What do you think?
Rate this book
Amaury
C'è una cosa tipica della Francia che è pressoché sconosciuta al resto d'Europa ed è la chiacchierata. Negli altri paesi del mondo si discute, si parla, si sentenzia; in Francia semplicemente si chiacchiera... Amaury de Léoville è un giovane conte che la vita priva tragicamente del suo primo grande amore; il suo avvenire sembra fatalmente compromesso, ma egli saprà reagire e trovare un'insperata felicità. Accanto ai protagonisti principali del romanzo, una folla di personaggi che, scaturiti dalla penna magistrale di Dumas, a torto definiremmo secondari, tanto accuratamente sono delineati. Pubblicato nel 1843, "Amaury" è stato ingiustamente confinato a lungo nell'oblio; il romanzo possiede in realtà una sua grazia delicata che, unita all'ineccepibile eleganza della scrittura, gli fa conquistare un posto non di secondo piano sull'affollato palcoscenico delle opere del suo grande autore.
358 pages, Paperback
First published January 1, 1843
About the author
Alexandre Dumas
5,858 books12.7k followersThis note regards Alexandre Dumas, père, the father of Alexandre Dumas, fils (son). For the son, see Alexandre Dumas fils.
Alexandre Dumas père, born Alexandre Dumas Davy de la Pailleterie, was a towering figure of 19th-century French literature whose historical novels and adventure tales earned global renown. Best known for The Three Musketeers, The Count of Monte Cristo, and other swashbuckling epics, Dumas crafted stories filled with daring heroes, dramatic twists, and vivid historical backdrops. His works, often serialized and immensely popular with the public, helped shape the modern adventure genre and remain enduring staples of world literature.
Dumas was the son of Thomas-Alexandre Dumas, a celebrated general in Revolutionary France and the highest-ranking man of African descent in a European army at the time. His father’s early death left the family in poverty, but Dumas’s upbringing was nonetheless marked by strong personal ambition and a deep admiration for his father’s achievements. He moved to Paris as a young man and began his literary career writing for the theatre, quickly rising to prominence in the Romantic movement with successful plays like Henri III et sa cour and Antony.
In the 1840s, Dumas turned increasingly toward prose fiction, particularly serialized novels, which reached vast audiences through French newspapers. His collaboration with Auguste Maquet, a skilled plotter and historian, proved fruitful. While Maquet drafted outlines and conducted research, Dumas infused the narratives with flair, dialogue, and color. The result was a string of literary triumphs, including The Three Musketeers and The Count of Monte Cristo, both published in 1844. These novels exemplified Dumas’s flair for suspenseful pacing, memorable characters, and grand themes of justice, loyalty, and revenge.
The D’Artagnan Romances—The Three Musketeers, Twenty Years After, and The Vicomte of Bragelonne—cemented his fame. They follow the adventures of the titular Gascon hero and his comrades Athos, Porthos, and Aramis, blending historical fact and fiction into richly imagined narratives. The Count of Monte Cristo offered a darker, more introspective tale of betrayal and retribution, with intricate plotting and a deeply philosophical core.
Dumas was also active in journalism and theater. He founded the Théâtre Historique in Paris, which staged dramatizations of his own novels. A prolific and energetic writer, he is estimated to have written or co-written over 100,000 pages of fiction, plays, memoirs, travel books, and essays. He also had a strong interest in food and published a massive culinary encyclopedia, Le Grand Dictionnaire de cuisine, filled with recipes, anecdotes, and reflections on gastronomy.
Despite his enormous success, Dumas was frequently plagued by financial troubles. He led a lavish lifestyle, building the ornate Château de Monte-Cristo near Paris, employing large staffs, and supporting many friends and relatives. His generosity and appetite for life often outpaced his income, leading to mounting debts. Still, his creative drive rarely waned.
Dumas’s mixed-race background was a source of both pride and tension in his life. He was outspoken about his heritage and used his platform to address race and injustice. In his novel Georges, he explored issues of colonialism and identity through a Creole protagonist. Though he encountered racism, he refused to be silenced, famously replying to a racial insult by pointing to his ancestry and achievements with dignity and wit.
Later in life, Dumas continued writing and traveling, spending time in Belgium, Italy, and Russia. He supported nationalist causes, particularly Italian unification, and even founded a newspaper to advocate for Giuseppe Garibaldi. Though his popularity waned somewhat in his final years, his literary legacy grew steadily. He wrote in a style that was accessible, entertaining, and emotionally reso
Alexandre Dumas père, born Alexandre Dumas Davy de la Pailleterie, was a towering figure of 19th-century French literature whose historical novels and adventure tales earned global renown. Best known for The Three Musketeers, The Count of Monte Cristo, and other swashbuckling epics, Dumas crafted stories filled with daring heroes, dramatic twists, and vivid historical backdrops. His works, often serialized and immensely popular with the public, helped shape the modern adventure genre and remain enduring staples of world literature.
Dumas was the son of Thomas-Alexandre Dumas, a celebrated general in Revolutionary France and the highest-ranking man of African descent in a European army at the time. His father’s early death left the family in poverty, but Dumas’s upbringing was nonetheless marked by strong personal ambition and a deep admiration for his father’s achievements. He moved to Paris as a young man and began his literary career writing for the theatre, quickly rising to prominence in the Romantic movement with successful plays like Henri III et sa cour and Antony.
In the 1840s, Dumas turned increasingly toward prose fiction, particularly serialized novels, which reached vast audiences through French newspapers. His collaboration with Auguste Maquet, a skilled plotter and historian, proved fruitful. While Maquet drafted outlines and conducted research, Dumas infused the narratives with flair, dialogue, and color. The result was a string of literary triumphs, including The Three Musketeers and The Count of Monte Cristo, both published in 1844. These novels exemplified Dumas’s flair for suspenseful pacing, memorable characters, and grand themes of justice, loyalty, and revenge.
The D’Artagnan Romances—The Three Musketeers, Twenty Years After, and The Vicomte of Bragelonne—cemented his fame. They follow the adventures of the titular Gascon hero and his comrades Athos, Porthos, and Aramis, blending historical fact and fiction into richly imagined narratives. The Count of Monte Cristo offered a darker, more introspective tale of betrayal and retribution, with intricate plotting and a deeply philosophical core.
Dumas was also active in journalism and theater. He founded the Théâtre Historique in Paris, which staged dramatizations of his own novels. A prolific and energetic writer, he is estimated to have written or co-written over 100,000 pages of fiction, plays, memoirs, travel books, and essays. He also had a strong interest in food and published a massive culinary encyclopedia, Le Grand Dictionnaire de cuisine, filled with recipes, anecdotes, and reflections on gastronomy.
Despite his enormous success, Dumas was frequently plagued by financial troubles. He led a lavish lifestyle, building the ornate Château de Monte-Cristo near Paris, employing large staffs, and supporting many friends and relatives. His generosity and appetite for life often outpaced his income, leading to mounting debts. Still, his creative drive rarely waned.
Dumas’s mixed-race background was a source of both pride and tension in his life. He was outspoken about his heritage and used his platform to address race and injustice. In his novel Georges, he explored issues of colonialism and identity through a Creole protagonist. Though he encountered racism, he refused to be silenced, famously replying to a racial insult by pointing to his ancestry and achievements with dignity and wit.
Later in life, Dumas continued writing and traveling, spending time in Belgium, Italy, and Russia. He supported nationalist causes, particularly Italian unification, and even founded a newspaper to advocate for Giuseppe Garibaldi. Though his popularity waned somewhat in his final years, his literary legacy grew steadily. He wrote in a style that was accessible, entertaining, and emotionally reso
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
June 24, 2019
الکساندر دوما: اگر دو انگلیسیِ غریبه را در یک اتاق تنها بگذارید، شاید ساعتها یک کلمه هم رد و بدل نکنند...اما فرانسویها برعکس انگلیسیها خیلی خونگرم و اهل معاشرت هستند و چنان گرم حرف زدن میشوند که انگار سالهاست همدیگر را میشناسند
نمیدونم الکساندر دوما خواسته تیکه بندازه یا اینکه فقط واقعیتو گفته!؟ اما یه چیز جالب که بارها با چشمای خودم دیدم اینه که کُردها حداقل تو این مورد بسیار شبیه فرانسویها هستند؛ و حتی افراطیتر از اونا
یکی از دوستام رفته بود به سیلوانا(از مناطق کُردنشین شهر ارومیه) و وقت ناهار غذاخوری پیدا نمیکنه و یک راست اولین خونهای که میرسه زنگشو میزنه و میگه: سلام. اومدم ناهار
صاحب خونه که ایشون رو نمیشناسه، راحت و بدون تعجب میگه: بفرما برادر، خیلی خوش اومدی
محمد قاضی مترجمِ سرشناس تعریف میکنه: تنهایی رفته بودم لندن و اونجا از بی همصحبتی رنج میبردم و خیابانها رو گز میکردم که یه دفعه شنیدم دو مرد که جلوتر از من راه میرفتن بهم میگن "کاک" . سریع خودمو رسوندم بهشون و گفتم "منم کاکم"* و ساعتها گرم صحبت شدیم
ماموستا هژاراز زبان یکی از رفقاش تعریف میکنه:
با ئەوەش لە حەمەد بگێڕمەوە:
این رو هم از "حمد" تعریف کنم
لە کەرکووک چووبووە چاخانەیەک، گوتبووی کەباب دەخۆم. ناردبوویان کەبابیان بۆ هێنابوو. کە خواردی و هەستا، بە خاوەنچاخانەکەی گوت:
در کرکوک به چایخانهای رفته بود و گفته بود کباب میخوام. آنها هم فرستاده بودن براش کباب بیارن. وقتی غذا را تموم کرده بود، به صاحب چایخانه گفته بود
ــ دەست خۆش
دست خوش
ــ یانی چی؟
یعنی چی؟
ــ له وڵاتی ئێمە پیاو ئەگەر پووڵی نەبوو، دەڵێ دەست خۆش!
در سرزمین ما(کردستان ایران) وقتی مرد پول نداشته باشد، میگوید دست خوش
ــ جوابەکەی چییە؟
جوابش چیه؟
ــ سەر خۆش!
سرخوش!
ــ بەو شەرتە سەر خۆش، هەموو ڕۆژ بێیەوە لام و «دەس خۆش، سەر خۆش» بکەین!
به این شرط سرخوش، که همه روز بیایی پیشم و "دست خوش، سرخوش" بگیم
*در زبان کُردی به برادر میگویند کاک و قاضی خواسته بگه منم کوردم
نمیدونم الکساندر دوما خواسته تیکه بندازه یا اینکه فقط واقعیتو گفته!؟ اما یه چیز جالب که بارها با چشمای خودم دیدم اینه که کُردها حداقل تو این مورد بسیار شبیه فرانسویها هستند؛ و حتی افراطیتر از اونا
یکی از دوستام رفته بود به سیلوانا(از مناطق کُردنشین شهر ارومیه) و وقت ناهار غذاخوری پیدا نمیکنه و یک راست اولین خونهای که میرسه زنگشو میزنه و میگه: سلام. اومدم ناهار
صاحب خونه که ایشون رو نمیشناسه، راحت و بدون تعجب میگه: بفرما برادر، خیلی خوش اومدی
محمد قاضی مترجمِ سرشناس تعریف میکنه: تنهایی رفته بودم لندن و اونجا از بی همصحبتی رنج میبردم و خیابانها رو گز میکردم که یه دفعه شنیدم دو مرد که جلوتر از من راه میرفتن بهم میگن "کاک" . سریع خودمو رسوندم بهشون و گفتم "منم کاکم"* و ساعتها گرم صحبت شدیم
ماموستا هژاراز زبان یکی از رفقاش تعریف میکنه:
با ئەوەش لە حەمەد بگێڕمەوە:
این رو هم از "حمد" تعریف کنم
لە کەرکووک چووبووە چاخانەیەک، گوتبووی کەباب دەخۆم. ناردبوویان کەبابیان بۆ هێنابوو. کە خواردی و هەستا، بە خاوەنچاخانەکەی گوت:
در کرکوک به چایخانهای رفته بود و گفته بود کباب میخوام. آنها هم فرستاده بودن براش کباب بیارن. وقتی غذا را تموم کرده بود، به صاحب چایخانه گفته بود
ــ دەست خۆش
دست خوش
ــ یانی چی؟
یعنی چی؟
ــ له وڵاتی ئێمە پیاو ئەگەر پووڵی نەبوو، دەڵێ دەست خۆش!
در سرزمین ما(کردستان ایران) وقتی مرد پول نداشته باشد، میگوید دست خوش
ــ جوابەکەی چییە؟
جوابش چیه؟
ــ سەر خۆش!
سرخوش!
ــ بەو شەرتە سەر خۆش، هەموو ڕۆژ بێیەوە لام و «دەس خۆش، سەر خۆش» بکەین!
به این شرط سرخوش، که همه روز بیایی پیشم و "دست خوش، سرخوش" بگیم
*در زبان کُردی به برادر میگویند کاک و قاضی خواسته بگه منم کوردم
December 9, 2023
اصلا کتاب جالبی نبود😑
خیلی کلیشهای و خسته کننده 👎🏻
خیلی کلیشهای و خسته کننده 👎🏻
June 13, 2025
رمان های فرانسوی:من برای عشق می میرم
در کل هدف این کتاب نشون دادن انواع قسم های عشق و حسادته که در راس اون عشق عاشق به معشوق و عشق پدر به فرزند قرار گرفته.شاید همه ما تا حدودی با عشق مادر به فرزند آشنا هستیم و گرچه تجربه مادر شدن رو هم نداشته باشیم، کتاب های مختلفی راجب این موضوع خوندیم ولی این اولین تجربه من برای اشنا شدن با احساسات و افکار یک پدر بود.رفتار پدرهامون شاید چیزیه که ما روزانه اغلب باهاشون سروکار داریم،اما چیزی که واقعا در اعماق ذهن و قلبشون میگذره ممکنه یک مقدار ناشناخته یاقی مونده باشه که این کتاب با زیباترین و لطیف ترین جمله اون هارو بازگو می کنه.
در کل هدف این کتاب نشون دادن انواع قسم های عشق و حسادته که در راس اون عشق عاشق به معشوق و عشق پدر به فرزند قرار گرفته.شاید همه ما تا حدودی با عشق مادر به فرزند آشنا هستیم و گرچه تجربه مادر شدن رو هم نداشته باشیم، کتاب های مختلفی راجب این موضوع خوندیم ولی این اولین تجربه من برای اشنا شدن با احساسات و افکار یک پدر بود.رفتار پدرهامون شاید چیزیه که ما روزانه اغلب باهاشون سروکار داریم،اما چیزی که واقعا در اعماق ذهن و قلبشون میگذره ممکنه یک مقدار ناشناخته یاقی مونده باشه که این کتاب با زیباترین و لطیف ترین جمله اون هارو بازگو می کنه.
February 7, 2026
Es un placer leerte Dumitas
September 27, 2024
داستان روان و خوشخوان که تقریبا یه شبه تموم شد.
احتمالا از کتاب اصطلاح آموری بازی یادم بمونه :)
احتمالا از کتاب اصطلاح آموری بازی یادم بمونه :)
September 27, 2016
یک داستان عاشقانه غم انگیز ،داستان عشق دو جوان به نام اموری و مادلن که شدت عشق مادلن ضعیف را بیمار میکند داستان در پی جواب این پرسش است که اگر عاشق از معشوق جدا شود چه خواهد شد؟و داستان مقایسه عشق پدری و عشق معشوق است
قصه بسیار زیبا و گیرا نوشته شده است
قصه بسیار زیبا و گیرا نوشته شده است
May 24, 2016
Best romance book
June 27, 2016
Una novel·leta. Gaire res a comentar. Més aquí
January 12, 2021
I have felt this novel had a bit of everything that I needed from an emotional perspective, I got some drama, some loss, some laugh, some sadness and in the end it was just sweet and compelling.
April 20, 2026
¡Oh, cuánta miel!
Leí Amaury de Dumas porque quería adentrarme a una historia del siglo XIX y, por supuesto, por la coincidencia de mi nombre.
Empezaré por las cosas buenas en esta breve reseña. A mi parecer, esta novela presenta la calidad literaria y sello de Dumas, sin dejar lugar a las dudas. Me resultó notable un evento que cambió el curso de la historia a la mitad del libro, algo que no me esperaba según lo que iba leyendo -obviamente no puedo revelar tal cosa, pues caería en un destripe-. Siento que eso también es un acierto en "Amaury"; la historia parece sencilla y uno cree que sucederán clichés, o se imagina escenarios que al final no suceden porque Dumas cambia el curso de la historia.
No obstante, esta historia es más romántica y melosa de lo que puedo soportar. No es ella, soy yo. Sé que es de Dumas, sé lo que representa el escritor, y sé que algo así era el pan de cada día de su tiempo, lo que vendía. Pero no me es posible concebir tanta miel sobre hojuelas.
El personaje de Madeleine me resultó tan, pero tan mimado, débil y melodramático que me desesperaba. No daba crédito a que un ser humano necesitara tantas asistencias, casi hace de ese personaje una inútil de todas a todas.
El propio Amaury es un personaje que entra en la perfección, sin sorpresa alguna. El cliché caballeresco. De todos, el personaje que más me agradó fue Antoniette; al principio, inteligente, decidida, sagaz y madura, aunque poco a poco se diluye en carácter y cae en las mismas andadas de la damisela, descomponiéndose al final.
Quizá lo romántico no sea para mí en ningún aspecto. Quizá estos tropos no son lo mío. Puede que otra clase de lectores disfrute más "Amaury". En lo personal, ni más ni menos. Lo dejo solo como recuerdo, como curiosidad, de que compartimos nombre.
Leí Amaury de Dumas porque quería adentrarme a una historia del siglo XIX y, por supuesto, por la coincidencia de mi nombre.
Empezaré por las cosas buenas en esta breve reseña. A mi parecer, esta novela presenta la calidad literaria y sello de Dumas, sin dejar lugar a las dudas. Me resultó notable un evento que cambió el curso de la historia a la mitad del libro, algo que no me esperaba según lo que iba leyendo -obviamente no puedo revelar tal cosa, pues caería en un destripe-. Siento que eso también es un acierto en "Amaury"; la historia parece sencilla y uno cree que sucederán clichés, o se imagina escenarios que al final no suceden porque Dumas cambia el curso de la historia.
No obstante, esta historia es más romántica y melosa de lo que puedo soportar. No es ella, soy yo. Sé que es de Dumas, sé lo que representa el escritor, y sé que algo así era el pan de cada día de su tiempo, lo que vendía. Pero no me es posible concebir tanta miel sobre hojuelas.
El personaje de Madeleine me resultó tan, pero tan mimado, débil y melodramático que me desesperaba. No daba crédito a que un ser humano necesitara tantas asistencias, casi hace de ese personaje una inútil de todas a todas.
El propio Amaury es un personaje que entra en la perfección, sin sorpresa alguna. El cliché caballeresco. De todos, el personaje que más me agradó fue Antoniette; al principio, inteligente, decidida, sagaz y madura, aunque poco a poco se diluye en carácter y cae en las mismas andadas de la damisela, descomponiéndose al final.
Quizá lo romántico no sea para mí en ningún aspecto. Quizá estos tropos no son lo mío. Puede que otra clase de lectores disfrute más "Amaury". En lo personal, ni más ni menos. Lo dejo solo como recuerdo, como curiosidad, de que compartimos nombre.
January 15, 2025
Love that makes you live and love that makes you die..
I tried to read this novel when I was a child. Couldn't really understand much and gave up around chapter X. Now nearly two decades later I finished it and I really liked the plot. It starts rather boring but culmination is unexpected and pretty fascinating.
I'm not sure it will resonate with many people of our time though. For me, the book holds sentimental value, but it may struggle to compete with contemporary romance stories.
I tried to read this novel when I was a child. Couldn't really understand much and gave up around chapter X. Now nearly two decades later I finished it and I really liked the plot. It starts rather boring but culmination is unexpected and pretty fascinating.
I'm not sure it will resonate with many people of our time though. For me, the book holds sentimental value, but it may struggle to compete with contemporary romance stories.
February 18, 2022
Es una novela entretenida, con una escritura muy rápida. Me parece una buena novela para empezar con Dumas.
Construye unas reflexiones interesantes sobre amar a alguien que quizás quiso a un amigo tuyo en el pasado, sobre todo en el personaje de Antonia, un personaje tan bien construido como su prima Magdalena.
Construye unas reflexiones interesantes sobre amar a alguien que quizás quiso a un amigo tuyo en el pasado, sobre todo en el personaje de Antonia, un personaje tan bien construido como su prima Magdalena.
September 30, 2024
داستان بامزه ای بود. با ادبیات خاص خودش و سالی که نوشته شده.
وقتی می ری عطاری، بعد از اینکه تعدادی عطر خوب و بد و تست کردی، فروشنده یه بطری قهوه بهت می ده که بو کنی و بتونی دوباره تست کنی.
اون بوی قهوه در اون مکان و اون زمان، کمک می کنه که از ادامه دادن بوییدن عطرها لذت ببری
این کتاب هم مثل اون بوی قهوه اس.
وقتی می ری عطاری، بعد از اینکه تعدادی عطر خوب و بد و تست کردی، فروشنده یه بطری قهوه بهت می ده که بو کنی و بتونی دوباره تست کنی.
اون بوی قهوه در اون مکان و اون زمان، کمک می کنه که از ادامه دادن بوییدن عطرها لذت ببری
این کتاب هم مثل اون بوی قهوه اس.
July 15, 2022
Me ha parecido larguísimo y casi insoportable al final. Cada vez me causaba más rechazo el dichoso Amaury y menos gracia me hacía el humor de Alejandro Dumas.
Lo mejor: Antonia
Sólo para romántic@s empedernidos
Lo mejor: Antonia
Sólo para romántic@s empedernidos
March 11, 2024
Una bonita historia del genio Dumás donde un joven rico, Amaury de Léoville vive un tórrido romance con Madelaine, este amor pasará por muchas peripecias, son historias se encuentran en el diario del señor d' Avrigny
December 16, 2024
En general me gustó, la forma en que está narrado me pareció muy ágil y en ningún momento me aburrió; sin embargo, en cuanto a la historia hubo un detalle que no me gustó y que en general no me gusta. Nomás por eso no tiene 5 estrellas.
March 10, 2025
Amaury: Aunque menos conocido, es un libro que me ha gustado mucho. Aborda temas como el amor y la muerte. y me impactó la manera en la que comienza la novela, con una pregunta intrigante: "¿Se muere de amor?
January 6, 2021
Final excepcional, como siempre, una maravilla como lo inicia... para un largo debate sobre el amor y sus diferentes ramas
October 19, 2022
0,3 estrellas
December 21, 2022
Sappy and corny, predictable and boring.
June 21, 2025
یکی از روان ترین های دوما
February 9, 2014
This book is quite emotional and very descriptive. Kind of sad in the beginning while it explains all what happens to Margarita but in the end it teaches us a valuable lesson. Recommended.
Displaying 1 - 23 of 23 reviews