"Ήταν μια εποχή, λέει ο Παυσανίας, που μπορούσε κανείς να μετρήσει στην Αθήνα περισσότερα αγάλματα παρά κατοίκους. Τί υπέροχη και αδιάλλειπτη εκπαίδευση με τα μάτια!
Ανέκαθεν, οι ρήτορες, οι δραματουργοί, ακόμα κι οι διαβάτες στους δρόμους, στις αγορεύσεις τους, στις υπέροχες τραγωδίες και κωμωδίες τους ή απλώς στις συνομιλίες τους, στα λαϊκά τραγούδια, ακόμα και στα τραγούδια των ζητιάνων, αναφέρονταν σε κάποιο θεό, σε κάποιον ήρωα, στις περιπέτειές του! Τί αδιάκοπη συντήρηση αυτής της εκπαίδευσης που είχε γίνει ήδη με τα μάτια!
Να ξέρουμεκαλά τη μυθολογία, έστω σαν μύθους, σαν αφηγήσεις, είναι σα να ξαναζούμε κάπως, μαζί με τους αρχαίους Έλληνες, την τόσο φαντασμαγορική ζωή τους."
(από τον πρόλογο του βιβλίου, από τον ίδιο τον συγγραφέα)