What do you think?
Rate this book
Poison
An extraordinary play that asks a simple question: is it ever possible to move on?
Poison by Dutch writer Lot Vekemans had a critically acclaimed run in New York in 2016, and was premiered in the UK at the Orange Tree Theatre, Richmond, in November 2017, directed by Paul Miller.
Poison by Dutch writer Lot Vekemans had a critically acclaimed run in New York in 2016, and was premiered in the UK at the Orange Tree Theatre, Richmond, in November 2017, directed by Paul Miller.
88 pages, Paperback
First published January 1, 2009
2 people are currently reading
21 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
April 9, 2025
Zij: 'Weet je wat ik vreemd vind?Vrouw en man, kennen elkaar 20 jaar, ontmoeten elkaar voor het eerst sinds hun zoon 6 jaar geleden is omgekomen in een ongeluk. De ontmoeting is op de begraafplaats waar de zoon begraven is. Er moeten graven worden geruimd. Vanwege gif. Ook zijn graf. Zegt de vrouw. Ze komen om dit te regelen. En langzaam blijkt dat het gif is van binnen. Het gif van rouw over de zoon. Het gif van dromen die er waren. Het gif van alles wat er niet meer zal zijn. Het gif van een grote liefde die vervreemding is geworden. Het gif van jaloezie. Het gif van verlies van een kind, van jezelf, van elkaar… Een sterk toneelstuk.
Dat dingen pas gebeuren als het je niet meer uitmaakt
Als je het eigenlijk niet meer nodig hebt' p.10-11
Simon Vouet / Sophonisba receiving the poisoned chalice, Public domain, via Wikimedia Commons
Ik las dit toneelstuk omdat ik kortgeleden in de bioscoop ‘Poison’ zag, de indrukwekkende verfilming van dit toneelstuk met Tim Roth en Trine Dyrholm (Om de trailer te zien klik hier). Het raakte me diep. Er gebeurt weinig, ze spelen hoofdzakelijk met hun mimiek en stem. Twee topacteurs kunnen ook een fantastisch toneelstuk als dit verrijken.
'Hij: Ik probeer er gewoon op een andere manier naar te kijken(Om ‘It must be so’ uit Candide van Bernstein te horen klik hier.)
Zij: Jij probeert er gewoon op een andere manier naar te kijken?
Bullshit!
Jij probeert er gewoon niet naar te kijken
Zoals gewoonlijk' p.24
'Hij: Waarom doe je ineens zo anders?
Zij: Ik doe niet anders
Hij: Jawel, jij doet anders dan toen ik aankwam
Zij: Misschien ben ik - bij nader inzien - toch niet zo blij om je te zien' p.25
'Zij: Ik kan niet gewoon maar naar je kijken en zeggen wat ik zie
Dat kan ik niet
Als ik naar jou kijk dan... zie ik alleen maar...
Onvolmaaktheid' p.28-29
'Zij: Soms heb ik het gevoel dat mijn hoofd zo vol zit
Met allerlei dingen, die ik...
Hij: Niet vergeten kan
Zij: Niet vergeten mag' p.48
‘Hij: Ik was op een dag veel te vroeg
We repeteren op een school
In de gymzaal
Ik stond buiten op het plein te wachten
totdat onze dirigent zou komen
Die heeft de sleutel
En terwijl ik buiten stond hoorde ik
ineens iemand zingen
In de gymzaal
Met een hele lage stem
Zo een die door de muren heen trilt
Hij zong iets Engels, wat vreemd is, want
meestal zingen we in het Frans
Het was ‘It must be so’
Ven Bernstein
Ken je dat?
Ze schudt haar hoofd.
Ik kende het ook niet
Maar het was mooi
Het was ongelooflijk mooi
Die hele lage stem
Ik had het gevoel dat elke klank door mijn
lichaam heen trilde
Alsof ik het zelf zong
Het voelde zoals je lichaam voelt als je
zelf echt zingt
Zoiets
En opeens dacht ik: wat als alles precies
zo blijft zoals het nu is?
Wat als dit het is?
En het was net of door die gedachte alles
ontspande
Snap je wat ik bedoel?
Zij: Nee’ p.57-58
August 19, 2025
Coup de cœur.
C'était si beau, si vrai, si dur.
C'était si beau, si vrai, si dur.
October 4, 2020
A couple meets a few years after a tragedy separates them. Their conversation narrates the ups and downs of their relationship. The sparse dialogue speaks volumes from between the lines.
November 7, 2025
Magnifique, bouleversant
March 23, 2015
Ik vond dit een beetje een saai stuk. Volgens mij heb ik het er al eerder over gehad dat ik wil dat theaterteksten een nieuw spoor voor mij vrijmaken, en niet de sporen benoemen die ik zelf al eens aangelegd had. Deze theatertekst ging over iets verschrikkelijks, en ik irriteerde me aan de uitleg van de personages. Goeei oneliners, irriteren me omdat het makkelijk voelt. Onecht.
p. 14: “Dat we doen wat we liever laten, en laten wat we liever doen.”
Ook duurde het voor mij lang voordat ik snapte hoe de verhoudingen lagen. Op pagina 26 kwam ik erachter dat dit geen broer en zus maar exen waren. Pas op ongeveer de helft kom ik erachter dat Jacob het kind van de twee is die is overreden door een auto die 80 km per uur in een woonwijk reed. Ze draaien daar heel lang omheen, wat de situatie is, terwijl de tekst pretendeert een psychologisch verhaal te vertellen over hoe de relatie tussen hun na dit ongeval beëindigd is. De focus lag voor mij te veel op uitzoeken wat er precies gebeurd is, terwijl dat helemaal niet de bedoeling is.
What you see is what you get. Niet helemaal want Zij komt er pas later achter dat Hij een nieuwe vrouw heeft die bovendien zwanger is. Dit komt niet erg hard aan bij mij als lezer omdat ik zelf niet hoef te bedenken hoe ik ga reageren, die vrouw vult dat voor mij in met een verbloemde jaloezie (cynisme). p. 29: “Als ik naar jou kijk, zie ik een mislukt verleden” zegt zij tegen hem. Dit slaat op het verleden wat zij met elkaar hebben, waar zij geen afstand van kan doen. Ze kan niet doorgaan met zo’n zwarte vlek op haar verleden.
Wat ik eigenlijk bedoel met ‘what you see is what you get’ is dat ze hun eigen gedachtegangen niet verbloemen. Ze zeggen waar ze voor staan, en daardoor vind ik het vooral bij het Hij-personage moeilijk te voelen wat voor’n persoon ik nou voor me heb.
Het kan ook komen doordat het heftige verhaal zich in het verleden afspeelt dat ik het nu niet meer zo pakkend vind. Het heftige is al gebeurd, en wat rot is is dat zij er maar niet overheen kan komen. Ik mis de tussenstappen, wat is precies fout gegaan in hun samenzijn? Waar staan ze nu? De stukjes waarop het leek dat ze weer samentrokken vond ik het spannendst, dat had er van mij veel meer in gemogen.
Ik vond dit niet zo’n fijne tekst, een beetje slecht ook dat ie is uitgevoerd door zo’n goeie actrice als Elsie de Brauw.
nog een voorbeeld van een flutdialoog:
Hij Ik probeer er gewoon op een andere manier naar te kijken
Zij Jij probeert er gewoon op en (FOUT!) andere manier naar te kijken?
BULLSHIT!
Jij probeert er gewoon niet naar te kijken.
Zoals gewoonlijk
Hij Zo, frontale aanval
Zij Wuif het maar weg
Hij heb je liever dat ik erop inga?
Zij nee.
Hij Fijn.
(p. 24/25)
Het is misschien een beetje flauw om zo’n stukje uit context te halen, maar ik vind het gewoon raar hoe je bijvoorbeeld gaat naapraten wat de ander net zegt. Dat haalt het tempo er erg uit. Ik kan me voorstellen dat dat juist de keuze is, om de meesleperigheid te laten invoelen, maar ik denk dat mensen dat ook wel zelf kunnen bedenken. Onderschat je publiek niet.
Nog een kleine laatste nuancering: ik denk dat dit misschien ook wel een tekst is die ik echt op het toneel moet zien als geheel. Het kan ook liggen aan ik die graag verwend wordt met een klaar stuk in taal. Zo moet je een toneeltekst natuurlijk ook niet helemaal lezen, maar een beetje ook wel. Wat een wikken en wegen de hele tijd.
p. 14: “Dat we doen wat we liever laten, en laten wat we liever doen.”
Ook duurde het voor mij lang voordat ik snapte hoe de verhoudingen lagen. Op pagina 26 kwam ik erachter dat dit geen broer en zus maar exen waren. Pas op ongeveer de helft kom ik erachter dat Jacob het kind van de twee is die is overreden door een auto die 80 km per uur in een woonwijk reed. Ze draaien daar heel lang omheen, wat de situatie is, terwijl de tekst pretendeert een psychologisch verhaal te vertellen over hoe de relatie tussen hun na dit ongeval beëindigd is. De focus lag voor mij te veel op uitzoeken wat er precies gebeurd is, terwijl dat helemaal niet de bedoeling is.
What you see is what you get. Niet helemaal want Zij komt er pas later achter dat Hij een nieuwe vrouw heeft die bovendien zwanger is. Dit komt niet erg hard aan bij mij als lezer omdat ik zelf niet hoef te bedenken hoe ik ga reageren, die vrouw vult dat voor mij in met een verbloemde jaloezie (cynisme). p. 29: “Als ik naar jou kijk, zie ik een mislukt verleden” zegt zij tegen hem. Dit slaat op het verleden wat zij met elkaar hebben, waar zij geen afstand van kan doen. Ze kan niet doorgaan met zo’n zwarte vlek op haar verleden.
Wat ik eigenlijk bedoel met ‘what you see is what you get’ is dat ze hun eigen gedachtegangen niet verbloemen. Ze zeggen waar ze voor staan, en daardoor vind ik het vooral bij het Hij-personage moeilijk te voelen wat voor’n persoon ik nou voor me heb.
Het kan ook komen doordat het heftige verhaal zich in het verleden afspeelt dat ik het nu niet meer zo pakkend vind. Het heftige is al gebeurd, en wat rot is is dat zij er maar niet overheen kan komen. Ik mis de tussenstappen, wat is precies fout gegaan in hun samenzijn? Waar staan ze nu? De stukjes waarop het leek dat ze weer samentrokken vond ik het spannendst, dat had er van mij veel meer in gemogen.
Ik vond dit niet zo’n fijne tekst, een beetje slecht ook dat ie is uitgevoerd door zo’n goeie actrice als Elsie de Brauw.
nog een voorbeeld van een flutdialoog:
Hij Ik probeer er gewoon op een andere manier naar te kijken
Zij Jij probeert er gewoon op en (FOUT!) andere manier naar te kijken?
BULLSHIT!
Jij probeert er gewoon niet naar te kijken.
Zoals gewoonlijk
Hij Zo, frontale aanval
Zij Wuif het maar weg
Hij heb je liever dat ik erop inga?
Zij nee.
Hij Fijn.
(p. 24/25)
Het is misschien een beetje flauw om zo’n stukje uit context te halen, maar ik vind het gewoon raar hoe je bijvoorbeeld gaat naapraten wat de ander net zegt. Dat haalt het tempo er erg uit. Ik kan me voorstellen dat dat juist de keuze is, om de meesleperigheid te laten invoelen, maar ik denk dat mensen dat ook wel zelf kunnen bedenken. Onderschat je publiek niet.
Nog een kleine laatste nuancering: ik denk dat dit misschien ook wel een tekst is die ik echt op het toneel moet zien als geheel. Het kan ook liggen aan ik die graag verwend wordt met een klaar stuk in taal. Zo moet je een toneeltekst natuurlijk ook niet helemaal lezen, maar een beetje ook wel. Wat een wikken en wegen de hele tijd.
October 2, 2019
Mooi theaterstuk over hoe de dood van een kind een huwelijk uit elkaar breekt.
Een vaak vinnig vuurwerk van dialogen, met een almaar bitterder nasmaak.
Een vaak vinnig vuurwerk van dialogen, met een almaar bitterder nasmaak.
February 23, 2015
Dit stuk is vlot te lezen en de schrijfster maakt gebruik van korte zinnen. Toch snijdt het stuk grote thema's aan.
November 19, 2021
"Dat is toch zo?
Jij
Ik
Wij zijn toch een mislukt verhaal?"
Uitzonderlijk aangrijpend, onvergelijkbaar mooi.
Een verfijnd stukje theatertekst!
Jij
Ik
Wij zijn toch een mislukt verhaal?"
Uitzonderlijk aangrijpend, onvergelijkbaar mooi.
Een verfijnd stukje theatertekst!
January 11, 2021
I think this play's success lies within the acting and direction.
The juice is in the secrets and the build of tension. I recommend watching it instead of reading it for your first run through. Some of the revelations won't hit you as hard if you read it first. It is a slow burner. This is its beauty and the reason I found it a bit much to read alone.
Still *** with a reading with other actors, but the potential for a great performance is much clearer.
The juice is in the secrets and the build of tension. I recommend watching it instead of reading it for your first run through. Some of the revelations won't hit you as hard if you read it first. It is a slow burner. This is its beauty and the reason I found it a bit much to read alone.
Still *** with a reading with other actors, but the potential for a great performance is much clearer.
October 29, 2018
Ook 'Gesprek met de Regen' (5/5) en 'La Dissection d'un Homme Armé' (5/5) gelezen, maar die staan hier dus niet op...
February 28, 2020
3,5. Mooi, maar ik moet het zien om te voelen hoe natuurlijk het geschreven is. Hier en daar wat moeite met de ruzies - het voelde te gemakkelijk, nabauwend. Wel erg mooi: het zingen.
April 22, 2025
D'une justesse réaliste magnifique dans la retranscription des relations humaines et de la psychologie complexe des personnages accompagnée de la dose de poésie qu'il faut pour un texte de théâtre.
August 6, 2025
ultra touchant j’ai pleuré (encore une fois)
June 14, 2021
LOVED THIS PLAY!
Displaying 1 - 14 of 14 reviews