عباس بهارلو متولد ۱۳۳۷ در آبادان است. او از سال ۱۳۶۲ به طور مستمر به تحقیق و مطالعه در حوزهی سینما پرداخته است. بررسی تاریخی نقدنویسی در سینمای ایران، زاویه دید در سینمای ایران، تراژدی سینمای کمدی ایران، سینمای ایران: برداشت ناتمام، سینماگران ایرانی: عباس کیارستمی، فروغ فرخزاد و سینما، ساموئل خاچیکیان: یک گفتوگو، معرفی و نقد آثار ناصر تقوایی، معرفی و نقد فیلمهای امیر نادری، ۴۰ فیلم، ۴۰ نقد، ۴۰ فیلمساز، فیلمشناخت ایران (در دو مجلد)، دانشنامه سینمای ایران و صد چهره سینمای ایران و... تعدادی از آثار منتشر شدهی بهارلو به شمار میآیند.
نام عباس بهارلو (غلام حیدری) با تاریخ سینمای ایران و تاریخ سینما در ایران گره خورده است. این مورخ دقیق آبادانی دو تا از مهمترین شناختنامهها درباره دو تن از مهمترین سینماگران جنوبی، ناصر تقوایی و امیر نادری را گردآورده است و از انگشتشمار کسانی است که حیاتش را صرف مسائل مختلف کمتر پرداخته شدهی سینمای ایران نموده است. از مقالهاش درباره طغرل افشار به عنوان اولین منتقد تاریخ سینمای ایران و بررسی تاریخی نقدنویسی در ایران تا «زاویه دید در سینمای ایران» و «تراژدی سینمای کمدی ایران»
«سینماسوزی در ایران» که در سال ۹۶ منتشر شده بخشی از پروژه پژوهشی اخیر جناب بهارلو درباره تاریخ سالنهای سینما در ایران است. کتاب در واقع فهرستی از برخی سینماهای آتشگرفته در ایران از ۱۲۷۷ شمسی تا ۱۳۷۶ است با پارهای از توضیحات که عمدتا از گزارشها نهادهای مختلف و مطبوعات همان روزگار تشکیل شده است. اما بیشک جالبترین بخش کتاب طولانیترین بخش آن است با عنوان «آتشسوزیهای زنجیرهای چهلوهشت». فصلی که فراتر از یک فهرست نویسی ساده است و ردهای آن را میتوان از ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ تا آتشسوزیهای گسترده در روزهای انقلاب ۵۷ پیگیری کرد.
از بخشهای جالب دیگر کتاب «موج تبدیل سینما به مسجد» در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ است.