Οι τελευταίες μέρες

Richard Oppenheimer #3

by Harald Gilbers, Βασίλης Τσαλής (translator)

Το τρίτο μέρος της τριλογίας Germania με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Οπενχάιμερ.

Βερολίνο, τέλη Απριλίου 1945: Ο επιθεωρητής Οπενχάιμερ και η γυναίκα του η Λίζα περνούν τις τελευταίες μέρες του Γ΄ Ράιχ σε ένα κρησφύγετο που ανήκει σ’ έναν απατεώνα, τον Έντι. Όμως καταφέρνουν να χωριστούν καθώς ο Οπενχάιμερ αναζητά έναν από τους οφειλέτες του Έντι και βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διεθνούς συνωμοσίας.

Genres: Crime, Historical Fiction, Thriller, German Literature, Historical, Audiobook, Mystery

560 pages, Paperback

First published May 2, 2017

Reviews

[Cynnamon · Rating 5 out of 5]

English version below

*******************

Anders als so manch andere Leserin fand ich den dritten Band der Oppenheimer-Reihe weder langatmig noch an den Haaren herbeigezogen.

Zugegebenermaßen hatte Oppenheimer hier in erster Linie mit seinen persönlichen emotionalen Schwierigkeiten zu kämpfen und der eigentliche Kriminalfall war für ihn eher nachrangig. Dennoch konnte ich seine Gefühlskrämpfe sehr gut nachvollziehen und fand sein Verhalten an keiner Stelle merkwürdig oder übertrieben.

Die historischen Hintergründe mit Kriegsende, zuerst den russischen Besatzern, dann die Besetzung durch die Westalliierten war wieder sehr gut recherchiert und wurde dem Leser hautnah geschildert.

Ob die Sache mit der deutschen Nuklearforschung wirklich so stattgefunden hat oder nicht, kann ich nicht beurteilen, da aber de Namen der großen Forscher dann alle in den USA aufgetaucht sind, liegt die Vermutung nahe, dass Harald Gilbers Geschichte nicht völlig aus der Luft gegriffen ist.

Für mich ist das nach wie vor eine meiner liebsten Buchreihen und ich freue mich schon sehr auf den nächsten Band.

-------------------------------

Unlike some other readers, I found the third volume of the Oppenheimer series neither long-winded nor far-fetched.

Admittedly, Oppenheimer was primarily struggling with his personal emotional difficulties and the actual criminal case was of secondary importance to him. Nevertheless, I could understand his emotional spasms very well and did not find his behaviour strange or exaggerated at any point.

The historical background with the end of the war, first the Russian occupiers, then the occupation by the Western Allies was again very well researched and was described to the reader very closely.

Whether the German nuclear research really took place or not, I cannot judge, but since the names of the great researchers all turned up in the USA, it seems reasonable to assume that Harald Gilbers’ story is not completely made up.

For me, this is still one of my favourite book series and I am very much looking forward to the next volume.

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η περίοδος λίγο πριν από αυτόν, αλλά και τα μεταπολεμικά χρόνια, είναι ένα από τα αγαπημένα μου σκηνικά όταν πρόκειται για ιστορικό βιβλίο. Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν που διάβασα στη σειρά τρία βιβλία που αναφέρονται στο Βερολίνο του 1944 – 1945. Πρόκειται για τα τρία πρώτα βιβλία της σειράς «Γκερμάνια» με ήρωα τον Ρίχαρντ Οπενχάιμερ, ένα Εβραίο πρώην επιθεωρητή της Αστυνομίας του Βερολίνου παντρεμένο με Άρια. Το πρώτο ήταν το «Σκοτεινό Βερολίνο» όπου και γνωρίσαμε τον επιθεωρητή και το δεύτερο ήταν «Οι γιοι του Όντιν», όπου τον συμπαθήσαμε ακόμα περισσότερο.

Στο τρίτο βιβλίο ο επιθεωρητής προσαρμόζεται ακόμα περισσότερο στην νέα πραγματικότητα του Βερολίνου. Συνεργάζεται πιο στενά με τον Έντε, έναν κακοποιό που γνωρίζει από όταν ακόμα υπηρετούσε στο σώμα και τον χρησιμοποιούσε ως πληροφοριοδότη. Όμως, από τη στιγμή που ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στο Βερολίνο, τα πράγματα αλλάζουν άρδην για τους Βερολινέζους. Όλοι οι άντρες πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ναζί και αν είναι κομμουνιστές, πρέπει να δικαιολογήσουν γιατί δεν κατάφεραν να επαναστατήσουν εναντίον του Χίτλερ και να τον ρίξουν από την εξουσία. Τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε λογική, όμως τουλάχιστον οι Ρώσοι δεν αφήνουν το λαό να πεινάει.

Παράλληλα όμως δεν αποφεύγονται και ακρότητες του χειρίστου είδους. Πολλοί άνθρωποι θα συλληφθούν με σκοπό να αποσταλούν σε στρατόπεδα εργασίας στη Ρωσία. Αυτοί είναι κυρίως οι ξένοι που υπάρχουν στο Βερολίνο αλλά και ναζί αιχμάλωτοι. Όμως δυστυχώς τα έκτροπα τα ζουν κυρίως οι γυναίκες του άμαχου πληθυσμού, που είναι και τα πιο εύκολα θύματα. Όταν ένας στρατός τέτοιου μεγέθους εισβάλει σε μια πόλη που μισεί, μετά από τόσο καιρό πολέμου, το πρώτο που θα κάνει είναι αυτό που θα έκανε κι ένας φυλακισμένος. Μόνο που δεν θα ζητήσει την άδεια της γυναίκας, ή τη συναίνεσή της, ούτε θα την πληρώσει μετά. Το μίσος που τρέφουν οι Ρώσοι φαντάροι και οι επιτυχίες των τελευταίων μηνών θα τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν να φερθούν με όποιον τρόπο θέλουν. Έτσι, εκτός από το να σκοτώνουν αδιακρίτως όποιον βρουν μπροστά τους, βιάζουν επίσης αδιακρίτως όποια γυναίκα βρεθεί μπροστά τους. Ένα από τα θύματά τους είναι και η Λίζα, η σύζυγος του επιθεωρητή. Από εκεί και πέρα, μια εκδικητική μανία φωλιάζει στην καρδιά του και θα κάνει ότι θεωρήσει απαραίτητο ώστε να εκδικηθεί το κακό που της έγινε και να τιμωρήσει τον ιθύνοντα.

Στο τρίτο αυτό βιβλίο ο Gilbers παρουσιάζει απροκάλυπτα όλα τα αίσχη που φέρνει μαζί του το τέλος ενός πολέμου. Οι νικητές είναι μεθυσμένοι από τη νίκη τους και συμπεριφέρονται με τρόπο αισχρό και εγκληματικό. Από την αρχαιότητα ίσχυε πως ο νικητής παίρνει λάφυρα και αυτό ακριβώς κάνουν όλοι μετά την εισβολή στο Βερολίνο. Παράλληλα, υπάρχουν και αυτοί που θα εκμεταλλευτούν κάθε περίσταση προς ιδίων όφελος, και δεν πρόκειται μόνο για απλούς πολίτες. Οι σύμμαχοι πάντα δυσκολεύονται να μοιράσουν τα λάφυρα, καθώς ο καθένας τους θέλει πάντα το καλύτερο κομμάτι της πίτας. όσοι αιώνες κι αν περάσουν, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Και στην τελευταία περιπέτεια του Οπενχάιμερ παίζεται ένα μεγάλο και βρώμικο παιχνίδι. Μπορεί να μην ήταν γνωστό πως οι Ρώσοι αποσυναρμολογούσαν ολόκληρα εργοστάσια για να τα συναρμολογήσουν και πάλι πίσω στη μαμά Ρωσία. Αυτό όμως που όλοι φαντάζονται και έχουν ξαναδιαβάσει ή δει σε ταινίες και ντοκιμαντέρ είναι η μάχη γύρω από την ατομική βόμβα. Το μεγάλο υπερόπλο που οι ισχυρές χώρες ήθελαν να έχουν στα χέρια τους, καθεμιά πριν από τις άλλες.

Λάτρεψα το ανθρώπινο κομμάτι του Οπενχάιμερ σε αυτό το βιβλίο. Είναι κι αυτός άνθρωπος με αδυναμίες και συναισθήματα που καμιά φορά παίρνουν το πάνω χέρι και δεν αφήνουν τη λογική να δράσει. Απόλαυσα ιδιαίτερα το γεγονός πως φαίνεται να παίρνει τέλος η σχέση του με τις αμφεταμίνες, καθώς μετά τις πρώτες σελίδες και μετά το βιασμό, δεν αναφέρονται ξανά κι ο ίδιος δεν ενδίδει στη δράση τους. Ήταν καιρός να γίνει πιο ανθρώπινος και πιο προσιτός, και να απομακρυνθεί από το μοντέλο του σούπερ επιθεωρητή που δεν κοιμάται ποτέ, δεν κουράζεται ποτέ και έχει πάντα δίκιο.

Προτείνω ανεπιφύλακτα και τα τρία βιβλία και κάνω υπομονή μέχρι την άνοιξη του 2020 που αναμένεται το τέταρτο βιβλίο της σειράς.

[Χρύσα Βασιλείου · Rating 4 out of 5]

«Οι τελευταίες μέρες» τιτλοφορείται το τρίτο βιβλίο της τριλογίας του Harald Gilbers, με γενικό τίτλο Germania, που διαδραματίζεται στο Βερολίνο στα τελευταία χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πρωταγωνιστής του βιβλίου, για άλλη μια φορά, ο Ρίχαρντ Οπενχάιμερ. Ο πρώην επιθεωρητής της αστυνομίας και η γυναίκα του, Λίζα, περνούν τις τελευταίες μέρες του Γ’ Ράιχ κρυμμένοι σε ένα υπόγειο καταφύγιο. Βρισκόμαστε πια στα τέλη Απριλίου του 1945 και οι σοβιετικές δυνάμεις έχουν προς το παρόν τον πλήρη έλεγχο της πόλης, με τους Συμμάχους να αναμένεται να φτάσουν λίγους μήνες αργότερα. Περιστατικά βίας και κλοπών αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, με πολλές γυναίκες να πέφτουν θύματα βιασμού από τους Ρώσους στρατιώτες. Σε μια άτυχη στιγμή, που ο Οπενχάιμερ δεν βρίσκεται κοντά της, και η Λίζα βιώνει αυτή τη φριχτή εμπειρία.
Το γεγονός αυτό ταρακουνάει για τα καλά τον Οπενχάιμερ, ο οποίος, μέσα σε όλα τα άλλα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει, ξεκινάει μια προσεκτική έρευνα για να ανακαλύψει τον υπεύθυνο της ατίμωσης της γυναίκας του. Ενώ ερευνά κάποια άλλα ζητήματα για λογαριασμό τρίτων, ανακαλύπτει πως ο βιαστής της Λίζας είναι ένας Ρώσος λιποτάκτης του Κόκκινου Στρατού που κρύβεται με άλλους συντρόφους του κακοποιούς, καθώς τον ψάχνουν τόσο οι συμπατριώτες του όσο και οι δυτικοί σύμμαχοι.
Μια μυστηριώδης βαλίτσα είναι μήλον της έριδος για τις μυστικές υπηρεσίες Ανατολής και Δύσης. Τα έγγραφα που βρίσκονται σ’ αυτήν αφορούν μυστικά από τα εργαστήρια κατασκευής όπλων του Χίτλερ και, όπως είναι φυσικό, όλοι θέλουν να τα αποκτήσουν πριν τους αντιπάλους τους. Ο Οπενχάιμερ θα βρεθεί στη μέση αυτής της γεμάτης ίντριγκα υπόθεσης και θα κληθεί να πάρει το μέρος της μίας ή της άλλης πλευράς, αποφασίζοντας τι είναι τελικά πιο σημαντικό για τον ίδιο: η προσωπική του εκδίκηση για ό,τι συνέβη στη γυναίκα του ή η ασφάλεια εκατομμυρίων ανθρώπων;

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι κάτι παραπάνω από ένα ιστορικό αστυνομικό μυθιστόρημα, αν και καλύπτει ικανοποιητικότατα όλες τις προϋποθέσεις για να είναι ένα τέτοιο. Ισορροπώντας επιτυχώς ανάμεσα στην ιστορική πραγματικότητα και τη μυθιστορηματική αφήγηση, ο Gilbers αναβιώνει με ωμή, συγκλονιστική αληθοφάνεια την κατάσταση που επικρατούσε στην πόλη του Βερολίνου μετά την κατάρρευση του χιτλερικού καθεστώτος. Οι δυνάμεις του Ράιχ έχουν αποδυναμωθεί πλήρως και το όνειρο των ναζί (που υπήρξε βέβαια εφιάλτης για μια μεγάλη μερίδα Γερμανών) έχει χαθεί ολοκληρωτικά. Πίσω έχουν απομείνει μονάχα κατεστραμμένα κτίρια, χαμένες ψυχές, μια απελπισμένη ατμόσφαιρα, αβεβαιότητα για το αύριο και μια ηθική κηλίδα που έχει στιγματίσει ολόκληρη τη Γερμανία.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης, είναι φανερή η προσεκτική και εκτενής έρευνα του συγγραφέα σχετικά με τα γεγονότα που στιγμάτισαν την εποχή εκείνη: οι συνθήκες που επικρατούσαν στην πρωτεύουσα, το πώς βίωσαν οι κάτοικοί της τους βομβαρδισμούς, τις λεηλασίες και την τρομοκρατία, βλέποντας ταυτόχρονα την πόλη τους να καταρρέει και τις ζωές τους να βρίσκονται συνεχώς σε κίνδυνο, η σοβιετική επέλαση και η κατοχή της πόλης, ο πόλεμος για επικράτηση ανάμεσα σε δυτικούς και ανατολικούς «σωτήρες», οι ίντριγκες και οι υπόγειες κινήσεις, τα εγκλήματα παντός είδους ενάντια στον άμαχο πληθυσμό κ.α. Όλα αυτά περιγράφονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να ζωντανεύουν μπροστά στα αναγνωστικά μάτια την εικόνα που αντίκριζαν οι άνθρωποι τότε, κατακτητές και κατακτημένοι – στις περισσότερες των περιπτώσεων με τα μελανότερα χρώματα, όπως είναι αναμενόμενο, αλλά με ζηλευτή λογοτεχνική ακρίβεια, ζωντάνια και παραστατικότητα.
Οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά καλογραμμένοι, δομημένοι με προσοχή και συνέπεια. Τα ψυχογραφήματά τους αποτυπώνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες και ένα ευρύτατο φάσμα ανθρώπων κάθε είδους: οπορτουνιστές, ειρηνιστές, λιποτάκτες, εγκληματίες, απατεώνες, προοδευτικούς, συντηρητικούς… Υπάρχουν καλοί και κακοί Γερμανοί, καλοί και κακοί Σοβιετικοί· άνθρωποι που τους ενδιαφέρει μόνο το προσωπικό τους συμφέρον και άνθρωποι που προσδοκούν ένα καλύτερο αύριο για όλη την ανθρωπότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκληρύνει από όλα όσα έχουν δει στις μάχες και τα χαρακώματα, που προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους, που μισούν τις αλλαγές και το διαφορετικό και συνεχίζουν να το πολεμούν. Άνθρωποι που δεν έχουν συμβιβαστεί με τη νέα κατάσταση. Άνθρωποι που τους χωρίζει ένα πολιτισμικό και ιδεολογικό χάσμα, το οποίο είναι δύσκολο να καλυφθεί εν μέσω μιας τόσο τεταμένης περιόδου, όπου συνεχώς δημιουργούνται καινούρια μέτωπα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, αποτυπώνονται στις σελίδες του βιβλίου με μια παλέτα χρωματικών αποχρώσεων -από τις πιο φωτεινές έως τις πιο σκούρες- και παρουσιάζουν τη δική τους αλήθεια, χωρίς να προσπαθούν να την ωραιοποιήσουν. Ο αναγνώστης θα κληθεί τελικά να τους κρίνει, να δικαιολογήσει ή να καταδικάσει τις πράξεις τους και να τους συμπαθήσει ή να τους μισήσει.
Ατμοσφαιρικό, καταιγιστικό ως προς τη δράση και συναρπαστικό ως προς το συναίσθημα, το βιβλίο αυτό κλείνει με άκρως ιδανικό τρόπο την τριλογία Germania και ικανοποιεί όλες τις αναγνωστικές προσδοκίες που έχουν καλλιεργήσει τα δύο προηγούμενα. Οπωσδήποτε δεν είναι ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα, όμως σίγουρα είναι ξεχωριστό ανάμεσα στα υπόλοιπα του είδους του.

Η κριτική και στο site "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Οι τελευταίες μέρες

[Dionisis Karachalios · Rating 5 out of 5]

Αξίζει λοιπόν αυτό το βιβλίο (γενικά και τα δυο προηγούμενα) να συστηθούν και σε άλλους αναγνώστες.Προσωπικά τουλάχιστον εκτός από το τα ευχαριστήθηκα δεόντως,τα προτείνω,τα συστήνω ανεπιφύλακτα.

Η επιτυχία του συγγραφέα είναι ότι παρόλο που στο 1ο οικονομεί στο λόγο,στο 2ο τον εμπλουτίζει με αναπάντεχες ανατροπές και σχόλια,στο 3ο τον ισορροπεί μεταξύ ποιητικότητας και χυδαιότητας,έτσι που τα πρόσωπα και οι καταστάσεις αποκτούν ορατότητα.

Ο αναγνώστης θα απόλαυση και θα παρατηρήσει τουτέστιν μια μυθοπλαστική αλλά απόλυτα πίστη αναπαράσταση του πραγματικού κόσμου του -Βερολίνου- που τον περιβάλει.Θα βίωσει τη σύντηξη του ναζισμού-κομμουνισμού σε ένα τρομακτικό κράμα όπου κάθε συνιστώσα έχει συνεισφέρει τα χειρότερα στοιχεία της,στην οικοδόμηση του επερχόμενου (νέου κόσμου).

Κλείνοντας το βιβλίο,αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα,σε κάνει να αναλογιστείς την αλήθεια,τα παιχνίδια σκοπιμότητας των χωρών και τα οφέλη τους.

[Vassiliki Dass · Rating 3 out of 5]

Παραμενει καταπληκτικος στις περιγραφες της καθημερινοτητας της ζωης στο βομβαρδισμενο Βερολίνο αλλά το τρίτο μερος είναι περισσοτερο κατασκοπικό με καταδιώξεις και αυτό δεν αποτελει απο τα πιο αγαπημενα μου αναγνωσματα

[Jürgen · Rating 2 out of 5]

Was für eine Enttäuschung nach "Odins Söhne". Die Handlung zieht sich wie ein alter Kaugummi über endlose Kapitel dahin. Die Hauptfigur, immerhin ein ehemaliger Kriminalkommissar mutiert zur reinen Witzfigur, die eine unlogische Handlung nach der nächsten begeht. Dazu kommt der unsägliche Drang des Autors, seine Figuren eine völlig unnatürliche Hochsprache sprechen zu lassen. Wenn es ein Salonroman der Belle Epoque wäre, könnte ich damit ja noch leben, aber doch nicht in einem verranzten Bunker nach sechs Jahren Krieg und Verfolgung. "Aber mitnichten, Verehrteste". Dass in diesem Buch im Grunde die selbe Grundidee aufgewärmt wurde wie in Odins Söhne, fällt da schon gar nicht mehr ins Gewicht.

[Kerstin · Rating 3 out of 5]

Von "Germania" war ich begeistert, von "Odins Söhne" ein wenig enttäuscht und nun von "Endzeit" ernüchtert. Zwar schildert Harald Gilbers wiederum gekonnt anschaulich und detailreich das Berlin, das sich am Ende des 2. Weltkriegs befindet, doch die eigentliche Story um Richard Oppenheimer, der hier zwischen die Fronten der Russen und US-Amerikaner gerät, trat für mich einfach zu sehr auf der Stelle.
Spannung sucht man fast vergebens, die Geschichte plätschert in vielen Teilen einfach nur so dahin. Da kann man nur auf einen besseren nächsten Band hoffen, wenn es diesen überhaupt geben sollte, da diesmal keine offenen Fragen bleiben.

[Nathalie Ziegler · Rating 4 out of 5]

Ce sont les tout derniers jours de la guerre en Europe, même si dans le Pacifique elle gronde toujours. L'armée russe a pris possession de Berlin et la population berlinoise oscille entre la peur des viols qui sont légion et la reconnaissance parce que l'armée rouge reconstruit le plus rapidement possible les infrastructures pour lui faciliter la vie quotidienne. C'est dans ce contexte qu'Oppenheimer, mené par son propre désir de vengeance, va se trouver mêlé à une chasse au trésor, ce trésor étant une valise contenant des éléments scientifiques issus de la recherche allemande sur l'arme nucléaire.
Plus j'avance dans cette série, plus je découvre le contexte historique de la vie berlinoise, plus je suis accro aux aventures d'Oppenheimer.

[BlackKat · Rating 4 out of 5]

La nouvelle identité d'Oppenheimer a fait long feu. Pour échapper à l'enrôlement forcé dans le Volkssturm (milice formée de tous ceux qui pouvaient tenir une arme, des enfants aux vieillards, pour épauler la Wehrmacht dans la défense du sol nazi, et ce, certainement pas sur la base du volontariat), il a dû disparaître à nouveau.
Il se terre, grâce aux bons soins d'un malfrat qu'il connaît depuis ses années d'exercice dans la Kripo, Ed le Mastard.
Et un nouveau danger plane: les russes sont arrivés dans Berlin. Avec un cortège de viols, de vols et de violence, avec son lot de déserteurs, l'armée russe occupe chaque rue d'un Berlin exsangue. 
Oppenheimer n'est plus commissaire depuis longtemps mais son esprit d'enquêteur n'en reste pas moins très vif. Et quand le responsable du viol de son épouse, Lisa, est compromis dans le meurtre d'un mystérieux scientifique détenteur d'une valise non moins mystérieuse mais objet de toutes les convoitises, Opppenheimer ne voit que des avantages à se lancer dans une enquête qui s'avère dangereuse et compliquée.

Dans les fils d'Odin, l'auteur nous parlait des recherches scientifiques médicales amorcées par les médecins des camps de concentration, au prix d'atroces expérimentations perpétrées sur les prisonniers et dont le résultat a souvent été conservé et exploité bien après la fin de la Seconde Guerre Mondiale, quand ce ne sont pas les médecins eux-mêmes qui ont été "sauvés" de la justice internationale pour servir les intérêts particuliers de certaines firmes internationales, voire de certains États (suivez mon regard!).
Cette note historique apportait un certain cynisme au roman, cynisme qui est à nouveau à l'honneur, tout aussi discrètement, dans Derniers jours à Berlin.
Mais ici, nous parlons des armes nucléaires. Des physiciens et autres scientifiques ont été capturés pour voler vers d'autres cieux plus cléments et les autres vont vendre leurs savoirs pour un passeport vers la liberté.
L'arme nucléaire, technique convoitée par les russes tout autant que les américains, appâtés par la propagande nazie qui claironnait leurs succès en la matière, l'arme nucléaire est au cœur de l'intrigue.
Et elle se donne au plus offrant, ou le plus malin! 
Mais tout comme pour Les fils d'Odin, le sujet n'est que tardivement mis en avant et n'est pas exploité au maximum de son potentiel. C'est dommage mais encore une fois, cela ne m'a pas trop déçue car nous sommes tellement captivés par le quotidien de nos personnages que cela en devient presque accessoire.
Avec ce roman, l'auteur pose les bases de ce que sera la guerre froide. En effet, les alliés et les russes n'offrent pas un front uni face aux nazis et les berlinois vont être aux premières loges de ces enjeux internationaux. L'arrivée des russes n'est pas vécue comme celle des américains & consorts lors du débarquement en France. N'oublions pas que l'URSS et l'Allemagne avaient signé un Pacte de non-agression en 1939, allègrement rompu avec l'opération Barbarossa, et que l'avancée en terre nazie est l'occasion d'une vengeance sanglante pour le non respect des accords signés. 

Pourtant le quotidien des berlinois s'améliore sous le commandement de Nikolaï Berzarine, préoccupé par le ravitaillement des civils, de la remise en état des réseaux d'électricité et d'eau, et l'instauration de l'interdiction absolue de violer et de piller. Oppenheimer peut enfin mettre son épouse à l'abri. Ses amis, dont Hilde, sauvée de sa prison, peuvent reprendre une existence certes précaire mais délivrée des bombardements et des combats. 
Pourtant le danger rôde toujours... 

Le contexte historique est richement documenté, un Berlin presque totalement en ruines est diablement bien décrit, les interactions internationales sont finement glissées entre les fils de l'intrigue, et les personnages que nous suivons depuis le début sont toujours aussi attachants et courageux. 
Lisa symbolise le courage de toutes ces femmes violées qui ne baissent pas les bras et s'arment de toutes leurs forces pour redonner de la couleur à la vie.
Rita, elle, est de ces opportunistes optimistes qui n'hésitent pas à passer d'un bouillonnant russe à un charmant américain.
Et Hilde, à l'énergie inépuisable, reprend le flambeau de ses combats, infatigable et ne s'en laissant pas compter!
Même Ed le mafieux et ses acolytes sont rendus sympathiques parmi ces jeunes effeuillées de leur nouveau bar. 

Mention ironique spéciale pour tous ces nazillons de la première heure qui, à l'heure de l'occupation soviétique, rasent moustache hitlérienne et deviennent tout à coup gentils et généreux envers leur prochain, pour obtenir le précieux sésame qui leur fermera la porte des goulags russes au mieux, d'un procès ou d'une exécution expéditive au pire!

Encore un moment de lecture excellent! Rythmée par deux décomptes, celui de la capitulation des troupes berlinoises et celui de la fin de la guerre dans le Pacifique.
La plume d'Harald Gilbers est addictive, très visuelle en ce qui concerne la description des lieux, très équilibrée entre les sentiments omniprésents de peur, les moments d'action et les anecdotes purement historiques. 

Je suis curieuse de savoir comment Richard Oppenheimer, dont la judéité n'est plus au centre de sa peur dans les Derniers jours à Berlin, va se réapproprier son identité et son existence. Aura-t-il échangé le noir nazisme pour le rouge communisme dans l'ère soviétique? Impatiente de lire la suite!

[Jean Borel · Rating 4 out of 5]

très bon policier! l'action se situe dans le Berlin apocalyptique de la fin de la guerre. c'est saisissant!

[Hendrik Schultz · Rating 5 out of 5]

Der Krieg neigt sich dem Ende. Oppenheimer und seine Frau verharren im Keller der Brauerei, wo seine Ganovenfreunde ihm Unterschlupf gewährt haben. Das geht gut, bis ein neuer Gast dort untergebracht wird und kurz darauf die Russen einfallen. Was haben der merkwürdige Gast und der russische Vergewaltiger von Oppenheimers Frau miteinander zu tun?
Packender Krimi zum Ende des zweiten Weltkriegs, der die Stimmung wunderbar einfängt. Bin gespannt wie es jetzt weitergeht!

[Bookish Bluestocking · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο είχε 550 σελίδες εκ των οποίων οι πρώτες 300 ήταν περιγραφή του κλίματος των τελευταίων ημερών του πολέμου στο Βερολίνο. Όμως, το βιβλίο υποτίθεται ότι είναι αστυνομικό και τέτοια πλοκή μπορεί να πεις ότι είχε στις τελευταίες 250. Αυτό

[Dimitra · Rating 3 out of 5]

Ιστορία κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών πριν την συνθηκολόγηση της Γερμανίας στο τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου. Ο Οπενχάιμερ, ένας Εβραίος πρώην αστυνόμος με τη γυναίκα του, Λίζα, βρίσκονται κρυμμένοι στο ετοιμόρροπο Βερολίνο, περιμένοντας να τελειώσει η κόλαση του πολέμου.

Ένας Γερμανός φυσικός εκμεταλλεύεται την κατάρρευση των ναζιστικών μηχανισμών φυγαδεύει ερευνητικά μυστικά γύρω από την ατομική ενέργεια.

Ρώσοι λιποτάκτες καταφθάνουν στο Βερολίνο και προσπαθούν να εδραιώσουν την παρουσία τους και να κυριαρχήσουν στα νέα παιγνίδια του υποκόσμου.

Από τις συμμαχικές δυνάμεις εναντίον του Άξονα, τα ρωσικά στρατεύματα φτάνουν πρώτα στο Βερολίνο και εκκινούν διαδικασίες εκκαθάρισης απέναντι στις δομές των ναζί ενώ ταυτόχρονα, προσπαθούν να συλλάβουν τους λιποτάκτες και να εξασφαλίσουν για την πλευρά τους τεχνολογίες και βιομηχανικά μηχανήματα που λειτουργούσαν στο ναζιστικό Βερολίνο.

Παράλληλα, εάν και οι συμμαχικές δυνάμεις των ΗΠΑ δεν έχουν φτάσει ακόμη, οι μυστικές υπηρεσίες τους σχεδιάζουν και δρουν στο Βερολίνο εδώ και καιρό.

Ένας βιασμός, μια βαλίτσα με μυστικά, ο αγώνας εξαθλιωμένων ανθρώπων για επιβίωση επικίνδυνο Βερολίνο όπου θεσμοί και αστισμός καταρρέει βίαια, αλλά και τα ανίερα παιγνίδια για το ποιος θα επικρατήσει την "επόμενη μέρα" διαμορφώνουν το σκηνικό στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία.

Όλοι ενδιαφέρονται για τα ίδια (επιβίωση, εξουσία), εκτός από τον Οπενχάιμερ που στοχεύει πρωτίστως στην εκδίκηση για το βιασμό της Λίζας. Κινητοποιημένος από εκδικητική ορμή, οπλισμένος με την εμπειρία του ως πρώην επιθεωρητής της αστυνομίας, αυτοσχεδιάζει διαρκώς, ενώ επιτρέπει οι υπηρεσίες του να στρατολογούνται πότε με τους με και πότε με τους δε, χωρίς όμως αυτός ποτέ να χάνει το δικό του ψυχοθεραπευτικό στόχο.

[Evalitera · Rating 3 out of 5]

Irgendwie hatte dieser Band nicht die Spannung und Atmosphäre der ersten beiden Bücher und es gibt viel Geheimagenten Aktivitäten hin und her.
Dieser KrimiTeil hatte so seine Längen.
Berlin in den letzten Tagen des Krieges.
Ich lese aber gerne die weiteren Bände.

[dubh · Rating 5 out of 5]

Oppenheimers dritter und persönlichster Fall

Berlin kurz vor der bedingungslosen Kapitulation. Oppenheimer und seine Frau Lisa leben in einem Gärkeller, den der Ganove Ede zur Lagerung von Ware nutzt. Eines Tages kommt ein weiterer Mann in den Unterschlupf und mit ihm ein ominöser Koffer, den Oppenheimer für Ede im Auge behalten soll. Auch wenn Oppenheimer als Jude im Versteck erst einmal sicher scheint, so hören er und seine Frau den Häuserkampf, der immer näher kommt, und sie leiden unter der extrem schlechten Versorgungslage.

Doch mit der Kapitulation kommt es noch schlimmer: Lisa und Oppenheimer werden getrennt als der Keller von den Russen entdeckt und der den Nazis Entkommene von ihnen mitgenommen wird. Es herrscht ein gefährliches Chaos in der Hauptstadt…
Zwar entkommt Oppenheimer der brenzligen Situation bei den Sowjets, doch schon bald hat der ehemalige Kommissar nicht nur einen riskanten Auftrag am Hals!
Was hat es nur mit diesem Koffer auf sich? Was hat der widerliche russische Deserteur Grigorjew mit der Chose zu tun?
Oppenheimer muss aufpassen, dass er nicht - kaum ist eine vage Ahnung von Frieden eingekehrt - zwischen neu entstehende Fronten gerät…

„Endzeit“ ist der bislang persönlichste Fall von Oppenheimer. Im Grunde ist es gar kein wirklicher Fall, im Sinne eines Kriminalromanes, sondern vielmehr beschäftigt sich Harald Gilbers hier mit dem Dritten Reich, das am Boden liegt und die letzten Atemzüge aushaucht. Und zugleich mit dem absoluten Tiefpunkt in Oppenheimers Leben - obwohl die Kapitulation doch auch seine Befreiung sein sollte.
Die große Stärke des Autors ist die akkurate Recherche, die die Grundlage aller drei Romane ist. Kleinste Details aus dem damaligen Alltag machen die letzten Tage des Zweiten Weltkrieges in Berlin schier greifbar. Es ereignen sich Dinge, die man sich aus unserer heutigen Zeit nicht oder nur schwer vorstellen kann. Die Abgestumpftheit der Bewohner Berlins in diesen Tagen, aber zugleich der Galgenhumor, der wieder einzusetzt, der Hunger auf der Seite der Verlierer und die verknappten Rationen auf Seiten der sowjetischen Sieger, die zahlreichen Vergewaltigungen und der Sarkasmus, der sich bei nicht wenigen Opfern breit macht, die rasch ausgehobenen Massengräber mitten in irgendwelchen Parkanlagen, um dem Verwesungsgeruch Herr zu werden, und das Wiederaufblühen von Nachtclubs oder kurze Fahrten mit der Straßenbahn, nur um ein wenig Alltagsnormalität zu spüren - alles Szenen, die die damalige Zeit mit all ihrem Schrecken, aber auch der rasch aufkeimenden Hoffnung einfangen.

Für mich sind Harald Gilbers Romane ein absolutes Muss, da mich seine enorme Recherchearbeit bereits bei „Germania“ überzeugt hat. Ich denke, ich habe selten einen Krimi gelesen, dessen historische Rahmenhandlung so perfekt und vor allem noch spannender als der eigentliche Fall ist. Bei „Endzeit“ tritt dieses Alltagsgeschehen für mich sogar noch stärker in den Vordergrund, da ich mir mit dem 8.Mai eigentlich viel spürbarere Erleichterung für Oppenheimer und seine Frau gewünscht hätte. Stattdessen lässt die Bedrohung nicht so deutlich nach, wie ich mir das gedacht hatte. Und genau aus diesem Grund ist dieses Buch und die Leistung des Autors in meinen Augen sehr wichtig - weil diese dazu beiträgt, dass so manch trockene Materie besser verstanden wird. Ich bin mir sicher, dass exakt solche Bücher mehr Effekt haben als so manches Schulbuch.

Fazit: Ein gewohnt großartiger Roman von Harald Gilbers. Unbedingt lesen!

[Sophie ARGINTARU · Rating 5 out of 5]

Cette série est de plus en plus passionnante. Pour ce troisième opus, l'ex-commissaire Oppenheimer et sa femme se cachent dans un Berlin en ruine, sous les bombardements des alliés, dans une atmosphère terriblement dangereuse où seule la survie compte. Nous sommes à quelques jours de la capitulation et des hordes de russes "libèrent" la capitale allemande. On retrouve donc notre "héros", mêlé à une enquête où espionnage autour de secrets scientifiques et guerre de gangs ont la part belle. J'ai été littéralement happée par cette ambiance apocalyptique où la loi n'existe plus.

C'est simple, comme l'on dit : ce n'est pas toujours un ennemi qui vous met dans un trou, et ce n'est pas toujours un ami qui vous en sort ! Entre trahisons et confiance prudente, haine tenace et complicités intéressées, il n'y a plus de notion entre le bien et le mal, dans une atmosphère où se déroulent des milliers de viols et assassinats, règlements de compte et crimes d'opportunité. C'est toute cette description extrêmement bien écrite qui m'a littéralement scotchée au roman. Il faut aussi réaliser que l'auteur prend le temps de nous montrer le comportement, le caractère et l'éducation des soviétiques, ce qui a une grande résonnance avec la guerre actuelle...

Une grande réussite. Quand le Polar rencontre l'Histoire !

[Vassilis Xanthakis · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για το τρίτο μέρος της τριλογίας GERMANIA και είναι εξαιρετικό, θεωρώ πως είναι το καλύτερο από τα τρία βιβλία της σειράς. Ατμοσφαιρική η περιγραφή καθώς σε ταξιδεύει με την απαραίτητη ακρίβεια που περιμένεις από ένα τέτοιο noir αστυνομικό μυθιστόρημα στην πόλη του Βερολίνου λίγες μέρες πριν από την κατάκτηση του από τους Σοβιετικούς καθώς και στους μήνες που ακολούθησαν. Γίνεται εκτενής αναφορά στο τραγικό συμβάν των αναρίθμητων βιασμών που πραγματοποίησαν οι προελαύνοντες Σοβιετικοί καθώς και στο γενικότερο κλίμα ανέχειας και πείνας που μάστιζε τους Βερολινέζους. Όσο αφορά την πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα και σε κρατάει ως την τελευταία σελίδα.

[Shawn · Rating 4 out of 5]

Captures the mood and many particulars of the last days of the war in Berlin and then the situation for residents as first the Russians and then the Western Allies move into the area. Concludes the day after Hiroshima with some appropriate reflections on what might follow. Includes a good bibliography of non-fiction sources, including contemporary diaries, for those interested in the historical background.

[Labyrinth · Rating 4 out of 5]

Richard Oppenheimer ist wieder frei, der Krieg endet und Berlin liegt in Trümmern. Auch wenn jetzt kein Krieg mehr in Berlin ist, bleibt das Leben unter russischer Besatzung ein Kampf ums Überleben.

Wie immer waren die vielen Hintergrundinformationen über den Alltag der Bevölkerung sehr interessant. Die Ermittlungen von Oppenheimer haben mir in diesem Buch weniger gefallen, und ich hoffe dass er demnächst wieder offizieller ermitteln darf.

[Dolci Fusa · Rating 2 out of 5]

Voto più basso per questo terzo capitolo della serie di Oppenheimer: l'ho trovato infatti cupo, il protagonista poi è sballottato in giro come una marionetta perché, molto poco credibilmente, tutti si affidano a lui; l'indagine, che dovrebbe essere il filo conduttore, è strettamente personale, ma poco poliziesca, e viene spesso accantonata in intrighi spionistici improbabili e beghe tra gang.

[Torben · Rating 4 out of 5]

Nicht ganz so pageturner wie die ersten Bände, vielleicht sollte ich auch erst einmal eine Pause machen. Spannend die kurze Anarchie in den Kriegsendetagen. Selten hört man so detaillierte Beschreibungen. Auch Oppenheimer ist eigentlich frei von Verfolgung, aber genauso in Lebensgefahr wie vorher. Da ist der Atomkoffer tatsächlich nur Mittel zum Zweck. Tolle Romanreihe.

[Guyaz · Rating 4 out of 5]

La trama più che da giallo è da thriller. Ben fatto, con buon ritmo e qualche colpo di scena. Molto bella l’ambientazione, meno curati i personaggi secondari, che restano molto (forse troppo) sullo sfondo. La serie comunque merita.

[Lysergius · Rating 4 out of 5]

Spring 1945, Berlin under Russian occupation, and the search for nuclear material for the Russian weapon programme proceeds apace along with mass rape. Oppenheimer gets caught up between the opposing sides in the search for Uranium from the research institute in Dahlem.

[Μίλτος Τρ. · Rating 4 out of 5]

Η θηριωδία του πολέμου ακολουθείται από τη φρίκη του τέλους του πολέμου. Ακόμα μια υπέροχη αστυνομική ιστορία που σε βυθίζει στο ερειπωμένο Βερολίνο τις τελευταίες μέρες πριν την πτώση. Υπέροχο, όπως τα προηγούμενα.

[Ron Perron · Rating 3 out of 5]

*Je connais l'intrigue mais pas comment le protagoniste se rattache à celle-ci. À 34% du roman, c'est plutôt frustrant.*

Celui que j'ai le moins aimé de la trilogie. Richard semble plus subir qu'agir dans ce tôme. J'aime toujours l'aspect historique mais l'intrigue a beaucoup moins capturé moins attention.

[Martina Sartor · Rating 5 out of 5]

In questo 3° volume siamo alla fine di aprile del 1945 e la guerra sta finendo. I titoli dei capitoli scandiscono il conto alla rovescia:
Berlino – Venerdì 20 aprile 1945 – 12 giorni alla resa della città
Berlino sta per cadere definitivamente in mano agli Alleati e qui in particolare vediamo l’entrata dell’Armata Rossa nella città. Ben presto Oppenheimer, l’ex commissario ebreo protagonista della serie, si trova coinvolto direttamente con le azioni dell’Armata Rossa perché un russo stupra Lisa, sua moglie. Già nelle sue considerazioni sui nazisti e sul popolo tedesco sottomesso Oppenheimer esprime tutte le sue perplessità:
Aveva compreso che un sistema repressivo come quello nazionalsocialista tirava inevitabilmente fuori il peggio delle persone, per non parlare del comportamento della maggioranza della popolazione, che restava del tutto indifferente mentre i loro vicini venivano arrestati o sparivano senza lasciare tracce. Era solo paura? Oppure era un atteggiamento dettato dalla sottomissione al principio di autorità, così radicata nell’animo tedesco? Non aveva trovato una risposta.
Oppenheimer, che ha perso il lavoro per colpa delle sue origini, nonostante abbia una moglie ariana e che da tempo deve nascondersi nei posti più impensati, è un personaggio che all’inizio della serie sembra tutto d’un pezzo, nelle sue convinzioni morali soprattutto. Ma, man mano che assiste a brutalità inimmaginabili, lo vediamo cambiare piano piano, soprattutto in questo volume dove la brutalità umana tocca da vicino la sua famiglia. Dopo lo stupro di Lisa il suo unico scopo è trovare il russo colpevole di quell’atto abominevole e farlo fuori. Ma si trova ben presto coinvolto in una serie di eventi più grandi di lui: la ricerca di una valigia che non si sa cosa contenga, ma che tutti vogliono. I russi dell’Armata Rossa, i disertori russi (fra i quali c’è lo stupratore di Lisa), gli alleati tramite la spia Georg, la banda di Ede, un malfattore con cui Oppenheimer si trova a dover lavorare. In una Berlino distrutta non ci sono più ormai buoni e cattivi con una distinzione netta. I russi che dovrebbero essere i liberatori dall’oppressore nazista sono anche quelli che fanno stupri di massa. Stalin non è solo il vincitore di Hitler, ma anche quello dei gulag e delle purghe staliniane. L’autore tratteggia in modo convincente un periodo storico non facile da descrivere in un romanzo che vuole essere anche un giallo, descrivendo non solo fatti storici ma anche i sentimenti e i pensieri di un popolo, tramite i suoi personaggi. Ma che l’orrore non ha mai fine lo scopriamo solo nell’epilogo, la cui data sottotitolo dice “Giovedì 7 agosto 1945 – 26 giorni alla fine della guerra nel Pacifico”. O meglio, lo scopre Oppenheimer, perché noi lettori che conosciamo la Storia lo sappiamo già:
“È successo che..” cominciò. Poi incespicò. “Ecco, ieri gli americani hanno sganciato una bomba atomica sul Giappone. Sopra una grande città.” […]
“Una bomba,” mormorò incredulo. […]
“… La città di Hiroshima è stata polverizzata insieme a tutti i suoi abitanti. E gli americani minacciano di sganciarne un’altra.”