What do you think?
Rate this book
Opium
een moord, een moordenaar en een vrouw die het gevaar niet kan weerstaan.
Wanneer fotografe Laura van der Velden in een café zit, raakt ze gefascineerd door een verliefd stel. In de jonge vrouw herkent ze een fotomodel met wie ze ooit heeft gewerkt. De donkere man is intrigerend en mysterieus en zoekt oogcontact met Laura, tot haar verbazing. Op weg naar huis ziet Laura de jonge vrouw de liefde bedrijven in een geparkeerde auto, ze kan niet zien met wie. Ze maakt enkele foto’s van het tafereel.
De volgende dag wordt het meisje gevonden, dood. Wanneer Laura de man weer ontmoet, is ze vastbesloten de waarheid te achterhalen. Langzaam raakt ze in een gevaarlijke liaison verstrengeld. Heeft hij iets met de dood van het meisje te maken? Zal ze zich staande weten te houden, of raakt ze ten prooi aan zijn gevoelens voor hem?
Met Opium, haar eerste thriller, bewandelt Marian Mudder een nieuwe weg in haar oeuvre. Wat gebeurt er als achterdocht verwordt tot lust en lust verwordt tot liefde?
Opium geeft een sensuele en opwindende inkijk in de menselijke psyche.
Marian Mudder is als actrice bekend van Vrouwenvleugel en Baantjer, waarin ze de rol van Vera Prins vertolkte. De afgelopen jaren schreef ze drie succesvolle romans: Geluksblind, De perfecte minnares en Volgende keer bij ons. Haar werk kenmerkt zich door haar feilloze beschrijvingen van pijnlijke situaties, haar fascinatie voor het menselijk onvermogen en haar scherpe observaties.
Over Geluksblind:
‘Een hedendaags sprookje over liefde, gedrenkt in zelfspot.’
gazet van antwerpen
Over De perfecte minnares:
‘Het is alsof een goede vriendin mij eerlijk vertelt wat ze heeft meegemaakt, zonder opsmuk, ook zonder zich beter voor te doen dan ze is.’
viva
Wanneer fotografe Laura van der Velden in een café zit, raakt ze gefascineerd door een verliefd stel. In de jonge vrouw herkent ze een fotomodel met wie ze ooit heeft gewerkt. De donkere man is intrigerend en mysterieus en zoekt oogcontact met Laura, tot haar verbazing. Op weg naar huis ziet Laura de jonge vrouw de liefde bedrijven in een geparkeerde auto, ze kan niet zien met wie. Ze maakt enkele foto’s van het tafereel.
De volgende dag wordt het meisje gevonden, dood. Wanneer Laura de man weer ontmoet, is ze vastbesloten de waarheid te achterhalen. Langzaam raakt ze in een gevaarlijke liaison verstrengeld. Heeft hij iets met de dood van het meisje te maken? Zal ze zich staande weten te houden, of raakt ze ten prooi aan zijn gevoelens voor hem?
Met Opium, haar eerste thriller, bewandelt Marian Mudder een nieuwe weg in haar oeuvre. Wat gebeurt er als achterdocht verwordt tot lust en lust verwordt tot liefde?
Opium geeft een sensuele en opwindende inkijk in de menselijke psyche.
Marian Mudder is als actrice bekend van Vrouwenvleugel en Baantjer, waarin ze de rol van Vera Prins vertolkte. De afgelopen jaren schreef ze drie succesvolle romans: Geluksblind, De perfecte minnares en Volgende keer bij ons. Haar werk kenmerkt zich door haar feilloze beschrijvingen van pijnlijke situaties, haar fascinatie voor het menselijk onvermogen en haar scherpe observaties.
Over Geluksblind:
‘Een hedendaags sprookje over liefde, gedrenkt in zelfspot.’
gazet van antwerpen
Over De perfecte minnares:
‘Het is alsof een goede vriendin mij eerlijk vertelt wat ze heeft meegemaakt, zonder opsmuk, ook zonder zich beter voor te doen dan ze is.’
viva
304 pages, Kindle Edition
First published May 13, 2015
1 person is currently reading
26 people want to read
About the author
Marian Mudder
15 books7 followersMarian wordt geboren in Rotterdam – Overschie, een betondorp dat in de jaren vijftig tijdens de wederopbouw uit de grond is gestampt. Een normaal, traditioneel arbeidersgezin waarin de toekomst voor een meisje vast lag: secretaresse. Op de mededeling dat ze fotomodel wil worden reageerde haar vader op bijzondere wijze. Hij kocht het boek: 'Fotomodel...voor mij hoeft het niet’ voor haar. Op de mededeling dat ze actrice wilde worden reageerde hij met: 'doe maar gewoon dan doe je gek genoeg'. Dus werd ze secretaresse.
Na de HAVO ging ze in de avonduren naar Schoevers en werkte overdag als dictafoniste bij een Handelmaatschappij in huiden & vellen. Iets waar ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen zou zijn omdat ze fel tegen het gebruik van bont is, maar toen besefte ze dat nog niet zo. Ze heeft het er precies een half jaar volgehouden. Daarna vond ze een baan bij een reclamebureau, maakte haar opleiding tot secretaresse af en werd stewardess bij Martinair. Voornamelijk omdat ze naar New York wilde om een goede vriend te bezoeken, maar geen geld had voor een ticket.
Op zoek naar een leven dat beter bij haar paste, werkte ze enige tijd als fotomodel wat haar weinig bevrediging opleverde. Omdat ze een enthousiast hobbykok is, werd ze door vrienden gevraagd bij hen in de keuken te komen werken in een nieuw te openen eetcafé in Rotterdam, Café Radio Rijnmond. Daar werkte ze als zelfstandig kok. Ook heeft ze enige tijd aan de koude kant gestaan in Le Muniche, het restaurant van Rob Baris in Rotterdam.
In die periode ontwikkelde ze een steeds groter verlangen zich te ontwikkelen en te verdiepen. Ze meldde ze zich aan bij het IDV – Instituut voor Dramatische Vorming- en begon aan een cursus ‘Elementair Toneel’. Dat was haar eerste kennismaking met acteren en het was liefde op het eerste gezicht. Ze besloot actrice te worden. Ze reageerde op een advertentie ‘ervaren, full-time actrice gezocht’ in de Volkskrant. Ze deed auditie, kreeg een black out en de slappe lach en kreeg de rol. De regisseur in kwestie was Koos Terpstra. Hij had net zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’ geschreven en Marian kreeg de vrouwelijke hoofdrol. De samenwerking die volgde zou enkele jaren duren. Ze was zijn muze. Hij schreef rollen voor haar o.a. de rol van Andromache in zijn bewerking van het stuk van Euripides is voor haar geschreven.
Als snel werd ze opgemerkt door castingdirector Hans Kemna. Hij castte haar in haar allereerste televisierol in de serie ‘Zeg ‘ns Aaa’, als diamantverkoopster die Koos Dobbelsteen een groeibriljant verkoopt.
In 1988 kreeg ze haar eerste vaste rol in de serie Medisch Centrum West als de verpleegkundige Gerda Cazal. Na een seizoen besloot ze deze serie te verlaten omdat ze zich verder wilde ontwikkelen als actrice.
Ze meldde zich aan bij het Conservatorium in Antwerpen, waar éminence grise van het Belgische toneel Dora van der Groen en Ivo van Hove aan het hoofd stonden, en werd prompt aangenomen. De opleiding was streng, hiërarchisch en schools en daardoor geen doorslaand succes voor haar.
Na het eerste jaar kreeg ze een hoofdrol aangeboden in de kinderserie Meester Bleekbeen voor de VPRO en is ze teruggegaan naar Amsterdam, waar ze haar acteercarrière weer oppakte. Er volgden tal van toneelproducties en televisieseries.
Bron: http://www.marianmudder.nl/overmarian...
Na de HAVO ging ze in de avonduren naar Schoevers en werkte overdag als dictafoniste bij een Handelmaatschappij in huiden & vellen. Iets waar ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen zou zijn omdat ze fel tegen het gebruik van bont is, maar toen besefte ze dat nog niet zo. Ze heeft het er precies een half jaar volgehouden. Daarna vond ze een baan bij een reclamebureau, maakte haar opleiding tot secretaresse af en werd stewardess bij Martinair. Voornamelijk omdat ze naar New York wilde om een goede vriend te bezoeken, maar geen geld had voor een ticket.
Op zoek naar een leven dat beter bij haar paste, werkte ze enige tijd als fotomodel wat haar weinig bevrediging opleverde. Omdat ze een enthousiast hobbykok is, werd ze door vrienden gevraagd bij hen in de keuken te komen werken in een nieuw te openen eetcafé in Rotterdam, Café Radio Rijnmond. Daar werkte ze als zelfstandig kok. Ook heeft ze enige tijd aan de koude kant gestaan in Le Muniche, het restaurant van Rob Baris in Rotterdam.
In die periode ontwikkelde ze een steeds groter verlangen zich te ontwikkelen en te verdiepen. Ze meldde ze zich aan bij het IDV – Instituut voor Dramatische Vorming- en begon aan een cursus ‘Elementair Toneel’. Dat was haar eerste kennismaking met acteren en het was liefde op het eerste gezicht. Ze besloot actrice te worden. Ze reageerde op een advertentie ‘ervaren, full-time actrice gezocht’ in de Volkskrant. Ze deed auditie, kreeg een black out en de slappe lach en kreeg de rol. De regisseur in kwestie was Koos Terpstra. Hij had net zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’ geschreven en Marian kreeg de vrouwelijke hoofdrol. De samenwerking die volgde zou enkele jaren duren. Ze was zijn muze. Hij schreef rollen voor haar o.a. de rol van Andromache in zijn bewerking van het stuk van Euripides is voor haar geschreven.
Als snel werd ze opgemerkt door castingdirector Hans Kemna. Hij castte haar in haar allereerste televisierol in de serie ‘Zeg ‘ns Aaa’, als diamantverkoopster die Koos Dobbelsteen een groeibriljant verkoopt.
In 1988 kreeg ze haar eerste vaste rol in de serie Medisch Centrum West als de verpleegkundige Gerda Cazal. Na een seizoen besloot ze deze serie te verlaten omdat ze zich verder wilde ontwikkelen als actrice.
Ze meldde zich aan bij het Conservatorium in Antwerpen, waar éminence grise van het Belgische toneel Dora van der Groen en Ivo van Hove aan het hoofd stonden, en werd prompt aangenomen. De opleiding was streng, hiërarchisch en schools en daardoor geen doorslaand succes voor haar.
Na het eerste jaar kreeg ze een hoofdrol aangeboden in de kinderserie Meester Bleekbeen voor de VPRO en is ze teruggegaan naar Amsterdam, waar ze haar acteercarrière weer oppakte. Er volgden tal van toneelproducties en televisieseries.
Bron: http://www.marianmudder.nl/overmarian...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
August 18, 2022
Nee nee, helaas nee. Dit vond ik geen geslaagd boek. Gelukkig stond er niet “literaire” thriller want dan zou ik mij wel even in mijn koffie verslikt hebben. Dankzij of ondanks zouets als een zonneslag of zonnesteek heb ik dit boek op 2 dagen uitgelezen. Geen 10.000 stappen per dag maar slapjes in de sofa hangen met water binnen dorstbereik en een boek dus, dat was het maximum haalbare.
Dit verhaal mist diepte, originaliteit, prettige stijl, plastische taal, …
Ik had graag “Wat ik eerder had willen weten” van Marian Mudder ontleend in de bib, maar dat was er niet. Op het plankje stond wel “Opium”… ik dacht ‘dan laat ik me maar verrassen’ …
Wikipedia vertelt me dat M. Mudder actrice. schrijver, coach en therapeut is. Als actrice zag ik haar graag bezig, maar of ze schrijver is?
Misschien… vanuit haar werk als coach/therapeut wel? Ik ga verder oo zoek naar het boek dat ik wou, dit zou vooral gaan over therapie bij angsten, dus iets heel anders.
Maar “Opium” is geen aanrader.
Dit verhaal mist diepte, originaliteit, prettige stijl, plastische taal, …
Ik had graag “Wat ik eerder had willen weten” van Marian Mudder ontleend in de bib, maar dat was er niet. Op het plankje stond wel “Opium”… ik dacht ‘dan laat ik me maar verrassen’ …
Wikipedia vertelt me dat M. Mudder actrice. schrijver, coach en therapeut is. Als actrice zag ik haar graag bezig, maar of ze schrijver is?
Misschien… vanuit haar werk als coach/therapeut wel? Ik ga verder oo zoek naar het boek dat ik wou, dit zou vooral gaan over therapie bij angsten, dus iets heel anders.
Maar “Opium” is geen aanrader.
April 18, 2021
2.5/5*
May 16, 2015
[Gelezen en gerecenseerd voor www.hebban.nl/crimezone]
'Opium' is het thrillerdebuut van Marian Mudder, die eerder een aantal romans met een erotisch tintje schreef. In feite is 'Opium' ook een roman, want thrillerelementen zijn slechts minimaal aanwezig, het sensuele gehalte is hoog. Wellicht komen liefhebbers van erotiek aan hun trekken als hoofdpersonage Laura in bad met zichzelf speelt of andere lichamelijke capriolen uithaalt. Als een boek een thriller heet moet het ook een thriller zijn, hetzij een psychologische, hetzij vol actie, het kan verschillende kanten op, maar voorwaarde is dat er spanning gecreëerd wordt. 'Opium' heeft niets van dat al.
Fotografe Laura van der Velden houdt van observeren, het is haast een obsessie, die deels vakgerelateerd is. Ze bekijkt mensen en zet ze als het maar enigszins mogelijk is op de foto, ook in situaties waarin dat ‘not done’ is. In café Lucky Strike valt haar een paar op. De knappe man zoekt oogcontact met Laura, ook al verkeert hij in het gezelschap van een prachtige, uitdagende vrouw. Op de terugweg naar huis ziet Laura deze vrouw de liefde bedrijven in een geparkeerde auto, wie de man is kan ze niet zien. Voyeur als ze is kijkt Laura toe en maakt ze opnamen, de vrouw lijkt zich daarvan bewust maar gaat door met waar ze mee bezig is. De volgende dag blijkt de vrouw vermoord te zijn. Laura vraagt zich af of de oogcontactman iets met haar dood te maken heeft en zoekt hem op. Met alle risico’s van dien, want stel dat …
Weinig personages in het verhaal, waarvan vier ertoe doen: Laura, de vermoorde Claire, oogcontactman JJ en politieman Tim. Van enige uitdieping van de karakters van deze vier is geen sprake, ze zijn vlak en achtergrondloos. Eén perspectief, namelijk dat van Laura. Haar bespiegelingen zijn saai, nergens komt een ‘ja! nu gaat het gebeuren’-moment, ze blijft oninteressant. De plot is zeer voorspelbaar, als in een tv-serie waarin aanvankelijke slechteriken blijken mee te vallen en goeierds engerds blijken te worden. Zoiets. Zijsporen doen zich nauwelijks voor. Geen verklaringen of uitleg van de kant van de moordenaar, wat of wie heeft hem/haar gemaakt tot wie hij/zij geworden is? Mudder laat de lezer gewoon in de kou staan.
Op de schrijfstijl van de auteur valt op zich weinig aan te merken, al mag het concreter, minder breedvoerig over ‘niets’. Karakters behoren echter uitgediept te worden, ongeacht of een boek het etiket thriller of roman opgeplakt krijgt. Oppervlakkigheid is de doodsteek voor welk verhaal dan ook.
'Opium' is nietszeggend en snel vergeten.
'Opium' is het thrillerdebuut van Marian Mudder, die eerder een aantal romans met een erotisch tintje schreef. In feite is 'Opium' ook een roman, want thrillerelementen zijn slechts minimaal aanwezig, het sensuele gehalte is hoog. Wellicht komen liefhebbers van erotiek aan hun trekken als hoofdpersonage Laura in bad met zichzelf speelt of andere lichamelijke capriolen uithaalt. Als een boek een thriller heet moet het ook een thriller zijn, hetzij een psychologische, hetzij vol actie, het kan verschillende kanten op, maar voorwaarde is dat er spanning gecreëerd wordt. 'Opium' heeft niets van dat al.
Fotografe Laura van der Velden houdt van observeren, het is haast een obsessie, die deels vakgerelateerd is. Ze bekijkt mensen en zet ze als het maar enigszins mogelijk is op de foto, ook in situaties waarin dat ‘not done’ is. In café Lucky Strike valt haar een paar op. De knappe man zoekt oogcontact met Laura, ook al verkeert hij in het gezelschap van een prachtige, uitdagende vrouw. Op de terugweg naar huis ziet Laura deze vrouw de liefde bedrijven in een geparkeerde auto, wie de man is kan ze niet zien. Voyeur als ze is kijkt Laura toe en maakt ze opnamen, de vrouw lijkt zich daarvan bewust maar gaat door met waar ze mee bezig is. De volgende dag blijkt de vrouw vermoord te zijn. Laura vraagt zich af of de oogcontactman iets met haar dood te maken heeft en zoekt hem op. Met alle risico’s van dien, want stel dat …
Weinig personages in het verhaal, waarvan vier ertoe doen: Laura, de vermoorde Claire, oogcontactman JJ en politieman Tim. Van enige uitdieping van de karakters van deze vier is geen sprake, ze zijn vlak en achtergrondloos. Eén perspectief, namelijk dat van Laura. Haar bespiegelingen zijn saai, nergens komt een ‘ja! nu gaat het gebeuren’-moment, ze blijft oninteressant. De plot is zeer voorspelbaar, als in een tv-serie waarin aanvankelijke slechteriken blijken mee te vallen en goeierds engerds blijken te worden. Zoiets. Zijsporen doen zich nauwelijks voor. Geen verklaringen of uitleg van de kant van de moordenaar, wat of wie heeft hem/haar gemaakt tot wie hij/zij geworden is? Mudder laat de lezer gewoon in de kou staan.
Op de schrijfstijl van de auteur valt op zich weinig aan te merken, al mag het concreter, minder breedvoerig over ‘niets’. Karakters behoren echter uitgediept te worden, ongeacht of een boek het etiket thriller of roman opgeplakt krijgt. Oppervlakkigheid is de doodsteek voor welk verhaal dan ook.
'Opium' is nietszeggend en snel vergeten.
March 9, 2016
Oppervlakkig en onsamenhangend
Displaying 1 - 4 of 4 reviews