Het lijkt wel of we in oorlog zijn; in onze omgeving zien we de ene na de andere sneuvelen. Nee, niet doodgaan, maar wel zich dood(moe) voelen. Burn-out noemt men het fenomeen. Helemaal niet meer verder kunnen. Niet kunnen opstaan en aan de dag beginnen, constant moe zijn, hele dagen huilen, vaak barstende hoofdpijn hebben en een constant schuldgevoel. In dit boek komen mensen aan het woord die een burn-out hebben gehad. Hun verhalen vertonen telkens hetzelfde tragische basisscenario. Gedreven door hun perfectionisme kunnen ze niet luisteren naar de signalen van hun lichaam. Ze voelen zich moe, uitgeput zelfs, maar blijven doorgaan. Opgeven is voor losers is hun motto. Zelfs als ze echt niet meer verder kunnen, gaan ze toch door. Tot ze op een ochtend niet meer kunnen opstaan. En ze wel móéten thuisblijven. Dit boek laat duidelijk zien dat moeilijke relaties en werkdruk het leven zwaar kunnen maken, maar niet de directe oorzaak zijn waardoor mensen uitvallen. De ware reden ligt in hun perfectionisme. Hierdoor kunnen ze niet meer op een evenwichtige manier omgaan met de druk die ze ervaren. Ze kunnen niet meer ontspannen. En uiteindelijk gaan ze, soms snel, soms na jaren, onderuit.
Weinig nieuwe inzichten gekregen door dit boek. De inleiding en de eerst hoofdstukken zijn redelijk interessant, maar weinig diepgaand. Daarna volgen allerlei interviews die voor mij minder boeiend waren.
Een stokpaardje dat er vingerdik op ligt is vermoeiend: "door haar perfectionisme werd ze (...)" Vul de stipjes maar in: hoogsensitief, burnout, depressief, CVS,... en ga zo maar door. Weinig wetenschappelijk onderbouwd. Jammer dat dit de boodschap zo overschaduwd, want het is niet zijn stokpaardje voor niets: we léggen de lat collectief veel te hoog! Ik ga het eerste boek alsnog lezen. Om die reden toch nog drie sterren.
Slecht onderbouwde theorie dat perfectionisme de oorzaak is van burn-out. Er wordt niet verder gekeken naar oorzaken perfectionisme dan kindertijd en boek bestaat voor 75% uit interviews met cliënten van de schrijver die zelf een praktijk houdt voor omgaan met perfectionisme. Voelt als promo-praatje.
Vooraf: Ik heb niet alle getuigenissen gelezen omdat ik de verhalen ken uit mijn eigen praktijk. Ik ben een fan van Marcel en zijn werk rond perfectionisme. Zijn methodiek werkt!
Persoonlijk ben ik er nog niet uit of ik me kan aansluiten bij zijn stelling, maar ik weet uit mijn eigen praktijk hoe vaak perfectionisme aan de wortel van een burn-out ligt. Dus het is belangrijk dat we als maatschappij hier meer bewustzijn voor creëren en veranderen. Dit boek levert zeker een bijdrage.
Ik had twee dingen anders gedaan om geen foute verwachtingen te creëren bij potentiële lezers: * Bij het lezen van de titel zou je de verwachting kunnen hebben dat het hier over de rol van het onderwijs gaat. Eigenlijk gaat het over de jonge leeftijd waar het patroon ontstaat. * Duidelijk maken dat dit grotendeels een verzameling is van getuigenissen.
This book doesn't really have a thesis to prove. It says that burnout happens because of perfectionism, and perfectionism starts early in life. Other than that, it's a collection of lived experiences of burnout survivors. Happy I read it and I find it valuable because of the interviews. However, I don't agree that perfectionism is the mother of all evil and that it starts early in life. Also, the title is misleading because the book is not (only) about the effect of education system on perfectionism. Mixed feelings here...