یک ماجرای خیلی خیلی خیلی سیاه

by Martin McDonagh, بهرنگ رجبی (Translator)

یک ماجرای خیلی خیلی خیلی سیاه جدیدترین نمایشنامۀ مارتین مک‌دونا است. نمایشنامه در کپنهاگ در خانۀ هانس کریستین اندرسن، نویسندۀ بزرگ، می‌گذرد. اندرسن راوی قصه‌ها و افسانه‌هایی دل‌انگیز است و میلیون‌ها نفر دوستش دارند، اما رازهای تلخ و سیاهی دارد که آن‌ها را از جهان خارج مخفی نگه داشته است. مک‌دونا در فضایی که خیلی از منتقدان آن را «سوررئالیستی» خوانده‌اند، داستان متفاوتی دربارۀ اندرسن روایت می‌کند.

Genres: Plays, Drama, Fiction, Theatre, Fairy Tales, Denmark, Satire

96 pages, Paperback

First published January 1, 2018

About the author

While still in his twenties, the Anglo-Irish playwright Martin McDonagh filled houses in New York and London, was showered with the theatre world's most prestigious accolades, and electrified audiences with his cunningly crafted and outrageous tragicomedies.

Reviews

[HaMiT · Rating 4 out of 5]

این بهترین کار مک‌دونا نیست ولی عجیب غریب‌ترینشه
هانس کریستین اندرسن که داستان‌هاشو یه زنِ کوتوله‌ی آفریقاییِ زندونی شده توی یه صندوق می‌نویسه
شاه لئوپولد دوم که عامل قتل عام 9 میلیون کنگویی بوده و کلی مجسمه ازش توی بلژیک وجود داره
البته ببخشید، 10 میلیون. سخته آدم یادش بمونه وقتی رقم‌ها این‌قدر گنده‌اس

و صد البته روایت مک‌دونا از ماجرای اندرسن با دیکنز :))
خلاصه‌اش این بوده که اندرسن، دیکنز رو بت خودش می‌دونسته و بهش میگفته "بزرگترین نویسنده‌ی عصر ما" و باهم ملاقات داشتن و برای همدیگه نامه می‌فرستادن
نه سال بعد از اولین ملاقاتشون، دیکنز یه بار میاد یه تعارف ایرانی‌طور می‌کنه که اصلاً و ابداً منظوری نداشته و به اندرسن میگه طرفای انگلیس بودی بیا خونه خودته و اندرسن هم از خدا خواسته خراب میشه سر دیکنز و خونواده‌اش :))
قضیه رو می‌تونید از اینجا بخونید
https://lithub.com/charles-dickens-re...

[Dream.M · Rating 4 out of 5]

ایده درخشانه و همه چیز، فضا، کلمات، پرش ها، نشون دهنده نبوغ مک‌دونا عه.
ارجاعات تاریخیش به ماجرای کنگو و قتل عام اونها توسط بلژیک و لنگر انداختن هانس کریستین اندرسن توی خونه‌ی چارلز دیکنز، خیلی جذاب بودن.
خوندن ایده سفر در زمانش و اون کوتوله‌های سیاه همراه شد با دیدن فیلم تنت، و خب خیلی باحال بود. به این فکر کردم که سوژه‌ها توی دنیا تکراری ان و خیلی باید باهوش باشی که جور متفاوتی داستانت رو تعریف کنی که تکراری نباشه.
...
خیلی برام جالبه بدونم چجوری روی صحنه رفته این تاتر. چه شکلی اجرا شده؟ خیلی انیمیشن طوری بود بنظرم. مثل داستان کورالین

[Behzad · Rating 4 out of 5]

خود نمایشنامه که باید بگم به نظرم خیلی خوب بود. تکه هایی از متن زبان اصلی رو که در نت و در همین گودریدز دیدم، متوجه شدم که مک دونا با یه زبان عامه و در عین حال ادبی، و با یه طنز شگفت انگیز، یکی از اون موضوع های تیره و تار و ترسناک و تراژیک و گروتسک خودش رو در قالب یه نمایشنامۀ زیبا ارائه داده. اشخاص نمایش هم باورپذیر هستن و هم کاملا بی سابقه. صحنه ها زیبا هستن و در عین ترسناک. و دیالوگ ها در عین حال که دارن یه چیز وحشتناک رو توصیف میکنن، خنده دار هستن.

[Peiman · Rating 4 out of 5]

به نظرم این متفاوت‌ترین نمایشنامه‌ی مک‌دونا بود، با چاشنی فانتزی و تاریخ و حضور شخصیت‌های واقعی، هانس کریستین اندرسون و چارلز داروین... نه یعنی چارلز دیکنز و البته کوتوله‌های سیاه! جالب بود و این پایان سفر من با آقای مک‌دونا بود، سفری جذاب.ه

[Miss Ravi · Rating 3 out of 5]

در حوالی سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۹۰۸ یعنی تقریباً ده سال بعد از مرگ هانس کریستین اندرسن نویسنده‌ی مشهور کودک و نوجوان (در سال ۱۸۷۵) پادشاه بلژیک لئوپلد دوم، کشور کنگو را به ‌عنوان مستعمره‌ی خود اعلام کرده بود و خشونت‌هایی که در این سال‌ها در کنگو رخ داد، امروز به «وحشت کنگو» معروف است. کنگو ماده‌ی اولیه‌ی تولید لاستیک را داشت و همین برای بلژیکی‌ها کافی بود تا با مردمان کنگو مثل برده رفتار کنند. آن‌ها دست‌ و پای کودکان زیادی را قطع کردند تا مردها را بترسانند و تعداد لاستیک‌هایی که تولید می‌شود، هر روز بالا و بالاتر برود. اگر دلش را داشتید این تصویر تکه‌ی خیلی کوچکی از این اتفاق را نشان می‌دهد.

مارتین مک‌دونا این اتفاق را محور اصلی ماجرای نمایشنامه‌اش قرار داده و شاید عبارت «خیلی خیلی خیلی سیاه» هم نشان‌دهنده‌ی درگیری سیاه‌پوستان کنگو و هم تلخی محض و تشدید‌شده‌ی حادثه‌ی «وحشت‌ کنگو»‌ باشد که به‌طور ضمنی در این نمایشنامه به آن اشاره شده. مارتین مک‌دونا، از دو نویسنده‌ی محبوب کودک و نوجوان یعنی هانس کریستین اندرسن و چارلز دیکنز استفاده کرده تا قصه‌اش بیش‌تر از چیزی که انتظار داریم تلخ و گزنده باشد. کوتوله‌های سیاه‌پوستی که از آینده می‌آیند، از کنگویی که در معرض استثمار بلژیک است، همان بچه‌هایی نیستند که اندرسن و دیکنز برایشان قصه می‌نویسد؟ شاید باید گفت که نه. این کوتوله‌‌ها هستند که قصه‌ها را می‌نویسند. آن‌ها در جعبه‌ای کوچک حبس شده‌اند و به دستور اندرسون و دیکنز قصه می‌نویسند و برایشان شهرتی جهانی فراهم می‌کنند. اما حرف اصلی مارتین مک‌دونا شاید این باشد که ما هرگز قصه‌ی «جوجه اردک زشت» و «دختر کبریت فروش» و یا «آرزوهای بزرگ»‌ و «اولیور تویست»‌ را فراموش نمی‌کنیم اما بچه‌ای که در حادثه‌ی کنگو مثله شده را فراموش می‌کنیم، بچه‌ای که نمی‌دانیم آیا هرگز پیش از تکه‌تکه شدن قصه‌ای شنیده بود؟

پیوست: شیوه‌ی ترجمه و تأثیر لحن و واژه‌های مترجم آن‌قدر برجسته ‌است که گاهی به‌جای پیگیری ماجرا داشتم به شکل جمله‌بندی‌ها دقت می‌کردم که شاید قرار بوده خیلی بامزه و خاص و جذاب باشد ولی برای من درست برعکسش بود و احتمالاً ترجمه روی امتیازم هم اثر داشته.

[Nercs · Rating 2 out of 5]

شما فکر کن من یه درصد از این بلبشو چیزی فهمیده باشم. خیلی وقت بود میخواستم بشینم نمایشنامه‌های مک‌دونا رو پشت سر هم بخونم، اما با این اوصاف فکر کنم باید جیره‌بندی‌ش کنم که سلامت روانم رو از دست ندم.

[Baahaarmast · Rating 4 out of 5]

اول اینکه این ۴ ستاره برای ماجرای خیلی خیلی خیلی سیاهیه که مارتین مک‌دانا نوشته و من مطمئنم با ترجمه‌ی افتضاح بهرنگ رجبی حداقل ۴۰ درصدش شهید شده. واقعاً ترجمه‌ی بد و رسم‌الخط نمایشنامه اذیت‌کننده و طاقت‌فرساست.

اما ایده‌ی ماجرا و روایت (اونقدری که از کتاب فهمیدم و اونقدری که بعدش منابع انگلیسی در موردش رو خوندم) مثل باقی کارای مک‌دانا به‌نظرم درخشان، بامزه و خیلی تلخه.

- اسپویل -

هیچ می‌دونستید در واقعیت اندرسون پا می‌شه می‌ره خونه‌ی دیکنز و ۵ هفته می‌مونه؟ در صورتی که قرار بوده ۲ هفته اونجا باشه و بعد ازین ملاقات (که بیشتر شبیه لنگر انداختنه) دیکنز دیگه جواب نامه‌های اندرسن رو نمی‌ده و به‌کل ارتباط و دوستی‌شون قطع می‌شه. : ))

استفاده‌ی داستانی و هنرمندانه ازین واقعه برام بسیار جالب بود. کنار این ایده‌ی اسیر کردن کوتوله‌ی سیاه‌پوست کنگویی و بهره‌کشی از خلاقیتش و هیولا بودن در خلوت در صورتی که بیرون از این خلوت همه عاشق اندرسن بودن که پیچیدگی رو بسیار ساده و روشن نمایش می‌ده.
خیلی دوست داشتم می‌تونستم نمایشی که اجرا شده رو ببینم. چون جیم برودبنت رو هم خیلی دوست دارم.

خلاصه خوش گذشت!

[Amene · Rating 3 out of 5]

ترم قبل سر کارگاه نمایش‌نامه نویسی ۴ یکی از بچه‌ها اومد معرفیش کرد و خب من فقط تونستم یک اجرای یوتیوبی ازش ببینم،از سه هفته پیش که اجراش در مشهد روی صحنه بود می‌خواستم برم ببینم و نمی‌شد،تا اینکه مدیر گروه زنگ زد گفت جلسات نقد هفتگی این هفته مال این اجراست و تو هم منتقد مهمان،نشستم مجدد اصل نمایش‌نامه رو خوندم و اجرا رو دیدم. حالا همه اینارو گفتم که بگم
اولا بهرنگ‌رجبی خیلی خیلی شناب‌زده اثر رو ترجمه کرده،دوم اینکه به شدت دچار خودسانسوریه،سوم ایده‌ی نمایش‌نامه شاهکاره و بی‌نهایت خلاقانه!

[Mamadreza · Rating 4 out of 5]

چه قدر این بشر با خشونت و کثافت اخته؟

[Diana · Rating 3 out of 5]

سلام ریری ممنونم که امروز توی مترو برام صبر کردی تا پنج صفحه‌ی آخر رو بخونم.
(ریویوهایی که می‌نویسم ٩٠درصد بیخوده. امیدوارم کسی نخواد ازشون استفاده کنه، اون‌وقت فکرمی‌کنه کتابه درمورد خاطرات یه نوجوون جوگیر با احساسات زودگذره.)

[Mohammad Hanifeh · Rating 4 out of 5]

فکر می‌کنم این کتاب از جدی‌ترین و مهم‌ترین آثار مک‌دوناست. یکی از تاریک‌ترین اتفاقاتی که تا به حال درباره‌ش خونده‌م، مایهٔ اصلی این نمایشنامه‌س. ظلم و خشونت‌های عجیب و غریب لئوپولد دوم (پادشاه بلژیک) توی کنگو. با قطع دست و پای بسیاری از مردم بومی کنگو و کشتن بیش از ده میلیون نفر از اون‌ها!

موقع خوندن کتاب، دائم تصاویر بعضی از قربانیان کم سن و سال این فاجعه رو نگاه می‌کردم و یادِ مستند «خانه سیاه است» افتادم. و صدای فروغ فرخزاد توی سرم پخش می‌شد:
‏

گفتم كاش مرا بال‌ها مثل كبوتر می‌بود
تا پرواز كرده، راحتی می‌يافتم
هر آيينه به جايی دور می‌رفتم
و در صحرا مأویٰ می‌گزيدم
می‌شتافتم به پناهگاهی از بادِ تند و طوفان شديد
زيرا كه در زمين مشقت و شرارت ديده‌ام.

حالا مک‌دونا این ماجرای بسیار سیاه رو داشته و بهش شخصیت‌های هانس کریستین اندرسون و چارلز دیکنز رو هم اضافه کرده. که البته با اون اندرسون و دیکنزی که ما سراغ داریم، مقداری فرق دارن و به‌نوعی توی این تقابل، سیاهی اتفاقات «خشونت کنگو» رو بیشتر نشون داده. از طرفی هم با شوخی‌های همیشگی و دیالوگ‌های محشرش، اون زهر ماجرا رو گرفته. اما با همهٔ این‌ها، این کتاب یه ماجرای خیلی خیلی خیلی سیاهه.

پی‌نوشت:
جایی از کتاب اومده بود:

هنوز یه مجسمه‌هایی هوااَن از شاه لئوپولد دوم... همیشه با ریش... اغلب با یه شمشیری تو دست‌هاش... هیچ‌وقت هم هیچ خونی روی دست‌هاش نیست...

و بعد خبری خوندم که جالب بود به نوعی:

در پی همه‌گیر شدن اعتراض به نژادپرستی پس از ماجرای کشته شدن جورج فلوید، پس از آن‌که بارها به این مجسمه حمله شده بود و معترضان به آن رنگ پاشیده بودند مقامات شهر آنتورپ در بلژیک مجسمهٔ لئوپولد دوم را از سطح شهر برداشتند.

[Alish · Rating 3 out of 5]

یک ایده خیلی خیلی خیلی جالب با ترجمه خیلی خیلی خیلی افتضاح

[Amirreza Esfehani · Rating 2 out of 5]

راستش زیاد دوسش نداشتم. تمام خوندنش ۲ ساعت طول کشید و از یه جایی به بعد فقط واسه ی این خوندمش که اخرش چی میشه(از کتابای اینجوری متنفرم).
فضای نمایشنامه تقریبا خوب بود و ولی تعدد پرده ها میشه گفت که زیاد بود از یه جایی به بعد هم چیزی برای ارائه نداشت و داستان جمع شد
ترجمش خیلی عالی بود و حتی قسمتایی رو که دوتا غیر زبان حرف میزدن رو هم خیلی خوب تونست ترجمه کنه که خودش یه نکته ی قابل توجه بود..
در کل امتیاز ۲ واسه ی این داستان عجیب و غریب خوبه

[Roya Arbabi · Rating 3 out of 5]

امتیازم یه جاییه بین سه و چهار
در کل دوست داشتم، خیلی خیلی خیلی عجیب، ناراحت‌کننده، ترسناک و بامزه بود! ترکیبی بود از همه‌ی اینا. تقریباً یک نفس خوندمش، اما یک جاهاییش رو متوجه نشدم که نمیدونم مشکل از منه یا از ترجمه. دوست دارم یه روز زبان اصلیشو بخونم، شاید بتونم نظر بهتری بدم.

[Milad Rami · Rating 4 out of 5]

این عجیب‌ترین نمایشنامه‌ای بود که از مک‌دونا خوندم.
خیلی متفاوت بود و ممکنه یه کوچولو اولش گیج شید ولی اوکی میشه و متوجه داستان میشید.
داستان کوتاه و خوبی داره و در دل این داستان یه سری اتفاق‌های تاریخی هم اضافه شده که در کل خوندنش برای من تجربه جالب و خوبی بود.

[Ellie · Rating 4 out of 5]

اولین باره که می‌تونم حس کنم چه‌قدر ترجمه بد می‌تونه یک اثر رو نابود کنه. اول از اسم کتاب شروع می‌کنم. بهترین انتخاب برای چنین محتوایی‌ه. بین جدی گرفتنش و طنز و تمسخر بودن اسم کتاب دچار شک می‌شی. نمی‌دونی که محتوایی که می‌خونی ترسناکه و یا خنده‌دار. دقیقا همین در تمام نمایشنامه جاری‌ه. در بقیه‌ی کارهای مک‌دونا خشونت مثل شمشیر زهرآلودی تو چشم شما فرو می‌رفت. اما الان؟ انگار تو یه دالان پر از عنکبوت و هیولاها با یک موسیقی براودوی روی سرعت آهسته در حال دویدنی و هیچ‌وقت به ته تونل نمی‌رسی و تا ابد همون تو باقی موندی. شخصیت‌ها خیلی مینیمالن اما رویکرد مک‌دونا به دو نویسنده و بیان این‌که هر دو نوشته‌هاشون رو از «زن‌هایی کوتوله و سیاه‌پوست» می‌گرفتند و داستان‌هاشون رو مدیون فراموش‌شدگانی در تاریخند خیلی وحشیانه‌ست. همون‌طور که تمام جنایات شاه لئوپولد دوم بلژیک یه جایی در تاریخ فراموش شده و مجسمه‌ش هنوز وسط میدون شهره.
در آخر هم باید بگم من دلم می‌خواد مک‌دونا تا ابد در همین فضا بنویسه. تاریک و دور و فانتزی.

[Amin Matin · Rating 3 out of 5]

عجیب‌ترین چیزی بود که تو عمرم خوندم
فکر کنم نباید آثار مک‌دونا رو با این شروع کرد.
خطر مرگ داره واقعاً.
ترجمه کتاب هم افتضاح کامل بود، سوییچ کنید به نسخه اصلی به نظرم

[Javad Azadi · Rating 3 out of 5]

محتوایی زیادی ندارم برای این نمایشنامه بنویسم. می‌تونم بگم این نمایشنامه یکم حد پست مدرنیستی رو از مرد بالشی فراتر برده بود (البته نه به معنای بهتر شدن یا پخته‌تر شدن، صرفا عنصر خیال بیشتری توشه). تو این نمایشنامه به داستان زندگی هانس کریستین اندرسون و رابطه‌اش با چارلز دیکنز پرداخته میشه؛ اونم با یه روایت دیوانه‌وار و کاملا خشونت‌آمیز! مک‌دونا نویسنده‌ای از اندرسون ساخته که توانایی خوب نوشتن رو نداره و از یه کوتوله کنگویی که اسیرش کرده، سواستفاده میکنه برای خلق آثار ادبی‌اش.
بقیه‌ ماجرام نسبتا رنگ و بوی خشونت مک‌دونایی داره.

صادقانه دوست نداشتم انتهای مسیر مطالعه‌ی نمایشنامه‌های مک‌دونا اینجوری باشه. درسته اینکه ادم بخواد مردبالشی رو اخرین شاهکار و محصول پختگی مک‌دونا بدونه، خیلی ایده‌آل‌گرایانه‌اس اما، به نظرم دو سه تا نمایشنامه انتهایی‌اش هم اصلا امیدوارکننده نبودن. دوست داشتم نمایشنامه ستوانِ آینیشمور آخرین نمایشنامه‌ای بود که مک‌دونا نوشته بود. چرا که از لحاظ فلسفه نوشتار و جذابیت، واقعا خیلی بیشتر به روندی میخورد که تو ذهنم، به نویسندگی مک‌دونا نسبت داده بودم. البته که نمایشنامه مامورهای اعدام رو به نسبت خوبی از این نمایشنامه و نمایشنامه مراسم قطع دست بهتر میدونم.

حوصله نداشتم درست حسابی ترجمه رو تطبیقی چک کنم ولی یکی دوتا جمله و اصطلاح رو چک کردم و دیدم چنگی به دل نمیزنه. و به نظرم این موضوع، لذت خوندن این نمایشنامه رو کم کرده.

[Cheeman Validi · Rating 4 out of 5]

اوه.مااای. گاااد.

هانس کریستین اندرسن و چارلز دیکنز😶

اوه مای گاد
😒

ذهن آقای مک دونا واقعن عجیب و پیچیده ست، و بسیار باهوش.

عجب نمایشی، و بازم در وصف نمایشهای آقای مک دونا میگم نفسگیر ،جذاب، عجیب غریب، تلخ، غمگین، خشن، بی هیچ نشانی از مهر و عطوفت.

ماجرارو که قطعن لو نخواهم داد.
اما همین کلید واژه ها رو داشته باشیم،
قرن نوزده - هانس کریستین اندرسون-چارلز دیکنز-پادشاه بلژیک به عبارتی هیولای😡 لئوپولد-کُنگُو یی های مفلوک- قطع دستها😔(ماجرای واقعی)-کوتوله های زن کنگویی سیاهپوست محبوس شده-ساز کنسرتینا(شبیه ساز آکورئون منتها ۶ ضلعی و در حجم کوچیکتر-جعبه ی چوبی آویزان -سوسیس-بلژیکی های خون آلود ...

نمایشنامه دوستای عزیز، کارای آقای مک دونا بااید خونده بشه.😊

[Patricija || book.duo · Rating 5 out of 5]

iconic

[Sahar · Rating 3 out of 5]

و بازهم مارتین مک‌دونا...چقدر این بشر خوبه D:

یه نمایشنامه عجیب و مریض (مثل بقیه نمایشنامه‌هایی که داره) با ایده‌ای جالب! کی فکرش رو می‌کرد که ماجرای ملاقات هانس کریستن آندرسن و چارلز دیکنز اینقدر بتونه به شیوه‌ی sarcastic بیان بشه؟!

و ارجاعات تاریخی که طی نمایشنامه ادامه داشت، جالب و به مقدار زیادی هم ناراحت‌کننده بودن...وقتی اعداد و ارقام و کشته‌ها بیان میشن، برای خیلی‌ها صرفا یکسری عدد هستن، انگا آدما یادشون می‌ره که هرکدوم از اون ارقام، یک جون هستن، یک زندگی و حتی یک خانواده که از هم پاشیده شده...

بعضی قسمت‌های نمایشنامه برام گنگ بودن و نمی‌دونم کوتاهی از مترجم بود که نتونسته بود مفهوم رو در قالب جملات منتقل‌ کنه یا کوتاهی از من بود که فهمیدن و درک بخشی از متن برام زود هست.

جزو نمایشنامه‌هایی هست که واقعا دوست دارم اجرا شدنش رو ببینم و هم درد حبس شدن داخل یه جعبه رو بچشم و هم طنز تلخی که سرتاسر نمایشنامه حضورش حس میشه رو حس کنم.

سحر
بهمن ۱۴۰۰

[Valentina Vekovishcheva · Rating 5 out of 5]

Wow

[Alborz Taheri · Rating 3 out of 5]

مارتین مک‌دونا نویسندۀ باهوشی‌ست. همیشه یک کیفیّت خوبی را در نوشته‌ها و فیلم‌هایش حفظ می‌کند. مک‌دونای امضای خودش را دارد. از فیلمی مثل "در بروژ" یا "سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری" تا نمایشنامه‌ای مثل "مرد بالشی" یا همین نمایشنامه، طنز سیاه مک‌دونا با الفاظ رکیکش، با خشونت بصری، با گره‌ها و تعلیق‌های جذّاب داستانی ترکیب می‌شود و اثر نهایی با کیفیّت قابل قبولی خلق می‌شود. مهم‌ترین ویژگی نمایشنامه‌هایی که تا الان از مک‌دونا خواندم این است که علاوه بر جذّاب بودن، پر از حرکت و تصاویر جذّاب هستند. بر روی صحنه بردن این نمایشنامه هم به نظرم چیز جذّابی می‌تواند باشد.
-به نظرم متن اصلی نمایشنامه را باید خواند. ترجمه متن را کمی تضعیف کرده بود.-

[Mohammad Javad · Rating 4 out of 5]

.

[David Epstein · Rating 1 out of 5]

I should start out by saying that I think some of McDonagh's work is truly brilliant. My first exposure to his work was seeing The Pillowman on Broadway, featuring Billy Crudup and Jeff Goldblum, and it was perhaps my all time favorite experience of art in any form. (I went on to see it performed by five separate sets of actors, and also learned how big a difference actors can make;) I've read The Pillowman several times since seeing it, and, while my imagination is certainly colored by the first transcendent performance, I think it is as brilliant a work as I have read by a living writer. Others of his plays, like The Lieutenant of Inishmore, The Cripple of Inishmaan, and The Lonesome West are also masterpieces.

I say that all to explain that, when I give Dark Matter one star, it is certainly not because I'm simply turned off by McDonagh's shock tactics or violence or random humor or brutal language. (In fact, the premise of Dark Matter seems to grow out of a brief aside in The Pillowman.) When he wields those techniques for a greater storytelling end, the effect can be wondrous. That is not the case here, however. All of those shocking tricks seem to be nothing but cheap jokes. It's all the surface features of a McDonagh masterpiece with none of the depth. Some of the attempts at humor in the dialogue are truly tin-eared. Perhaps I'm too hard on McDonagh here because I know how great he can be. I don't want to give much detail, as I don't want to spoil anything for those who will read it. And, I should say, even though I give the lowest possible rating, I'm glad I read it. It seems to me that McDonagh is always trying to stretch himself, and to do something unusual, and I think that naturally comes with high variance in quality--in fact, I've read enough research on this topic to know that it's true, we just often don't see the lower quality products, as they don't make publication or patent application or whatever else. I'm glad he tries unusual things; I think this one was a big miss, but I will most certainly be eager to read or watch whatever comes next.

[Doug · Rating 3 out of 5]

Although I'm glad McDonagh has not abandoned his theatrical roots for the glamour of Hollywood entirely, this play is rather a disjointed mess, and what is meant to be humorous absurdity too often comes off as just sophomoric shenanigans. The entire premise - that H.C. Andersen keeps a ghostwriting Congolese 'pygmy' woman imprisoned in a 3 foot box in his attic who actually writes his fables (as does Dickens) - is just too bizarre, and by the time the time-traveling Belgian separated Siamese twin assassins show up ... well, any resemblance to reality has long fled, and one can feel McDonagh's reach exceeding his grasp. With the necessity of casting not one, but TWO black female dwarfs in the play, I can't imagine many companies will be mounting productions.

[Kaveh Rezaie · Rating 3 out of 5]

یادم نمی‌آید در دیگر آثار مک دونا هم این همه ارجاع تاریخی بود یا نه. شخصیت‌های جالبی هم در نمایشنامه هستند: هانس کریستین آندرسون، چارلز دیکنز. کل داستان هم حول قتل عام مردم کنگو توسط بلژکی‌های خونخوار می‌گذرد. البته با بازی‌های زمانی و سبک مخصوص نویسنده.

مک دونا کمدی بسیار جذابی را در رویارویی دیکنز و آندرسون و پلاس شدن اندرسون در خانه دیکنز خلق کرده است. هرچند کل نمایش سراسر از غم است.

[Arghavan · Rating 2 out of 5]

نخیر.
رهرنگ بجبی باز هم نذاشت دو کلمه کتاب بخونیم. کاش یکی به این مرد بگه بس کنه.

[Mohammad · Rating 2 out of 5]

متفاوت اما به‌هم ریخته. مک‌دونای ستوان آینیشمور و ملکه زیبایی لی‌نین رو به این ترجیح می‌دم. ترجمه هم مثل ترجمه‌ی مراسم قطع دست در اسپوکن شتاب‌زده و بد بود. شاید بهتره که مک‌دونا مشغول همون فیلم ساختنش باشه

[Mostafa · Rating 3 out of 5]

زاویه دید و نحوه برخورد با موضوع رو توی آثار مک دونا رو همیشه دوست داشتم و اینجا هم خوب بود

ترجمه بد!