the book, at least I was able to finish it (can’t read anymore thoses days...) ! The story was interesting but what I had prefer is the way of writing, the way you feel yourself in the head of the writer.
October 14, 2021
Ich mochte den Schreibstil. Die Story ist etwas komisch (deshalb ein Stern Abzug), aber deshalb auch unvorhersehbar. Für mich las sich die Geschichte wie eine leichte Story (obwohl sie das nicht ist).
April 12, 2022
Comme certains l'ont déjà dit, le style, certaines phrases "à tiroir" et l'utilisation peu conventionnelle de la ponctuation peuvent déranger par moments. Mais dans l'ensemble, ça se lit très vite et plutôt agréablement. Peu de personnages qui se découvrent peu à peu.
Displaying 1 - 30 of 39 reviews