Linn Ståhl har bestämt sig för att aldrig mer samarbeta med Stockholmspolisen. Men när en av hennes tidigare vänner från Anti-fascistisk aktion söker upp henne efter att en av dem blivit allvarligt misshandlad och när en annan AFA-medlem hittas död bara några dagar senare, kan hon inte undvika att bli involverad. Linn går motvilligt med på att ännu en gång bistå kriminalpoliserna Rickard Stenlander och Erik Svensson med sina specialkunskaper i dekryptering. Samtidigt slits hon mellan dubbla lojaliteter, eftersom hon inte är beredd att avslöja AFA:s olagliga aktiviteter för polisen. För att inte behöva förråda någon startar Linn en parallell utredning och påbörjar på egen hand jakten på den misstänkta infiltratör som verkar avrätta AFA-medlemmar en efter en. Spåren leder henne till Danmark, till människor som redan tidigare velat se henne död.
Kvinnan som jagade ensam är en spänningsroman med högt tempo. Att jag valde att läsa Kvinnan som jagade ensam såpass snart efter att jag läst föregående del, Asätarna i Kungsträdgården, var för att jag ville tajma det med ett Stockholmsbesök. Nu blev det väldigt lite läst då, så det mesta läste jag efter. Men det är en av sakerna jag gillar med Kvinnan som jagade ensam, att man får ”besöka” olika delar av Stockholm, och att rätt mycket utspelar sig i och runt Tanto och vid Årstaviken, ett område jag vill och kommer att lära känna mer framöver.
Kvinnan som jagade ensam är lättläst, men jag stör mig ännu mer än i de två tidigare delarna på det extremt kortfattade. Det är många många enordsmeningar, och det blir rätt jobbigt att läsa. Kanske det förstärks av att jag nyligen läst delen innan och redan då hade tröttnat. Precis som tidigare delar är den oerhört politisk, vilket i sig inte skulle behöva vara ett problem, men det är väldigt många som tycker de har rätt, och gör allt för sin sak. Alla tar till våld, i en sådan utsträckning som jag tycker är motbjudande. Det gör det svårare att känna sympati.
Jag gillar poliserna i den här serien, och hade gärna läst mer om dem. Det finns några saker i relationerna som antyds men som aldrig får någon förklaring, det stör mig. Linn, som jag gillade i första boken, har övergått helt från att vara en intelligent hacker till en våldsverkande hämnare. Inte en utveckling jag gillar. Det blir också mer obegripligt varför poliserna avslöjar saker för henne. Även i den här delen får vi brottslingarnas perspektiv, och det funkar ganska bra. Sen gissade jag ganska tidigt vem den anonyma mannen är (vars namn inte nämns uttryckligen). Vissa saker överraskade mig dock.
Kvinnan som jagade ensam har ett dramatiskt slut. Mycket dramatiskt och jag tyckte att det inte var öppet för tolkningar. Tills jag såg att samma författare börjat på en ny serie…
Jag hade med den här serien i utmaningen Finish That Series och är nöjd att jag avslutade den som planerat.
Bloggat om boken har Bokföring enligt Monika, Bokraden och Lenas böcker och annat
Den svagaste av de 3 böckerna i trilogin. Tyvärr är polisarbetet en väldigt liten den av den här boken. Fokuset på AFA och Linn gör det ibland svårt att komma fram i berättelsen.
Jag har läst de första två delar i serien, men det var år sedan så det tog ett tag att ta sig in i boken och komma ihåg karaktärerna. Boken är lite av en slowburn, när den initiala händelsen har hänt så är det rätt långsamt så därför tog det lång tid för mig att ta mig igenom boken. Boken är väldigt politisk, både extremvänster och extremhöger, där båda sidor tycker att de gör helt rätt och försvarar allt de gör och båda tar till extremt mycket våld vilket kan bli lite tröttsamt. Jag gillar att man inte bara får följa poliserna utan även gärningsmännen och får deras perspektiv. Huvudkaraktären har en lite märklig utveckling genom serien - från att vara hackare som hjälper polisen till att bli hämndlysten? Slutet på boken är abrupt, dramatiskt och det finns inget utrymme för tolkning. Här tar serien slut.
Kvinnan som jagade ensam är tredje delen i Hatet-trilogin och den dök upp som en överraskning när den släpptes för drygt två år sedan. Detta var innan jag ens hade läst första delen, som också oväntat hade dykt upp här. Eftersom jag är den jag är så började jag ju med att läsa första boken, som inte passade mig speciellt bra och det gjorde att det tog emot lite att fortsätta. I år fick serien vara med i min Finish That Series-utmaning.
Jag vet inte vad det egentligen beror på att den här serien inte klickade med mig. Det kan vara det att jag har så otroligt svårt för fanatiker. Alldeles oavsett om de är vänster eller höger eller vad de nu kan ha för politisk inriktning. De är så fulla av fördomar och sig själva. Helt oförmögna att tänka utanför sin egen extremt lilla box. Två fel kan aldrig någonsin bli ett rätt. Men det måste ändå vara skönt att leva i en värld som antingen är svart eller vit. Inget där emellan. Så enkelt livet hade varit.
För mig blir Kvinnan som jagade ensam (eller hela serien faktiskt) för övertydlig, Jag uppskattar en aning mer subtilitet, att inte bli skriven på näsan. Allt sammantaget så känns Linn Ståhl och hela den här trilogin lite som en blek kopia av Lisbeth Salander.
OBS! Detta är en kraftigt förkortad text. Hela finns på min blogg
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Magnus Jonsson weet met 'De vrouw die alleen jaagde' een meeslepende thriller neer te zetten die je als lezer niet loslaat. Als derde deel in de Linn Ståhl-trilogie, bouwt dit boek voort op de intriges en spanning van de vorige delen.
Cryptologie-expert Linn Ståhl staat centraal in een web van politieke complotten, extremisme en moord. Haar expertise op het gebied van cryptografie maakt haar tot een onmisbare schakel in de zoektocht naar de waarheid. Jonsson weet Linn Ståhl op een geloofwaardige en boeiende manier neer te zetten, waardoor je als lezer met haar mee kunt leven.
“Eerst was er een schaduw te zien. Daarna de rug van een in donkere kleren gehulde persoon. Hij was alleen. Lang. Hij haalde iets uit een rugzak. Een paar langwerpige metalen dingen. Ontgrendelings- of breekgereedschap. Snel boog hij voorover naar haar voordeur... ...Een pistool. Met geluiddemper. Met zijn hand op deurkruk en het pistool recht voor zich uit, trok hij langzaam de deur naar zich toe. Linn werd ijskoud.”
Het verhaal is razendsnel en zit vol onverwachte wendingen. Jonsson weet de lezer voortdurend op het verkeerde been te zetten en houdt je in spanning tot de laatste bladzijde. De combinatie van politieke thriller en misdaadroman werkt uitstekend.
Naast Linn Ståhl worden ook de andere personages goed uitgewerkt, waardoor je een goed beeld krijgt van hun motivaties en drijfveren. En wanneer je net als ik, de eerder delen niet gelezen hebt, is dat heel behulpzaam tijdens het lezen. Ondertussen weet Linn de rechercheurs Rickard Stenlander en Erik Svensson steeds meer te waarderen.
Het verhaal is soms complex en bevat veel informatie, waardoor het even kan duren voordat je alles op een rijtje hebt. De wisselend perspectieven vanuit Linn, het links-extremisme; het antifascistisch extremisme en het anarcho-extremisme waar Linn vroeger deel van uitmaakte, de politie en het niet te vergeten rechts-extremisme die een dreiging vormen voor de nationale veiligheid en democratische rechtsorde omdat zij antidemocratische doelen nastreven, al dan niet met ondemocratische middelen.
Het verhaal zit vol actie en spanning, maar verliest daarbij nooit de diepgang uit het oog. De auteur weet op een indrukwekkende manier de actualiteit te verwerken in zijn verhaal, waardoor het boek nog relevanter wordt. De keuze voor de titel van het verhaal wordt tijdens het lezen al snel duidelijk. Ik mag Linn steeds meer tijdens het lezen.
“Het was alsof haar hersenen kortsluiting hadden gemaakt. En golvend vuur baande zich brandend een weg door haar hoofd. De adrenaline raasde door haar lichaam. Tegelijk zag ze alles duidelijk. Haar instinct nam het over. Joeg haar op. Ze ging op haar knieën zitten. Bewoog zich geluidloos naar voren... ...Hij zei nog iets in zijn telefoon. Ze hoorde het niet. Het maakte ook niet uit. Er was slechts één ding dat iets betekende.”
'De vrouw die alleen jaagde' is een absolute aanrader voor liefhebbers van spannende thrillers met een politieke ondertoon. Magnus Jonsson weet met zijn meesterlijke schrijfstijl en indrukwekkende plot een boek te creëren dat je niet snel zult vergeten. De finale is werkelijk bloedstollend!
“Als een waarschuwing uit de volgende wereld.”
Ik heb ‘De vrouw die alleen jaagde’ graag gelezen.
Ik was erg benieuwd naar dit derde deel van de Linn Stahl-serie, aangezien ik vorige week deel 2 ‘De aasgieren’ gelezen had en deze mij toch iets tegengevallen was. Ik hoopte dan ook dat dit derde deel weer beter zou zijn en dit kan ik, na het lezen, volmondig beamen.
Er gebeurt een hoop en het is zaak dat je alles goed blijft volgen om de draad niet kwijt te raken. Het is een politiek verhaal waarbij een groep nazi’s zich opwerpen tegen de AFA-groep, waar Linn in het verleden ook toebehoorde. Het is wel echt zaak dat je het voorgaande deel gelezen hebt, want anders mis je cruciale informatie en kun je het verhaal niet volgen. Dit gevoel had ik minder tussen deel 1 en 2. De rol van Linn is ten opzichte van de voorgaande delen wel veranderd voor mijn gevoel. Ze werkt nu meer op eigen houtje en het vertrouwen wat ze eerder had in Erik en Rickard lijkt zo goed als verdwenen, maar er is geen duidelijke aanleiding waarom dat vertrouwen weg is.
De personages leer je goed kennen. Al komen er ook veel nieuwe personages voorbij, waarbij steeds duidelijk blijft wie wie is. Dat vind ik erg goed gedaan want als er opeens een hoop nieuwe personages bij komen heb ik hier normaal nogal eens wat problemen mee.
Ik vond dit derde deel weer een stuk beter dan het tweede deel en ik bleef steeds doorlezen. Dit kwam ook doordat de spanning goed opgebouwd wordt en je dus nieuwsgierig blijft hoe het verhaal afloopt.
Deze ontknoping zag ik echter niet aankomen en ik bleef in shock achter. Dit had ik echt niet verwacht en vind ik gedurfd, maar wel passend bij de serie. Wel werd het einde na de schokkende gebeurtenis abrupt afgebroken en bleef ik toch enigszins verdwaasd achter met een hoop vragen die door mijn hoofd spookten. Dit derde deel is een mooie afsluiter van deze serie en zodra er nieuw werk van Jonsson verschijnt zal ik deze zeker weer gaan lezen.
Dit boek ontvingen wij van The house of Books als recensie-exemplaar. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Niets bijzonder. Linn, de nieuwe James Bond met nieuwe vijanden. De mensen die zicht verzetten tegen de instroom van vreemdelingen. Het is niet omdat de schrijver in dezelfde wijk woont dan Stieg Larsson dat men goede thrillers kan schrijven. De trilogie van Stieg Larsson zijn van een hoger niveau.