What do you think?
Rate this book
Vruchtwatervuurlinie
In dit debuut van Roberta Petzoldt gaat het onderbewustzijn een race aan met het bovenbewustzijn. Vruchtwatervuurlinie gaat over het verlangen om meer te zijn en jezelf dieper te kennen. De bundel is een oorlog tussen donsveertjes. Petzoldt bouwt met haar beeldende brein landschappen, tranen, schaduw, gestamp, knoeien, grommen en broeien. Zinnen die zich in rupsende bochten wringen, en herinneringen die aan komen sloffen.
- GenresPoetry
64 pages, Paperback
First published February 7, 2019
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
January 27, 2019
Een sluwe trip, waar ik met plezier in mee ben gegaan. Ik kijk uit naar verder werk van Petzoldt.
February 28, 2021
Scherpe, analytische blik op de werkelijkheid, en zo heb ik het graag.
December 1, 2020
Erg associatief met een bepaalde mate van willekeur. Het gaat deels over het gebruik van clichés en juist het vernieuwen van een genre, maar verder haal ik er weinig uitgewerkte gedachten uit. Ik word nu te veel alleen gelaten met de beelden.
May 29, 2020
"Dijklijn, vliegtuigstreep en zeesop/ rekken mijn denkraam op."
In deze debuutbundel gaat een grote wereld open. De gedichten gaan vaak net over het randje / van de paginagrens heen, de woordenschat is rijk, de associaties zijn rijk, de bundel is rijk aan experiment, de thematiek is breed. Petzoldt toont een staalkaart aan poëtische technieken. Ze gaat van 19e-eeuws (een rijmend gedicht over een opstijgende leeuwerik wiens lied de dichter 'woordeloos heeft doordrongen') tot experimentele beeldcollage, van verwijzing naar de Griekse oudheid en bijbelse verwijzingen tot Nijinsky en natuurlyriek. Veel gedichten onttrekken zich aan eenduidige duiding en behouden hun mysterie, andere gedichten zijn intiem en duidelijk. Woorddronken en ritmegevoelig: bankschroef, klapgraag, aapdier, boomvrek. Sterke beelden: "In campingspiegels zien we / de rivier uit elkaars monden spoelen." - "de dikke oorlog braakt zijn eten uit / veegt zijn handen aan mijn honden." Doorbreken van grammatica: "Teveel stenen voor mijn voeten / voor mijn voeten om over te lopen". "Vannacht is de rivier gestorven / onderaardse zomer." Woordspel: "ze kan het nieuws niet meer aanzien. Het lijkt teveel op het ouds." Van een adembenemend gedicht over tulpen tot oorlogvoerende kinderen (en volwassenen).
Er is niet één thema. Maar de titel verwijst naar een van de thema's, de levenskracht, mystiek en voortplantingskracht van de natuur. Daaronder zit vuur en strijd. In het laatste gedicht gaat het o.a. over een moeder: "Hart is te vaak gezegd in gedichten/ daarom zeg ik het tegen mijn moeder". Maar moeder en aarde gaan in elkaar over. "Het vruchtwater drijft vol plastic." En aarde gaat in kosmos over: "Binnen in de aarde een echo van de zon./ We zien het hartje kloppen. Empathische dieren/ verzamelen zich fladderend, krabbelend en vol/ verwachting rondom de buik."
Eerder in de bundel een kort, intiem gedicht: "Ik zeg de dokter dat de beebie mijn buik uit moet". In de laatste regel een Christelijke wederopstanding: "Drie dagen duisternis voor de baby haar ogen opent." Maar deze bundel is veel te rijk om haar terug te brengen tot dit ene motief. Sommige gedichten vind ik ook na herlezing moeilijk te begrijpen. Soms vliegt het net uit de bocht, dat vind ik juist het aantrekkelijke en vitale. Liever iets te veel dan veel te weinig. Poëtische puristen zullen fronsen bij zo'n zwerkgedicht over een leeuwerik met woorden als "schoonheid", en zich afvragen of het ironisch is, maar het is doorleefd, er zitten meer dan genoeg andere gedichten in de bundel die laten zien dat we hier niet in het domein van de clichématige natuurlyriek zitten. Anderen zullen de wenkbrauwen optrekken bij het collage-achtige gekantelde gedicht vol Ascii-symbolen en een foto en zeggen: moet dat nou? Ik vind het fijn om een bundel te lezen die niet alleen over het kleine wereldje van de ik-persoon gaat, maar de luiken openzet naar de grote wereld en nieuwe dingen wil proberen. Terecht dat deze bundel de Buddingh'-prijs won. Ik dacht eerst aan vier sterren, maar bij herlezing wint het aan kracht, dus vijf.
In deze debuutbundel gaat een grote wereld open. De gedichten gaan vaak net over het randje / van de paginagrens heen, de woordenschat is rijk, de associaties zijn rijk, de bundel is rijk aan experiment, de thematiek is breed. Petzoldt toont een staalkaart aan poëtische technieken. Ze gaat van 19e-eeuws (een rijmend gedicht over een opstijgende leeuwerik wiens lied de dichter 'woordeloos heeft doordrongen') tot experimentele beeldcollage, van verwijzing naar de Griekse oudheid en bijbelse verwijzingen tot Nijinsky en natuurlyriek. Veel gedichten onttrekken zich aan eenduidige duiding en behouden hun mysterie, andere gedichten zijn intiem en duidelijk. Woorddronken en ritmegevoelig: bankschroef, klapgraag, aapdier, boomvrek. Sterke beelden: "In campingspiegels zien we / de rivier uit elkaars monden spoelen." - "de dikke oorlog braakt zijn eten uit / veegt zijn handen aan mijn honden." Doorbreken van grammatica: "Teveel stenen voor mijn voeten / voor mijn voeten om over te lopen". "Vannacht is de rivier gestorven / onderaardse zomer." Woordspel: "ze kan het nieuws niet meer aanzien. Het lijkt teveel op het ouds." Van een adembenemend gedicht over tulpen tot oorlogvoerende kinderen (en volwassenen).
Er is niet één thema. Maar de titel verwijst naar een van de thema's, de levenskracht, mystiek en voortplantingskracht van de natuur. Daaronder zit vuur en strijd. In het laatste gedicht gaat het o.a. over een moeder: "Hart is te vaak gezegd in gedichten/ daarom zeg ik het tegen mijn moeder". Maar moeder en aarde gaan in elkaar over. "Het vruchtwater drijft vol plastic." En aarde gaat in kosmos over: "Binnen in de aarde een echo van de zon./ We zien het hartje kloppen. Empathische dieren/ verzamelen zich fladderend, krabbelend en vol/ verwachting rondom de buik."
Eerder in de bundel een kort, intiem gedicht: "Ik zeg de dokter dat de beebie mijn buik uit moet". In de laatste regel een Christelijke wederopstanding: "Drie dagen duisternis voor de baby haar ogen opent." Maar deze bundel is veel te rijk om haar terug te brengen tot dit ene motief. Sommige gedichten vind ik ook na herlezing moeilijk te begrijpen. Soms vliegt het net uit de bocht, dat vind ik juist het aantrekkelijke en vitale. Liever iets te veel dan veel te weinig. Poëtische puristen zullen fronsen bij zo'n zwerkgedicht over een leeuwerik met woorden als "schoonheid", en zich afvragen of het ironisch is, maar het is doorleefd, er zitten meer dan genoeg andere gedichten in de bundel die laten zien dat we hier niet in het domein van de clichématige natuurlyriek zitten. Anderen zullen de wenkbrauwen optrekken bij het collage-achtige gekantelde gedicht vol Ascii-symbolen en een foto en zeggen: moet dat nou? Ik vind het fijn om een bundel te lezen die niet alleen over het kleine wereldje van de ik-persoon gaat, maar de luiken openzet naar de grote wereld en nieuwe dingen wil proberen. Terecht dat deze bundel de Buddingh'-prijs won. Ik dacht eerst aan vier sterren, maar bij herlezing wint het aan kracht, dus vijf.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews