Семь смертных грехов

by Milorad Pavić, Милорад Павич

Составленную из нескольких новелл книгу «Семь смертных грехов» Милорад Павич считал неделимым романом. Словно в волшебном зеркале с дыркой, здесь отразился дантовский «Ад», причудливый бестиарий Босха и таинственные персонажи самого писателя.

Genres: Fiction, Short Stories, Literature

186 pages, Hardcover

First published January 1, 2002

About the author

Milorad Pavić was a Serbian poet, prose writer, translator, and literary historian.

Pavić wrote five novels which were translated into English: Dictionary of the Khazars: A Lexicon Novel, Landscape Painted With Tea, Inner Side of the Wind, Last Love in Constantinople and Unique Item as well as many short stories not in English translation.

Reviews

[Emilio Gonzalez · Rating 5 out of 5]

Ha bastado solo con este libro, el primero que leo de Milorad Pavic, y que según dicen no estaría entre lo mejor de su obra, para que el escritor serbio ya esté entre mis escritores favoritos; aquí da muestra de una gran imaginación, ingenio e inteligencia y posee un estilo narrativo bellísimo que invita a relajarse y dejarse llevar por la musicalidad de su prosa.
Una de las mayores virtudes que le reconozco al libro es el protagonismo que el autor le da al lector, ya sea porque nos empuja a desenredar sus juegos laberínticos hechos de espejos y de sueños que quedan dando vueltas en la cabeza aun finalizado el cuento, o directamente porque Pavic mete dentro de algunos cuentos al lector como protagonista, como es el caso de El cuarto de los pasos perdidos o el maravilloso Te para dos, donde ficción y realidad se cruzan de manera extraordinaria.

Son siete los cuentos que componen el libro, todos me parecieron muy buenos, todos con un elemento en común, un espejo con un agujero, que da titulo al ultimo y quizás también, al mejor de los relatos.

A pesar que a mi me encantó, no estoy seguro que sea un libro fácil de recomendar, ni siquiera podría decir en que categoría encuadrarlo, pero si me animo a decir que aquellos que gozan de escritores como Borges o Calvino seguramente van a disfrutar a Milorad Pavic dadas ciertas similitudes tanto en forma como en contenido.
Proxima lectura del autor: Diccionario jázaro: Novela léxico



”Los pensamientos humanos son como cuartos. Entre ellos hay salas lujosas y cuartuchos saturados. Los hay soleados y sombríos. Algunos dan al río y al cielo, otros al traspatio o al sótano. Las palabras en ellos semejan cosas y pueden ser cambiadas de un cuarto a otro. Los pensamientos dentro de nosotros en realidad, esas habitaciones en nuestro interior, agrupadas en palacios o cuarteles, pueden ser moradas de oros donde uno resulta ser sólo un inquilino. A veces, sobre todo de noche, encontramos que las salidas de esos aposentos están cerradas con llave y no podemos abandonarlos. Estamos encerrados como en un calabozo hasta que nuestros sueños nos liberan y nos dejan salir. Pero los sueños son como los invitados de una boda, hay que esperarlos…”

[Jean Ra · Rating 5 out of 5]

En lo formal es tan juguetón como el Cortázar más burbujeante. En su fondo es tan amable y cálido como el Tabucchi más risueño. Si además de eso uno ha leído lo bastante a Borges, entonces las instrucciones para ser feliz son sencillas de recetar:
1- Agarre este libro
2- Ábralo por el índice
3- Leer y disfrutar

Desde luego no es ni el único ni tampoco el primer libro dónde el autor se cuela en la narración, pero, que yo sepa, sí es el primero dónde se introduce al lector. Un librito tan alocado que es capaz de realizar la pirueta de insertar como personaje al propio cuento, preguntarle sobre qué trata y encima salir indemne. Un libro vidente, capaz de adivinar el futuro y por eso se dirige al lector para notificarle que sabe lo que está haciendo en se momento. Leer el libro. Pues claro!

Su número de páginas es escueto y sin embargo emplea un arsenal de recursos formales y trucos que otros no logran en ochocientas páginas. Su respeto por las convenciones narrativas, así como su conocimiento, es equivalente al respeto que le tienen a la higiene en la tomatina de Buñol.

Y, a pesar que alude a los Balcanes de siglos anteriores, que propone un mundo escapista basado en la fantasía y los sueños, irónicamente, no se le podrá acusar de dar la espalda a la realidad. Cuando Pavic escribió este libro, probablemente sería antes del año 2000, la guerra de los Balcanes seguía provocando muerte y destrucción. Con eso en mente, se produce esta conversación entre un personaje (de verdad) y el (potencial) lector:

-Pero no quería preguntarte eso. ¿Es cierto que allá tienen ahora una guerra? ¿Que caen las bombas y que ya no existen ni la Torre de Ávala ni los puentes de Novi Sad?
-Sí, es cierto
-¿Y se puede perder la vida?
-Sí.
-¿Tú también?
-Cualquiera puede.
-No vuelvas allá. Quédate aquí a dormir. Aquí, en mi cuento, estás a salvo.

Y ya que por influencia de Siete pecados capitales entramos en paradojas, comentar que hace una semana no tenía pensado leer este libro, mas cuando lo encontré en una librería de segunda mano cercana al Mercado de Sant Antoni, ya que costaba tan poco, decidí rescatarlo, pues además tampoco se trata de esos títulos que abundan en ese tipo de librerías (principalmente de Cela y Vargas Llosa). En una semana de espera, lo leí. En el estante de mi habitación hace ya más de diez años que aguardan la lectura de Paisaje pintado con té y Diccionario jázaro.

[Beka Adamashvili · Rating 4 out of 5]

ინტერაქციული წიგნია, სადაც შეგიძლია პერსონაჟიც იყო, მკითხველიც, მწერალიც, ქიციც და ქიცმაცურიც, ჰე!

[Stefan Gašić · Rating 5 out of 5]

"Svaka velika ljubav počinje sa tri male laži".
Rekoh sebi da više neću da kradem knjige... ali, ova mora da mi padne u ruke, i to baš ovaj pozajmljeni primerak koji sam čitao.
Prva laž koja ide ka uspešnom građenju ljubavi prema Pavićevim knjigama, gde je ovo prva knjiga koja mi je pala u ruke. Ko zna koje sve laži dopru do mene kada budem u šake uzeo i Hazarski rečnik npr, ili Predeo slikan čajem.
Ne samo da vešto provodi lajt-motiv kroz svih sedam priča, već nudi intertekstualnost povezanu sa svojim ranijim delima, povezanu sa pričama upravo ovde napisanu. Pavić se igra sa čitaocem, stavlja ga u ulogu glavnog lika, ili pak posmatrača, ili ga zanemaruje bezobzirno. Postmodernizam u punom sjaju.
Verovatno je najjači momenat u ovoj knjižici priča "Čaj za dvoje" koja me jednostavno tera da odem u kafanu Znak pitanja u podne, sa nenarezanim ključem i čekam suđenu Asenetu sa jednom minđušom.

[Aleksandra Ćukić · Rating 4 out of 5]

3.5⭐

[Leonardo · Rating 5 out of 5]

Hay libros con anécdotas memorables y personajes creados sólo para que nos identifiquemos con ellos, hay libros escritos con el afán de servir de escapismo o entretenimiento, hay libros que nos llevan de la mano para que no corramos ningún peligro... y, para equilibrar el universo, hay libros como Siete pecados capitales, dispuestos a poner de cabeza nuestro mundo literario y el concepto mismo de literatura. Esto no significa que no haya personajes redondos y anécdotas memorables en estos siete... ¿cuentos? ¿viñetas? ¿fragmentos? ¿experimentos? (Aquí comienza una brevísima, esperemos, divagacion meta-reseñística que, pobremente, trata de imitar los recursos y la magia de Pavic. Con eso debería ser suficiente...) Estos personajes (humanos, arquitectónicos y urbanos... ya que las casas y la ciudad de Belgrado son tan personajes como los personajes "normales") no son creaciones despreciables, pero constantemente ven cuestionada su naturaleza real/fictica por otros personajes, por el autor mismo o el autor como personaje, por el lector como un personaje más y por el libro (y la idea del libro) que se sabe ficción y se desenvuelve lúdicamente en múltiples planos, rompiendo fronteras diegéticas, genéricas y estilísticas por igual. Por supuesto, Pavic no es el último ni el único escritor en recurrir a este tipo de juegos (en el sentido más elevado y pretencioso del término), pero es uno de los pocos que realmente logra alcanzar a Borges (e incluso superarlo, dependiendo de las filias literarias de cada quien) y convertir lo que podría ser un mero ejercicio literario que demuestre la inteligencia del autor y que sólo puedan "disfrutar" las elites académicas en un libro capaz de atrapar a todo tipo de lectores y abrirles las puertas de un universo literario más complejo del que podrían imaginar, sin dejarle compartir con ellos constantes guiños humorísticos que nos recuerdan la naturaleza lúdica de toda obra literaria que merezca ese nombre. Siete pecados capitales no es un libro fácil y no pretendo hacerle creer a nadie que lo es, pero definitivamente es un libro que atrapará a más de un lector y cambiará su percepción de la literatura misma.

[Bojan Džodan · Rating 5 out of 5]

Tacno znam sta radis u ovom trenutku! Citas moj review! :) Ova zbirka prica je zbirka najuspesnijih pokusaja pisca da interaguje sa svojom publikom. Osim sto pisac zna sta radite i omogucava vam da budete glavni lik price koju citate upravo u ovoj knjizi pisac vam zakazuje sastanak sa vasom idealnom srodnom dusom na koji stvarno mozete otici ukoliko zivite u blizini Beograda.

[Quiver · Rating 5 out of 5]

Sedam priča iz pera Pavića, povezanih ne samo međusobno, već i sa njegovim pređašnjim delima.

Zeleno oko videlo je sve i mene, čini mi se brže od desnog, onog ljubičastog. Čak bih se zakleo da je zeleno oko videlo svet trenutak pre našeg „sada“ a ljubičasto trenutak posle. Kasnilo je za zelenim okom tačno za to „sada“. To me uznemiri, jer ako je princezino ljubičasto oko kasnilo za sadašnjicom, a zeleno jurilo ispred nje kroz budućnost, princeza mene uopšto nije mogla videti, budući da sam ja obitavao u svojoj sadašnjosi. Mogla je videti samo nekog „drugog“ mene.

U sebi svojstvenom duhu, Pavić nastavlja istraživanje prostora između budućnosti i prošlosti, levog i desno, muškog i ženskog, i pogotovu između priče i njenog čitaoca. U nekoliko navrata me je stil dirketnog obraćanja podsetio na Museum of Eterna's novel od Macedonio Fernández-a, gde je eksplicitni cilj uvlačenje čitaoca u okvri priče i razgrađivanje papirne barijere. Parvić možda ne uspeva da nas uvuče, ali uspeva da priču izvuče iz svoje ravni i preplete je sa našim životom.

Granica stvarnog i nestvarnog je klizni pojam. Dočaran s merom. Dočaran ubedljivo.

[Mariam keinashvili · Rating 4 out of 5]

საიდან დავიწყო ემოციის გადმოცემა არ ვიცი. მის წიგნებში რეალობასა და სიზმარს შორის ზღვარი საერთოდ არ არის. "შვიდი მომაკვდინებელი ცოდვაში" 7 ამბავია მოთხრობილი, 7 ცოდვით და ვერაფრით ვერ მივხვდი, რომელია სიზმარი და რომელი რეალობა. ასევე ვერ მივხვდი და ვერ შევიგრძენი რამდენად მართლა მომაკვდინებელია თითოეული ცოდვა, რადგან ცხოვრებაში მოვლენებს ადამიანები ეფემერულად აქცევენ. პავიჩის არც ერთ წიგნს არ გააჩნია დასაწყისი და დასასრული, ამით ეცადა რომ ლიტერატურა ექცია შექცევად ხელოვნებათ. აქ საინტერესო არ არის, რა მოუვათ წიგნის გმირებს, აქ საინტერესოა რა მოუვა მკითხველს, როგორც წიგნის მთავარ პერსონაჟს. ასევე აქ გვიჩნდება, ჩემი აზრით, საკმაოდ მნიშვნელოვანი კითხვა. სრულდება თუ არა რომანის ტრადიციულად კითხვა? იცვლის თუ არა რომანი ტრადიციულ სახეს? ეს ტექსტიც ��მდენადაა არახაზობრივი, რამდენადაც "ხაზარული სიტყვისკონა". მწერლის აზრით, სიზმრებში ყველაფერი ისაა თავმოყრილი რაც ადამიანებს შესაძლოა რეალურადაც გადახდეთ თავს, ამიტომ სიზმარსა და სიფხიზლეს შორის ზღვარი წაშლილია. ზღვარი წაშლილია ადამიანებს შორისაც, რაკი მათი ქვეცნობიერი ერთია. რადგან ერთი ისტორია შესაძლოა მეორესაც გადახდეს, ისევე, როგორც ერთი სიზმარი შესაძლოა მეორესაც დაესიზმროს და ეს მართლაც ასეა. ხშირად ერთი სახის სიზმრებს ვყვებით ხოლმე. რომ გაქცევა გვინდა და ვერ გავრბივართ, ყვირილი გვინდა და ვერ ვყვირით... ასევე ნიშანდობლივია ისიც, რომ სხვადასხვა ადამიანები თითქოს ერთსა და იმავე დროს ერთსა და იმავე ადგილას თითქოს ერთად იქცევია. ერთსა და იმავე ცოდვებს სჩადიან. და მე მიჩნდება კითხვა, საერთოდ რით განვსხვავდებით ერთმანეთისგან? თუ სიზმრებიც ერთი გვესიზმრება, თუ ეს იმას ადასტურებს, რომ ქვეცნობიერი ერთი გვაქვს, თუ ერთსა და იმავე ცოდვებს ჩავდივართ?

[Alaíde Ventura · Rating 4 out of 5]

Este libro condensa dos cosas que están lejos de ser mis favoritas: literatura onírica y la literatura que integra al lector como un personaje. Y, a pesar de eso, lo disfruté mucho. Me encantaron Té para dos y los dos cuentos incluidos en el cuadernito anexo.

Pienso lo siguiente: "Si vas a narrar sueños, hazlo bien, como Pavić. Si vas a hablarle al lector de tú, hazlo bien, como Pavić".

[Aleksandar Obradović · Rating 4 out of 5]

Kao i svaka Pavićeva knjiga, prava čitalačka poslastica.

[Rosa Espinoza]

En la contraportada de este libro, se hace mención de que el trabajo de este autor es lo que Calasso llamaba Literatura Absoluta. Ahí es donde puedo insertar al arte en toda su extensión en la literatura. En los siete cuentos, Pavic desata el lenguaje, se deja llevar por él como en un torrente en el que lo importante es e flujo de las palabras y cuyo eje conductor es una pieza pictórica plasmada en un espejo en la que los personajes de las historias se reflejan y donde el autor traspasa la barrera de su creación y forma parte de las historia. Leerlo me reverbera el Borges de mi adolescencia, donde el mundo es un espacio más de la imaginación, pero a diferencia del argentino, Pavic sabe tejer la inocencia, el desconcierto y una carga de humor que aligera su lectura. Sin duda buscaré más obra de este autor.

[Javier Ponce · Rating 4 out of 5]

Ah! Sorpresa tras sorpresa en esta serie de cuentos. Mi primer Pavić es también mi cuarto, solo que no lo sabía hasta llegar hasta el final.

Qué bonito es la meta literatura y vernos en el libro junto al autor y los personajes (redundante).

[Mina · Rating 5 out of 5]

Me encantó. Hay que haber leído otros libros de Pavic para entender algunos cuentos. Me encantó la pintura sobre el espejo

[Natalija Pantelic · Rating 5 out of 5]

lepo, kao da sam bila u muzeju savremene umetnosti

[Óscar · Rating 5 out of 5]

Té para dos es un fabuloso cuento mágico, entretenido y reflexivo sobre las supuestas coincidencias ínfimas de la vida que se transforman en algo potente.

Su prosa es amigable. Sus narraciones sumamente etéreas, mágicas. Una gran colección de cuentos para pasar el rato.

[Gaby · Rating 5 out of 5]

Es un libro único, extraño y genial, que depara un viaje a las entrañas de la subjetividad, encuentros entre personajes extraños en situaciones absurdas, como si uno estuviera ingresando en un mundo de sueños y espejos, donde se borran las barreras entre el mundo interno y el externo llegando a un mundo intermedio donde el autor convive con sus personajes al igual que el lector....

[Tornike Bratchuli · Rating 4 out of 5]

4.5*

ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა მივხვდი რომ ძალზედ დიდი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც წიგნით უკანასკნელად ვისიამოვნე და კითხვის სურვილმა შემიპყრო, რის გამოც ყველა საქმე განვაგდე და ძველად წაკითხულ-გადაკითხული წიგნის ხელახალ წაკითხვას შევეცადე. მოლოდინი ნამდვილად არ მქონდა ვინაიდან წინათაც არ მომეწონა და უბრალოდ მაინტერესებდა თუ როგორ შევიცვალე, როგორც მკითხველი. აღმოჩნდა რომ ადრე ვერ დავაფასე ეს შესანიშნავი წიგნი!
ძალიან საინტერესო ავტორია პავიჩი. მიუხედავად იმისა რომ ამ ამბების კითხვისას უმჯობესია მისი სხვა ნაწარმოებები წაკითხული გქონდეს (ვინაიდან ისინი ბევრჯერ გვხვდებიან), ეს ყოველივე მაინც არანაირ დისკომფორტს არ გიქმნის და იმ ჯადოსნურ, სიზმრისეულ სამყაროს კიდევ უფრო აუხსნელსა და ალოგიკურს ხდის, რაც ამ წიგნის ერთ-ერთ ღირსებად მიმაჩნია. იერონიმუს ბოსხის ტილოს მიხედვით დაწერილი "შვიდი მომაკვდინებელი ცოდვა" შვიდ სხვადასხვა მოთხრობას გვიყვება, რომლებიც ერთმანეთთან თითქმის უხილავი ძაფითაა დაკავშირებული და ამას მხოლოდ ძალიან მცირე მინიშნებებით, მოქმედებების, კონცეფციების, იდეების განმეორებებით ვხვდებით. ძალიან საინტერესოა იმ რეალობების ერთმანეთში აღრევა, რომელიც მოიცავს მკითხველისა და პერსონაჟების, სიზმრისა და სინამდვილის, ავტორისა და პერსონაჟების, წიგნის სინამდვილისა და რეალობის, ჩვენი და პავიჩის შეხვედრებს ამ მაქსიმალურად გამტარ სამყაროში. უნამუნოსი არ იყოს პავიჩს უფრო მეტად ჰყვარებია თავისი პერსონაჟების ცხოვრებაში ცხვირის ჩაყოფა და ხელების ფათური, საინტერესოა თუ როგორი ოსტატობითა და ბუნებრიობით ერწყმის წერის პროცესი მოყოლა და მოთხრობის მიმდინარეობა, თითქოს ერთ განუყოფელ ბილიკზე მოძრაობენ, თუმცა რაღაცა მანქანებით ერთმანეთს ხელს სულაც არ უშლიან. პავიჩი ამ მოთხრობებით ახერხებს რეალობაა გააფიქციოს და ფიქცია კიდევ უფრო გააფიქციოს..
უნიკალური გამოცდილებაა! (ბორხესწაკითხული კაცი ამას არ უნდა ამბობდეს, მაგრამ მაინც...)


P.S ის 0.5* ოდნავ სუსტი მოთხრობების წილია..

[Keso Gagoshidze · Rating 4 out of 5]

ზოგადად, მწერალი ჰომ თავისი კულტურის ძალიან დიდ ზეგავლენას განიცდის ან, უმცირესი ალბათობა მაინც არსებობს, რომ ის თავისი კულტურის ანუ დანახულის, გამოცდილებების გადმოცემას ცდილობდეს.

ჰოდა, თუ ასეა, ახლავე მინდა ჩავალაგო ბარგი და ბელგრადში, სერბეთის დედაქალაქში გავემგზავრო.

მილორად პავიჩს აქვს რაღაც ასეთი ძალიან განსაკუთრებული თვისება - გკოცნის კითხვისას, რა. ოღონდ, რამდენად გესიამოვნება ეს კოცნა, შენზეა დამოკიდებული და ძალიან ინდივიდუალურია. მოკლედ, გიახლოვდება ხილის სურნელით და თხის რქის სავარცხლით თმას გივარცხნის, ზეთისხილის არომატს გაპკურებს და თმას ძალიან ნაზსურნელოვანი სუბსტანციით გინამებს.

სიმბოლიზმით მოთამაშე ადამიანია პავიჩი - ტაროლოგიით, ასტროლოგიით, ლეგენდებით, მითებით და სპირიტუალიზმით - დიდი სიამოვნებაა მისი კითხვა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ზემოთჩამოთვლილი თემები გაინტერესებს. ბევრს გაიგებ ამ სერბი მ���მატიანისგან. მიუხედავად იმისა, რომ მნიშვნელოვან ასპექტებში არ ვეთანხმები, ანუ მსოფლმხედველობრივი ჯახი გვაქვს, მაინც - დიადია და უდიდეს სიამოვნებას მგვრის მისი გაცნობა. ყველას გირჩევთ პავიჩის კითხვა ჯერ მისი წიგნით "უკანაკსნელი სიყვარული კონსტანტინოპოლში" დაიწყოთ და მერე წაიკითხოთ "შვიდი მომაკვდინებელი ცოდვა", ბოლოს კი, სურვილისამებრ, სალომე ბენიძის "ქალაქი წყალზე" მიაყოლეთ. უგემრიელესობაა.

[Jose Castellanos · Rating 2 out of 5]

Pavic me decepcionó un poco con este libro, al que le tenía mucha ilusión desde hacía varios años. Es una colección de cuentos bastante irregular, con algunos pasajes muy buenos y otros sencillamente muy malos.
Me gusta mucho, eso sí, la imaginación desbordada de este autor. Me encanta su recursividad narrativa, su coqueteo constante con la herejía, con esa tradición borgiana de lo apócrifo y lo popular como fuente inagotable de mundos extraños. Me gustó mucho, también, el último cuento, en el que se tejen los cabos sueltos que va dejando en los cuentos anteriores como huellas que debíamos que seguir pero que solo hasta el final muestran su verdadero camino. También, me gustó mucho una idea que atraviesa todos los relatos: que el pensamiento tiene una arquitectura, que una idea es como una casa, y por eso constantemente Pavic pone tanta atención a los lugares, sobre todo a las puertas.
Sin embargo, en muchos casos, más allá de algunas perlitas brillantes en medio de la narración, los cuentos se desbaratan por recurrir a ideas tan sosas como "todo era un sueño", "era una simulación de computadora" o "estás en un cuento que alguien está leyendo", ideas que solo a veces puede llevar a una buena expresión.

[Eduardo Lima Águila · Rating 5 out of 5]

Y puede moverse sólo tanto cuanto se lo permite el libro. Es decir, vamos a esclarecer este asunto: usted no está en el espejo, está en un cuento. Está sentado aquí voluntariamente y hasta que termine su lectura no saldrá del cuento. Ni del espejo en él. Por qué lo hace, es fácil deducirlo. Cada persona busca siempre un poco por todos lados para saber quién es. Es lo que usted hace aquí también. Cada lectura es, en realidad, la búsqueda de saber quién es uno. Y yo se lo voy a decir.

Milorad Pavic debe ser de los autores más fascinantes que me haya topado en la vida. Ni siquiera sé cómo empezar a describirlo. Quizás que es quien mejor ha trasladado la extrañeza, el rompimiento de la realidad que es el sueño, el género narrativo más íntimo y primario del ser humano. No sé qué tanto de esa impresión además sume el hecho de venir de un país y lenguas tan distantes, que me provoca el imaginar sus paisajes de Belgrado una sensación semejante a los paisajes que encuentro en los sueños, familiares y a la vez desconocidos. Y a nivel personal, el hecho de que Chío me descubriera a este autor siempre dotará de un sentido muy especial a la literatura de Pavic.

Los dos libros que había leído de él me resonaba mucho a Borges, y aquí también pero más al Cortázar de “Continuidad de los parques”, pero exponenciado. Aquí las fronteras entre el autor, el lector y el texto están diluidas. Puede leerse como un libro de relatos separados pero también como una misma historia en siete capítulos hiladas por sutiles guiños, en especial el espejo. Ahora, cabe decir que yo conseguí este libro en un puesto de libros usados (lamentablemente es difícil conseguir su obra, aunque por otro lado le da un halo de mayor misterio a su literatura), y vi que una reseña hablaba de un cuaderno anexo, quizás como el de Pieza única; como yo lo compré venía un solo libro. Y no lo conseguí así y no encuentro imágenes en internet que me muestren un cuadernillo.

Me gustaron mucho sus cuentos, aunque me cueste describir su trama ja incluso hay uno en el que explícitamente dialoga con las obras que había publicado antes, novelas de la cuales hoy sólo su Diccionario jázaro es más o menos conseguible. Pero particularmente los últimos 3 cuentos me encantaron, en especial “El cuarto de los pasos perdidos”, Dios qué cosa tan más hermosa, que al terminarlo cerré el libro y me esperé todo el día a continuar luego para terminarlo por la impresión que me dejó, como si hubiera descubierto un tesoro; realmente es de mis cuentos favoritos de toda la vida.

Espero dormir y romper la realidad y el relato al soñar para disfrutar mejor la obra de Pavic. Y también releerlo y poder conseguir más libros de él, lo cual es un extraño acto de descubrimiento al asomarse a un lugar donde haya libros.

[Daniel Duque · Rating 3 out of 5]

Está bien, son unas historias aparentemente independientes, pero con un hilo conductor claro (el espejo), y abundantes rupturas de la 4ª pared. Lo que pasa es que, para los que nos hemos leído más cosas de Pavic, puede parecer un poco más de lo mismo. Por otro lado, hay partes del libro que realmente no se entienden bien sin haber leído antes las obras principales del autor:

Dictionary of the Khazars
Landscape Painted with Tea
The Inner Side of the Wind, or The Novel of Hero and Leander

Lo mejor, la utilización de edificios reales como base para las distintas historias.

[Useless Mathom · Rating 3 out of 5]

Иако Павићев снолики постмодерни стил можда и није моја чашица ракије с дрвене таванице (мада морам да прочитам Хазарски поново, сећам се да ми се допао у средњој), мора се рећи да постоји извесни ужитак у самом читању аутора са овако питким, али дефинисаним стилом. Морам да напоменем исто да ми је последња реченица прве приче нешто најглупље што сам прочитао у српској књижевности и да ме је опхрвао један невиђен трансфер блама. Све у свему, не жалим тих пар сати које сам провео с овом збирком, и постоји пар заиста изврсних момената у њој.

Занимљиво је колико више страначких рецензија ова књига има него „наших“, нарочито са хиспанофоног и лусофоног подручја. Можда је то последица латиноамеричке традиције магичног реализма?

[Paulina · Rating 5 out of 5]

Absolutely loved it. Witty, beautifully written, clever and poetic at the same time. Very dynamic and playful, the games are such that even the author and the reader become characters of the story, but in a new way. It is divided in seven short stories, but the book as a whole is a metaphor. It is just great. It touches themes like the creative process of writting and reflections of past stories, the rooms inside of minds, insomnia, literature as a possessor of oneself, movements and dreams where nobody laughs.
Something inside it tells you that it is not written by a young writter, on the contrary, and it becomes it’s greatest advantage.

[Eduardo Caudillo · Rating 5 out of 5]

Fascinante es una manera precisa de adjetivar este libro. A partir de un objeto en común, sugestivamente se entretejen las historias: la realidad es moldeada en el universo onírico de Pavić sin otro fin que la introspección, develando nuestros deseos y temores más profundos. Encomiable siempre ha sido la destreza del serbio para llevar la emoción del lector al límite, palabra tras palabra. Una joya de la narrativa hipertextual al igual que otras de sus obras que por supuesto cualquier amante de lo quimérico haría bien en leer.

[Piotr · Rating 4 out of 5]

Muszę ostrzec - nie ma co się zabierać, jeśli nie czytało się wcześniej czegokolwiek innego MP.
A już przynajmniej "Słownika".
Bo to taki szczególny 'suplement', niemal bonus dla wiernych i wytrwałych czytelników.
Oniryczno-meandryczna ta literatura, plącze, zwodzi, zaskakuje. Zawsze zmusza do zastanowienia.
Czasami wręcz się zaplątuje, jakby sam autor w tym wszystkim się gubił.
No, ale jak się łączy Dantego, Boscha i Chagalla w jednym tyglu ... to można skwitować, że autor sam się prosił. Warto, warto.

[Fernanda Luna · Rating 4 out of 5]

Me gusta mucho la literatura serbia y me emocionó ver de cerca la influencia que Milorad Pavic tuvo en Goran Petrovic, uno de mis escritores favoritos.

Este libro me deja con muchos sentimientos encontrados... La narración está llena de momentos hermosos y es por eso que no puedo darle menos de 4 estrellas, pero hay algunos sinsentidos y soluciones deus ex machina que me dejaron muy insatisfecha.

De cualquier modo este libro logró sorprenderme, creo que revela a un autor creativo y amable al que definitivamente vale la pena darle una oportunidad.

[Kristina · Rating 5 out of 5]

Pokušavam da napišem dovoljno dobru recenziju (s ciljem da zbog nje još neko uzme u ruke ovo blago) ali mi nikako ne ide jer šta god da napišem neće moći da iskaže moja osećanja i stanje svesti posle čitanja ove zbirke. Glupo je da kažem 'čitanja' jer se osećam kao da me je Pavić hipnotisao i u tom stanju hipnoze me izložio ovako posebnom iskustvu. Kad bi nešto moglo biti napisano akvarelom, gde se umesto boja, slivaju snovi, sećanja i misli, izgledalo bi ovako.

[Francisco Becerra · Rating 5 out of 5]

Each of these seven tales is a piece of the most delicate swiss chocolate mixed with ambrosía. Delicious to arcadian levels! Although some of the stories are more enjoyable if you have read Paviç's previous novels, they aren't needed at all. A fantastic book to get introduced to the "serbian Borges."

[Lana · Rating 5 out of 5]

Smatram da je ova knjiga poslužila kao odlična uvertira u književni opus Milorada Pavića. Dajem joj ocjenu 5 jer je ovo prvi put da sam se osjećala magično čitajući neku knjigu. Dopada mi se i koncept savremenog prikaza sedam smrtnih grijehova, ali i ambivalentnost likova sedam priča koje čine ovaj roman. Vrhunski spoj kontrasta- stvarnog i nestvarnog, sna i jave, muškarca i žene...