What do you think?
Rate this book
Kitle Katliamları
Kitle katliamları “modernite”nin, hatta “demokrasi”nin ya da aksine “medeniyetin çöküşü”nün veya “barbarlığın geri dönüşü”nün doruğa ulaşmasının bir göstergesi midir? Bu katliamları işleyen kişiler “sıradan” mı yoksa “psikopat” olarak mı nitelendirebilirler? Holokost vakasının başlı başına tarihsel bir tekilliğe, eşsizliğe sahip olduğu ya da diğer soykırım örnekleriyle kıyaslanabilir olduğu söylenebilir mi?
Bu kitap, yirminci yüzyılda meydana gelen yaklaşık yirmi adet kitlesel imha olayının analizini yaparak, geçirilen cinai cinnetlerin hangi koşullar altında patlak verdiğini ve bireylerin bu vakalarda yer almak için sonunda nasıl birer gönüllüye dönüştüklerini anlamak amacıyla, yukarıdaki çoğaltılabilecek soruları ve yaklaşımları tartışmaya açma niyetindedir. Bu hususta benzersiz bir görüş öne sürülmektedir: Haftalarca, aylarca, hatta yıllarca, tereddüt etmeden, acımasızca, kimi zaman da coşkuyla, iş olup bittikten sonra vicdan azabı duymadan hemcinslerini katleden kişiler, sadece zamane ideolojilere ya da emirlere itaat eden “sıradan insanlar”dır: “siz ve ben ya da herhangi biri aynı koşullar altında aynı şeyi yapmış olabilir.” Abram de Swaan bu araştırmasında, kitle katliamlarının oluşumunu, gelişimini ve tanıklarını, olaylarda önemli roller oynayarak genellikle göz ardı edilen ya da harfi harfine itibar edilen kahramanları inceleyerek, baştanbaşa “kötülüğün sıradanlığı” tezini mercek altına alıyor...
Bu kitap, yirminci yüzyılda meydana gelen yaklaşık yirmi adet kitlesel imha olayının analizini yaparak, geçirilen cinai cinnetlerin hangi koşullar altında patlak verdiğini ve bireylerin bu vakalarda yer almak için sonunda nasıl birer gönüllüye dönüştüklerini anlamak amacıyla, yukarıdaki çoğaltılabilecek soruları ve yaklaşımları tartışmaya açma niyetindedir. Bu hususta benzersiz bir görüş öne sürülmektedir: Haftalarca, aylarca, hatta yıllarca, tereddüt etmeden, acımasızca, kimi zaman da coşkuyla, iş olup bittikten sonra vicdan azabı duymadan hemcinslerini katleden kişiler, sadece zamane ideolojilere ya da emirlere itaat eden “sıradan insanlar”dır: “siz ve ben ya da herhangi biri aynı koşullar altında aynı şeyi yapmış olabilir.” Abram de Swaan bu araştırmasında, kitle katliamlarının oluşumunu, gelişimini ve tanıklarını, olaylarda önemli roller oynayarak genellikle göz ardı edilen ya da harfi harfine itibar edilen kahramanları inceleyerek, baştanbaşa “kötülüğün sıradanlığı” tezini mercek altına alıyor...
336 pages, Paperback
First published January 10, 2019
5 people are currently reading
270 people want to read
About the author
Abram de Swaan
35 books7 followersAbram de Swaan (1942) is universiteitshoogleraar sociale wetenschap aan de Universiteit van Amsterdam sinds 2001 en vanaf 2007 emeritus. Hij was hoogleraar sociologie van 1973-2001. De Swaan was mede-oprichter en directeur van de Amsterdamse School voor Sociaalweten-schappelijk Onderzoek (1987-1997) en daarna voorzitter (tot 2007). Hij debuteerde in 1968 met Amerika in termijnen; een ademloos verslag uit de USA en promoveerde in 1973 cum laude op Coalition theories and cabinet formations.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 2, 2019
Kitabın giriş bölümü beni hayli heyecanlandırdı diyebilirim. Arendt’in kötülüğün sıradanlığında savunduğu “her insan uygun koşullar altında kitle katili olabilir” düşüncesi, milgram ve zimbardo deneylerinde otoriteye itaatin tasdiki benim zihnimde her zaman bir soru işaretiydi. Bu argümanlar nedeniyle kendime yıllar boyu savaş mağdurları hikayelerini okurken şunu sormuştum, uygun koşullar altında ben de insanları aynı şekilde mağdur edebilir miydim?
Swaan, bu durumcu anlayışı eleştiriyor ve bir insanın kitle katiline dönüşmesi için toplumsal, kurumsal, durumsal ve kişisel olmak üzere dört boyutta bir açıklama gerektiğini ileri sürüyor. Bu katmanların katliamcıyı doğurduğu ilişkiyi açıklarken özdeşleşme/özdeşleşmeme kavramlarını ileri sürüyor. Toplumun rejim/otorite tarafından bölümlere ayrılması bu kapasiteleri artırıyor. Kitle katliamlarının gerçekleştiği dört tarzı fatihlerin cinneti, terör egemenliği, kaybedenlerin zaferi ve megapogromlar olarak başlıklandırıyor. Ayrıca bu barbar salgınların bir medeni olamama durumu olmadığını, medeniyetin içinde var olduğunu Elias’ın görüşleri bağlamında tartışıyor. Tarihsel olarak da katliamın insan ırkının bir parçası oluşunu şu cümle ile özetliyor: modern olan katliam değildir, katliamdan duyulan utançtır.
Swaan, “kitle katilleri sıradan insanlar değillerdir” bunun tartışmasını yürütüyor ve katillerin gönüllü/gönülsüz/zorla/ toplumdan ayrıştırılarak bu sürece sokulmasının örneklerini veriyor. Aynı zamanda aileleri ve kendilerine saygıları olan bu canilerin bölümlenmiş kişilikleri nedeniyle bu iki hayatı sürdürebildiğini söylüyor ancak net bir bölünme olmadığını, empati yoksunluğu, zihinselleştirme kapasitesi yoksunluğunu her iki hayatta da sürdürdüklerini belirtiyor. Son olarak davranışlarının sonuçlarından utanç duymuyorlar ya da travmaya bağlı bir hastalık göstermiyorlar diye ekliyor.
Kitabı bu şekilde özetleyebilirim, ortaya koymaya çalıştığı düşüncesi ve geniş bibliyografyası iyi bir kitap. Yine de kimlerin kitle katili olabileceğine dair net bir argümanı olduğunu söyleyemem ya da yeni hiçbir şey sunmuyor. Zihnimdeki bu belirsizlik sonuç bölümündeki bir paragrafıyla iyice çelişkiye dönüştü. Diyor ki, benim ve sizin gibi insanları kitle katillerine dönüştürmek için çok köklü ve sarsıcı olaylar gerekiyor ve zaten bunları yaşamışsak biz, bir başkası oluyoruz. Ben bu söylemle, Arendt’in söylemi hakkında bir farklılık göremedim. Ayrıca kitle katliamlarını ele alırken sanki kendi argümanlarını destekleyecek şekilde ele alıyormuş hissine kapıldım. Ya da metni yeterince iyi işleyememişti. Kitle katili profilini açıklarken de sınırlı bir terminoloji kullandığını düşünüyorum. Özdeşleşme kapasiteleri, zihinselleştirme kapasiteleri yahut empatiden başka bir şey sunmaması bana üzerinde çok düşünülmüş bir teori gibi gelmedi. Ancak rejimin kitle katliamlarının öncüsü olma durumunu iyi açıkladığını söyleyebilirim. Sonuç olarak kitabı bu nedenle kitle cinayetlerini sistematikleştirmesi açısından kıymetli, kitle katillerinin profilini çizme çabası yönünden sınırlı buldum.
July 6, 2024
Compartimenti
Libro che si muove percorrendo tutti i livelli del fenomeno genocida, sezionandolo con cura per capirne i meccanismi, dal macro al micro, dai grandi processi storici, spesso secolari, che portano le società a designare esseri umani di determinati gruppi come indegni di vivere, sino al funzionamento psicologico della bassa manovalanza, coloro che prendono o si trovano in mano le armi per attuare concretamente lo sterminio.
A fare da trait d'union a tutto il processo c'è il variare dei sistemi di identificazione e di disidentificazione, con cui si categorizzano gli esseri umani interni o esterni al proprio gruppo. Un meccanismo forse costantemente presente nella vicenda umana, in forma latente o moderata, ma che si estremizza in determinate condizioni critiche (guerre, imprese coloniali, rivoluzioni), portando a considerare gli estranei al proprio gruppo come infinitamente colpevoli, minacciosi e pericolosi e dunque da sterminare con urgenza per tutelarsi.
L'autore rimarca a più riprese proprio come sia cruciale il processo di inclusione ed esclusione da parte del gruppo, cosa che permette di rileggere le situazioni genocidarie non come un precipitare della società tutta nella barbarie, ma come la formazione di isole di barbarie all'interno di società che per il resto sono ancora civili. Lo sterminio di gruppo non è un'esplosione di violenza disordinata e generalizzata, ma la canalizzazione organizzata della violenza da agire contro esseri umani ben determinati, che è permesso uccidere impunemente. La parola d'ordine del libro è "compartimentazione": la divisione degli esseri umani in compartimenti tra chi è degno di vivere e chi no, e conseguentemente della mentalità degli esecutori, che possono al contempo essere crudeli e spietati col nemico designato e solidali e affettuosi con la propria cerchia (i compagni d'arme, la famiglia).
Ci si può allora chiedere come mai sia tanto difficile, per molti, uscire dallo stereotipo che vede la società genocida e gli attori del genocidio come totalmente malvagi, da cui lo stupore inquietato quando si deve constatare, ad esempio, che un ufficiale di un campo di sterminio può voler sinceramente bene ai proprî figli. Il punto è che è molto comodo immaginare gli sterminatori come completamente malvagi, essi stessi fuori dal cerchio degli esseri umani, ma questa è anche una prospettiva singolarmente simile a quella dei genocidarî stessi, che immaginano le proprie vittime come meritevoli di sterminio perché irrimediabilmente malvage.
Alla base di tutto, e questo il libro non lo dice, credo stiano le diverse modalità con cui i gruppi ritagliano l'umanità escludendone i "meno che umani". Ogni società tende a farlo, con diversi gradi di intensità, ma soprattutto scegliendo diversi bersagli, e se a un gruppo umano appare naturale perseguitare determinati bersagli (perché colpevoli, pericolosi, minacciosi), a un altro gruppo umano questo apparirà incomprensibile e innaturali, ma questo perché avrà altri bersagli. I diversi modi in cui si strutturano esclusione e inclusione porteranno quindi una società a percepire l'altra (con le sue peculiari persecuzioni) come immorale e barbara e invece la propria (anch'essa con le sue peculiari persecuzioni) giusta e civile.
Libro che si muove percorrendo tutti i livelli del fenomeno genocida, sezionandolo con cura per capirne i meccanismi, dal macro al micro, dai grandi processi storici, spesso secolari, che portano le società a designare esseri umani di determinati gruppi come indegni di vivere, sino al funzionamento psicologico della bassa manovalanza, coloro che prendono o si trovano in mano le armi per attuare concretamente lo sterminio.
A fare da trait d'union a tutto il processo c'è il variare dei sistemi di identificazione e di disidentificazione, con cui si categorizzano gli esseri umani interni o esterni al proprio gruppo. Un meccanismo forse costantemente presente nella vicenda umana, in forma latente o moderata, ma che si estremizza in determinate condizioni critiche (guerre, imprese coloniali, rivoluzioni), portando a considerare gli estranei al proprio gruppo come infinitamente colpevoli, minacciosi e pericolosi e dunque da sterminare con urgenza per tutelarsi.
L'autore rimarca a più riprese proprio come sia cruciale il processo di inclusione ed esclusione da parte del gruppo, cosa che permette di rileggere le situazioni genocidarie non come un precipitare della società tutta nella barbarie, ma come la formazione di isole di barbarie all'interno di società che per il resto sono ancora civili. Lo sterminio di gruppo non è un'esplosione di violenza disordinata e generalizzata, ma la canalizzazione organizzata della violenza da agire contro esseri umani ben determinati, che è permesso uccidere impunemente. La parola d'ordine del libro è "compartimentazione": la divisione degli esseri umani in compartimenti tra chi è degno di vivere e chi no, e conseguentemente della mentalità degli esecutori, che possono al contempo essere crudeli e spietati col nemico designato e solidali e affettuosi con la propria cerchia (i compagni d'arme, la famiglia).
Ci si può allora chiedere come mai sia tanto difficile, per molti, uscire dallo stereotipo che vede la società genocida e gli attori del genocidio come totalmente malvagi, da cui lo stupore inquietato quando si deve constatare, ad esempio, che un ufficiale di un campo di sterminio può voler sinceramente bene ai proprî figli. Il punto è che è molto comodo immaginare gli sterminatori come completamente malvagi, essi stessi fuori dal cerchio degli esseri umani, ma questa è anche una prospettiva singolarmente simile a quella dei genocidarî stessi, che immaginano le proprie vittime come meritevoli di sterminio perché irrimediabilmente malvage.
Alla base di tutto, e questo il libro non lo dice, credo stiano le diverse modalità con cui i gruppi ritagliano l'umanità escludendone i "meno che umani". Ogni società tende a farlo, con diversi gradi di intensità, ma soprattutto scegliendo diversi bersagli, e se a un gruppo umano appare naturale perseguitare determinati bersagli (perché colpevoli, pericolosi, minacciosi), a un altro gruppo umano questo apparirà incomprensibile e innaturali, ma questo perché avrà altri bersagli. I diversi modi in cui si strutturano esclusione e inclusione porteranno quindi una società a percepire l'altra (con le sue peculiari persecuzioni) come immorale e barbara e invece la propria (anch'essa con le sue peculiari persecuzioni) giusta e civile.
April 2, 2015
This book was more academic than I anticipated ( I now know the words "mesosociological" and "dysmentalization," but although it was somewhat of a slog in places, I found its central message rather reassuring. de Swaan takes on the common wisdom that under the 'right' circumstances, anyone could commit mass murder. While he acknowledges the validity of research into certain groups like Police Battalion 101 (from Browning's Ordinary Men, which I had to read in John Honduras's European history class at Wooster), de Swaan pares these events down further and concludes that there have to be very specific, particular norms in place in order for people to actually commit mass murder, such as a state which encourages demonization and social segregation and an environment distant enough to protect the perpetrators from scrutiny. Maybe we're a better species than we thought.
January 29, 2019
Boring!Boring!Boring! Extremely repetitive and for what should be a scholarly review of case studies, experiments and interviews is very full of biased opinions. Not to mention confusing and inconsistent as often he will mention something then say oh yes that, I’m going to explain that in this later chapter making it sound as if you are meant to be jumping between chapters. When mentioning other scholar he is never consistent for some he just states their name, for some their title or job, and then for some he even says what country they are from. If I did not have to read this book for a required book assessment in a history class there is no way I ever would have touched it.
April 7, 2023
This book attempts to stare into the depths of human depravity, trying to make sense of the mass murder and violence that have scarred the world time and time again. In my view, it was deeply successful.
Ask someone to name a list of "the worst" episodes of human history, and they can probably name at least a few. Names such as Hitler, Stalin, Mao, Pol Pot, or places such as Rwanda, Yugoslavia, Armenia, Indonesia, Myanmar, China, China but Red, China but East, and Pakistan but East are but a fragment of the bullet points that might be named.
Brutality on a modern scale happens so much and so often that the humanity of it all has a tendency to melt away, replaced by statistics and geography. Despite that, the book makes the case for actively understanding these events, to force the humanity back into the history of these tragedies. The author provides us with a conceptual framework that makes coherent the background, the causes, and the effects of mass murder with as much nuance as I have ever seen in a text like this.
The author marks out four levels of analysis that are required to begin the journey towards complete understanding. One or more of these have been treated extensively in other works on the topic, but not all at once.
First, there is the Macrosociological. These are the large-scale, long-term processes that shape societies over a long period of time. Related terms are "Habitus", "Mentalite", and in the topic of mass murder specifically they are the prejudices, history, and sociological divides that allow for animosity to be possible in the first place.
Mesosociological analysis involves social institutions. These are things like the Church, or the Police or the State. Artificial institutions that have (more or less) clearly defined boundaries, functions, and members, at least in theory.
Microsociological analysis involves small groups, and largely deals with the agency of social actors at the level of one's immediate surroundings, such the people with which one shares a home, one's work colleagues, etc.
Psychosociological analysis involves how an individual's particular disposition and personality, especially with regards to how it's been shaped by social processes.
Of particular note are other texts that have stressed one at the expense of all the others. Common stereotypes like how "We would have done the same", which is a fallacy based on a Situationist, Microsociological analysis of events, or that " (all) Germans were innately barbarous", which is a fallacy based on a Macrosociological and/or a Psychosociological version of events. These oversimplifications have been cited by the perpetrators, victims, and analysts of mass murder alike, simply with the roles of who is doing unto whom being filled in accordingly. The kernels of truth that these and other similar myths have is that certain groups were indeed socialized and subjected to similar events.
Older male Germans (who were not persecuted) under Hitler, for example, experienced the loss of World War 1, hyperinflation, and the related socioeconomic crises that followed. These shaped their experiences, but so did the years of vile antisemitic propaganda and the social institutions of the Third Reich. They had the same Macrosociological, and Mesosociological upbringing. However, even still not all of them became mass murderers. On a microsociological level, those who were in the killing squads were incentivized to follow orders and to toe the line as much as possible. And yet, even with all this pressure, even under all this hatred, there were still a minority who decided to not take part. Even at this level, personal disposition had SOME role in mitigating the endless flood of violence, even if individual actions under the Holocaust were like trying to save the Titanic by bailing it out with a bucket.
This review has gone on long enough, but one more thing I need to write here for my own memory is that of the four modes of Mass Annihilation that the author lines out: Once the worst will happen, he posits they can generally fall into the following types: A Conqueror's Frenzy, A Rule by Terror, A Loser's Triumph, and a Megaprogrom.
Definitely useful categories, especially as I turn to the 20th century history of East and South-East Asia.
For anyone else studying violence and mass murder, this book is Highly, HIGHLY recommended.
Ask someone to name a list of "the worst" episodes of human history, and they can probably name at least a few. Names such as Hitler, Stalin, Mao, Pol Pot, or places such as Rwanda, Yugoslavia, Armenia, Indonesia, Myanmar, China, China but Red, China but East, and Pakistan but East are but a fragment of the bullet points that might be named.
Brutality on a modern scale happens so much and so often that the humanity of it all has a tendency to melt away, replaced by statistics and geography. Despite that, the book makes the case for actively understanding these events, to force the humanity back into the history of these tragedies. The author provides us with a conceptual framework that makes coherent the background, the causes, and the effects of mass murder with as much nuance as I have ever seen in a text like this.
The author marks out four levels of analysis that are required to begin the journey towards complete understanding. One or more of these have been treated extensively in other works on the topic, but not all at once.
First, there is the Macrosociological. These are the large-scale, long-term processes that shape societies over a long period of time. Related terms are "Habitus", "Mentalite", and in the topic of mass murder specifically they are the prejudices, history, and sociological divides that allow for animosity to be possible in the first place.
Mesosociological analysis involves social institutions. These are things like the Church, or the Police or the State. Artificial institutions that have (more or less) clearly defined boundaries, functions, and members, at least in theory.
Microsociological analysis involves small groups, and largely deals with the agency of social actors at the level of one's immediate surroundings, such the people with which one shares a home, one's work colleagues, etc.
Psychosociological analysis involves how an individual's particular disposition and personality, especially with regards to how it's been shaped by social processes.
Of particular note are other texts that have stressed one at the expense of all the others. Common stereotypes like how "We would have done the same", which is a fallacy based on a Situationist, Microsociological analysis of events, or that " (all) Germans were innately barbarous", which is a fallacy based on a Macrosociological and/or a Psychosociological version of events. These oversimplifications have been cited by the perpetrators, victims, and analysts of mass murder alike, simply with the roles of who is doing unto whom being filled in accordingly. The kernels of truth that these and other similar myths have is that certain groups were indeed socialized and subjected to similar events.
Older male Germans (who were not persecuted) under Hitler, for example, experienced the loss of World War 1, hyperinflation, and the related socioeconomic crises that followed. These shaped their experiences, but so did the years of vile antisemitic propaganda and the social institutions of the Third Reich. They had the same Macrosociological, and Mesosociological upbringing. However, even still not all of them became mass murderers. On a microsociological level, those who were in the killing squads were incentivized to follow orders and to toe the line as much as possible. And yet, even with all this pressure, even under all this hatred, there were still a minority who decided to not take part. Even at this level, personal disposition had SOME role in mitigating the endless flood of violence, even if individual actions under the Holocaust were like trying to save the Titanic by bailing it out with a bucket.
This review has gone on long enough, but one more thing I need to write here for my own memory is that of the four modes of Mass Annihilation that the author lines out: Once the worst will happen, he posits they can generally fall into the following types: A Conqueror's Frenzy, A Rule by Terror, A Loser's Triumph, and a Megaprogrom.
Definitely useful categories, especially as I turn to the 20th century history of East and South-East Asia.
For anyone else studying violence and mass murder, this book is Highly, HIGHLY recommended.
June 29, 2019
Son zamanlarda okudugum ve okurken bolca dusundugum kitaplardan biri oldu. Kitle katliamlari, insanin öldürme eylemini ve altinda yatan psikolojiyi sorgularken, insanligin yakin ve karanlik tarihine dair de onemli notlar barindiriyor. Bu kitaba baslarken aklimda bircok soru vardi. Bu sorularin cevaplari bir iki net cevapla merak giderecek turden cevaplar degildi. Bu kitabin bir nebze olsun o sorulara yanit verebilecegini dusundum ve gercekten de konuyu bircok yonden analiz eden ve bu analizlerle okuyucuya sorularinin cevaplarini kendisinin bulmasini saglayan onemli bir kaynak oldu benim icin. Bu sorulardan bazilari soyleydi mesela: Suclular tamamen ve sadece kosullarin ya da dogrudan icinde bulunduklari durumlarin urunu mudur yoksa kendilerine ait bir yasam oykuleri var midir? Suclular kitlesel katillere donusmelerini musait kilan belirli gudulere ve egilimlere sahip midir? Ayni sartlar altinda kalan herkes 'siz' ve 'ben' de dahil olmak uzere, otomatik olarak oldurmeye kalkisir miydi ve cinayete katilir miydi? Yillardir baris icinde birlikte yasayan insanlar ne oluyor da bir anda komsularini katledecek hale geliyor ve pismanlik duymayacak bir psikolojiye burunuyordu? (Bu soru ozellikle Saray Bosna katliami konusunda kafami kurcaliyordu) Asiri siddet bir anda nereden geliyordu ve sonra nasil bir anda kayboluyordu? Eski soykirimcilar gecirdikleri kitlesel imha doneminin ardindan yeni ortama nasil uyum sagladilar? Kotulugun siradanligi, siradan insanlarin potansiyel katile donusmesi vs. Yakin tarihimizin kara sayfalarini karistirmak ve aklinizda bu konularda sorular varsa cevaplarini aramak isteyenlere bu kitabi oneririm. Ayrica cok basarili bir ceviriye imza atan cevirmeni Mine Karatas'i da ozenli calismasindan dolayi tebrik ederim.
February 23, 2023
Toen ik nog student was - zalig weze die tijd - diende ik dit boek te lezen voor een examen. Een medestudent gaf mij toen mee dat de conclusie lezen voldoende was. Gezien het gebrek aan tijd was dat ook waar ik mij toen tot beperkte. Nu ik het boek zoveel jaar later eens volledig heb gelezen was dat advies destijds niet meer dan terecht. De auteur is een socioloog en duidelijk geen historicus en valt bijzonder vaak in herhaling, zoals wel vaker bij sociologen. Theorieën worden geponeerd en bij elk voorbeeld nog eens herhaald en herhaald. Daarnaast kent het boek veel conclusies én ook veel vooruitblikken op komende hoofdstukken. Kortom: het boek kon makkelijk honderd pagina's korter. Dit gezegd zijnde is het inhoudelijk wel prima uitgewerkt en toont de auteur goed de complexiteit van de materie aan. Waar men relatief recent is afgestapt van het veel te gemakkelijke idee dat genocidairs gek zijn relativeert de Swaan eveneens het tegenwoordig heersende paradigma dat ze gewone mensen waren. Dat u en ik onder die omstandigheden hetzelfde zouden doen. De banaliteit van het kwaad zoals Hannah Arendt het melde. De Swaan bevindt zich in het midden van beide uitersten en brengt de lezer genoeg stof tot nadenken.
March 2, 2014
Dit boek is een poging om vanuit de sociologie verklaringen te geven voor het gedrag van mensen die actief deelnemen aan genocides, martelingen etc. het blijft bij eenpoging, de schrijver vindt geen afdoende verklaring. Het zijn vaak "gewone mensen", die in bepaalde omstandigehden vreselijke dingen doen, maar dat wisten we al. Het boek is wel interessant,omdat de Swaan veel voorbeelden van genocides wat nader bekijkt, maar het blijft toch aan de oppervlakte.
February 27, 2014
Overdreven gekunsteld overzicht van de sociologie achter genocidale regimes en daders met veel herhalingen en te weinig voorbeelden. Belangrijkste argument luidt compartimentalisatie. Nogal zwak voor een werk van 300 pagina's.
June 26, 2016
Het boek geeft eerder een goede analyse dan een weerlegging van wat Arendt 'de banaliteit van het kwaad' heeft genoemd. Belangrijke lectuur! Helaas mis ik wel de invloed van een editor, die veel goed werk had kunnen doen: de schrijver valt teveel in herhalingen en gebruikt teveel jargon.
Read
June 28, 2016Review by Jack Fischel for the Jewish Book Council.
Want to read
January 10, 2015From Abram de Swaan's review in WSJ
Displaying 1 - 12 of 12 reviews