Και κει που είχε αρχίσει να βελτιώνεται, ξανακάνει βουτιά στην άβυσσο της κομιξικής σαπίλας, της προχειροδουλειάς και των ανέμπνευστων ιδεών. Αυτή τη φορά, ενώ βρισκόμαστε στην Παντάρβε, εμφανίζεται από το πουθενά η συλλογική συνείδηση του πλανήτη με την μορφή της...αλίκης στην χώρα των θαυμάτων και της Μέριλιν Μονρό για να λειτουργήσει ως ο νιοστός ξέμπαρκος deus ex machina για τον Στορμ και την μόνιμα γδυμένη ρέντχερ (κάπου φτάνει να απειλεί την κυριαρχία της Ντρούνα στον τομέα "μισογυνισμός + κόμικς" με τόσο γυμνό προς τέρψη των απανταχού εφήβων νερντάδων των 80s).
Ξεκάθαρα ο κύριος Lodewijk που γράφει τα σενάρια ή άρχισε να βαριέται υπερβολικά και ήθελε να αναγκάσει τον Lawrence να τον σουτάρει ή απλά έβγαζε βίτσια χώνοντας μέσα στην ήδη τσαλαπατημένη ιστορία ο,τι να'ναι χαρακτήρες χωρίς συνοχή ή εξήγηση, απλά και μόνο γιατί...έτσι.
Τελικά η σειρά είναι καταδικασμένη, πραγματικά λυπάμαι το σχέδιο που για μια φορά ακόμα (ειδικά στο πλοίο της θάλασσας της λάβας) δίνει ρέστα - άραγε πόσο παρόμοιο το στιλ του με τον Gal της Diosamante; Αλλά η ικανότητα του στο σχέδιο είναι αντιστρόφως ανάλογη της ικανότητας του να επιλέγει κατάλληλους συνεργάτες. Ας μου δωθεί από την μητέρα Παντάρβε υπομονή να διαβάσω και τον τελευταίο τόμο και σοφία να επιλέγω καλύτερα στο μέλλον τι αγοράζω. :P